* Sciport *

Scientific Report


+ نوشته شده در  جمعه سی ام مرداد ۱۳۸۸ساعت 10:23  توسط Sciport  | 

Avoidant Personality Disorder

Avoidant Personality Disorder

Individuals with avoidant personality disorder are very uncomfortable in social situations, overwhelmed by feelings of inadequacy, and extremely sensitive to negative evaluation. They are terrified by the thought of being embarrassed in front of others and so withdraw and avoid others. They tend to have low self-esteem and to believe that they are unworthy of being liked or accepted. They are also very self-conscious and view their accomplishments as being of little or no worth.

They actively avoid situations that require social contact due to a dread of criticism, disapproval or rejection. A fear of saying something foolish or of embarrassing themselves makes them timid and hesitant in social situations. Even in intimate relationships they often express themselves carefully - afraid of being shamed or ridiculed.

Individuals with this disorder believe themselves to be unappealing or inferior to others. They usually have few or no close friends, though many actually yearn for intimate relationships, and frequently feel depressed and lonely. To escape these feelings, some take refuge in an inner world of fantasy and imagination which they consider safer than reality.

Avoidant personality disorder is similar to social phobia, and the two disorders often coexist. Both disorders cause a fear of humiliation and low confidence, but a key difference between the two is that people with a social phobia primarily fear social circumstances, while people with the personality disorder tend to fear close social relationships.

It is estimated that between 0.5 and 1.0 percent of adults have avoidant personality disorder - men suffering the disorder as frequently as women.

Diagnostic Criteria for Avoidant Personality:

A pervasive pattern of social inhibition, feelings of inadequacy, and hypersensitivity to negative evaluation, beginning by early adulthood and present in a variety of contexts, as indicated by four (or more) of the following:

(1) avoids occupational activities that involve significant interpersonal contact, because of fears of criticism, disapproval, or rejection

(2) is unwilling to get involved with people unless certain of being liked

(3) shows restraint within intimate relationships because of the fear of being shamed or ridiculed

(4) is preoccupied with being criticized or rejected in social situations

(5) is inhibited in new interpersonal situations because of feelings of inadequacy

(6) views self as socially inept, personally unappealing, or inferior to others

(7) is unusually reluctant to take personal risks or to engage in any new activities because they may prove embarrassing

Treatment of Avoidant Personality:

It is not uncommon for individuals with avoidant personality disorder to enter therapy, but keeping them in treatment can often be a challenge as many of them soon begin distrust the therapist's sincerity and start to fear his or her rejection.

Therapists tend to treat people with avoidant personality disorder much as they treat people with social phobias and other anxiety disorders. Desensitization techniques have proven to be quite effective, and similar to the treatment of a social phobia, the avoidant personality disorder may be taken outside of the office. Such approaches have had at least modest success.

Group therapy may also be recommended to provide practice in social interactions and to help desensitize the individual to the exaggerated threat of rejection.

Antianxiety and antidepressant drugs are sometimes useful in reducing the social anxiety of people with avoidant personality disorder, although the symptoms usually return when the medication is stopped.

Personal Stories of Avoidant Personality:

"I'm told i was a very nice active boy,untill i went to kindergarten,where my troubles started.I was quite active, almost hyper active kind of child and was quite soft and kind compared to other kids,thus provoked rejection in group - they hated me to degree when i'd be tottally avoided by most members of group.Being physical abused (punched,kicked,pushed etc) did not help me,and i grew quite avoidant.Pretty much same happened in school, I was picked upon,made fun of,and beaten up once in awhile.My parents were not told about most of this of course, and i led quite isolated lifestyle,having only few friends i can actually trust.Most of them rejected me after 1-2 years of friendships anyways.to the end of middle school i started to "fight back" a little,started working out and went to some karate sections for a little while.Once i grew big enough most physical attacks ceased,and i was pretty tolerant to verbal ones.As i went to high school,I became somewhat more open and more secure,but even today people who do not know me closely percieve me as cold and avoidant.I tend to have agressive outbursts,because as i was growing being agressive was rewarded-it meant i would not be picked upon as much.It's hard to control those feelings,because it took a lot of courage to learn to be aggresive ,i was a totall "wuss" compared to other kids,and it took me long time to work that out.Now i'm working out how to be more controled and more open.I only visited psychiatrist once,but such anxiety took hold of me,i could never go back there.Now i'm in my 19's and i still got troubles to figure out. I have problems with building relationship with people,i not only dont trust people,i sometimes create situations where the other person feels left out.I can stop talking to that person for long time,but it's not because i'm trying to be manipulative(i'm almost certain this is major issue that stops most of my relationships)but because i need time to "think" person trough,to think if i can trust that person or not.Most people feel very bad,because they feel that i do not care about their feelings,and they feel hurt. Relationship create a lot anxiety for me - even if i look cold,i might be experiencing a waterfall of emotions,feel angry,depressed and just want to smash things or hurt someone.However,on bright side,i think i'm on my way to a more normal personality- as time passes,i accept myself more,and i work out some of the issues i have.Unfortunately,Schoolwork and my general education suffered greatly,i probably will have to take extra courses and pay extra money for school. Personally,for people with this kind of thing,i think it's best to slowly build up charcter-start working out at gym, doing physical activities - it will not only improve your body,but more you hang around people,more you will learn and it will be easier to be in a society."
- Anonymous

For more personal stories of living with this disorder please visit this page.

If you would like to share your story of living with this disorder, or if you are a loved one of avoidant individual and would like to tell your tale - please email me and I will include it on this page.


To a normal person, casual social activity actually strengthens and reaffirms their own unique, personal identity.  And when they get stroked, admired, and complimented, it also increases their self-esteem.  To an AvPD person, casual social activity just underscores a feeling of alienation, and stifles his or her own true identity.  It is an effort that is energy-inefficient and devoid of pay-off.

+ نوشته شده در  جمعه سی ام مرداد ۱۳۸۸ساعت 10:21  توسط Sciport  | 

عشق از نظر علمي چيست ؟

عشق از نظر علمي چيست ؟

زندگي بدون عشق مثل استفاده از تنفس مصنوعي است.Go to fullsize image

آيا من به خاطر اينكه به شما نياز دارم دوستتان دارم؟ يا به خاطر اينكه دوستتان دارم به شما نياز دارم؟ (اريج فرام)

وقتي به كسي مي گوييد «دوستت دارم» به چه معني است؟ جوابها و تفاسير زيادي به اين سؤال وجود دارد. اما زماني كه اين سؤال را مي پرسيد اكثريت مردم مي گويند كه عشق يك حس است و در قالب كلمه نمي گنجد. مردمي كه عاشق شدن را تجربه كردند از يك احساس دروني شبيه خواب گرم و شيرين گاهي از گيجي و بي فكري صحبت مي دهند. مارازيتي دوناتلا روانپزشك از دانشگاه پيزا بيان كرده كه «ديوانه وار عاشق شدن براستي باعث بيماري رواني مي شود.»

هميشه مردم مي پرسند «عشق واقعي را چگونه بشناسم؟ چگونه مطمئن شوم چه زماني عشق آسيب به من مي زند؟» در تلاشي براي پاسخ به اين سؤالها، از مردمي كه احساس عاشقي را تجربه كردند سؤال شد و اين نتايج طبق تحقيقات انسان شناس پروفسور هلن اي. فيشر بدست آمد:

مردمي كه عاشق شدند نيروي قوي را حس مي كنند كه سبب كشش اين دو جنس به هم مي شود، گاهي اين نيرو، كشش قوي فيزيكي است و به گفته روانشناسان عامل مهمي در عشق خيالي است. گاهي فراتر از اين بوده و تحقيقات جديد پيشنهاد مي كند بدنهاي ما فرايندهايي را ايجاد مي كند كه مطمئن مي شويم عاشق جنس مخالف شده ايم.

شرح عشق از نظر بيولوژي

فرد ممكن است روابط نامشروع با شريكش صرفاً بخاطر لذت جنسي داشته باشد، در آن هنگام كشش قوي را به شريكش احساس مي كند. در موارد زيادي يكي يا هر دو طرف در يافتن عشق ثابت و با دوام اشتباه مي كنند. بي شك مي دانيم كه چنين اشتباهاتي چه بهاي گزافي دارد. هلن اي. فيشر در بررسي اش گفت: «مغز اين مراحل را طي مي كند: شهوت، كشش و وابستگي» كه اين كشش را مي توان از نظر زيستي شرح داد. او دريافت كه بعد از اوج لذت جنسي، سطح هورمونهاي واسوپرسين در مردان و اكسي توسين در زنان طغيان مي كند. اين هورمونها بعنوان علت وابستگي شناخته شدند، كه منجر شد فيشر نتيجه بگيرد حضور اين مواد شيميايي در بدن مسؤول نزديكي زوجها بعد از آميزش جنسي است.

در مقاله اي در سربرم، يك مغزشناس به نام دانافرم سه سيستم مرتبط با همسر، توليدمثل و والدين را توضيح مي دهد. اين سيستمها شهوت، كشش و وابستگي ناميده شده است.

شهوت: راهي غريزي است كه آنقدر مرد و زن تحريك مي كند. تا عمل جنسي بين آندو انجام شود.

كشش: اين سيستم دو شريك را بطور شهوت آميزي متمركز مي كند تا تلقيح انجام گيرد. فيشر متوجه شد فرضيه سيستم كشش بعنوان راهي فردي است تا بهترين شريك را انتخاب و اين تمركز را ادامه دهد. افراد كه فكر مي كردند بطور ژنتيكي برترند ، و هنوز هم هستند، مي توانند شريك زناشويي مطلوبي باشند.

وابستگي: اين روش عاطفي (اصطلاح «عشق مهربان») بوجود آمده است تا زاد و ولد و حيات نسل ضمانت شود. منظور اصلي از افزايش سطح هورمونهاي واسوپرسين و اكسي توسين كه در بالا ذكر شد حفظ زندگي مشترك والدين است، حداقل تا زماني كه فرزند توانايي مراقبت از خود را داشته باشد. جالب است بدانيد شهوت و كشش هميشه دست به دست هم نمي دهند. چراكه در گزارشي وقتي مرد و زن تستسترون را به خود تزريق كردند ـ تستسترون هورموني است كه بعنوان افزاينده تمايل جنسي شناخته شده است ـ سكسشان افزايش يافت اما آنها عاشق هم نشدند.

در اين گزارش فيشر همچنين به مطالعات اجرا شده د.مارازيتي و همكارانش اشاره كرد كه عاشق شدن را مربوط به سطوح پايين هورمون سروتونين مي دانند. اما بر طبق گفته مارازيتي، اين تعادل شيميايي در انسانها ثابت نيست، تاييد مي كند كشش شهواني براي هميشه پابرجا نمي ماند. در آزمايشي بعد از اين مدت كه افراد را در حالت شيفتگي بين 12 تا 18 ماه بررسي كردند، سطوح سروتونين در بدن مردان و زنان شيفته و از خودبيخود تغيير مي كند و بازگشت سطوح مشابه در افرادي كه عاشق نشدند، ديده شد.

اين تحقيق از اين نظر مهم است كه چگونگي عملكرد سيستم بيولوژيكي را همراه با فرايند احساسي شرح مي دهد. هر زمان كه ما شريك مناسب را پيدا كرديم، مي توانيم به سيستم هاي بيولوژيكي و شيميايي مان اعتماد كنيم كه ما را در رسيدن به اهداف احساسي كمك مي كند. و زماني كه شريكمان جذابيت كمتري برايمان دارد لزوماً به اين معني نيست كه عشق ديگري غير از ما دارد. ساده تر اينكه فرايندهاي بيولوژيكي بطور طبيعي كار خود را انجام مي دهد.

مردم مي گويند كه در جستجوي همسر مطلوبشان هستند شخصي كه چگونگي نگاه به زندگي خود، مهمترين ارزشهايش و نيروي محركي كه سبب حركتش است را با ما تقسيم كند. پروفسور ناتانيل براندن، مي گويد «وقتي شخصي را مي بينيم فكر مي كنيم چگونه خودش را آزمايش مي كند. ما سطح هيجان يا فقدان هيجان فردي را حس مي كنيم. كشش يا دفع فوري ما غيرارادي است بخاطر اينكه بدن و احساسات ما واكنش سريعتري نسبت به فكري كه در قالب كلمه بگنجد، شكل مي دهد.»

آندرا ان.جونز در نظريه جواني در روزنامه اي كه توسط سرويس Pacific News منتشر شد گفته: هر شخصي يك موجود زنده منحصر بفرد است. آنچه در يك لحظه احساس مي كنيم اينكه شريك انتخابي ما چيزي دارد كه مي تواند زندگي ما را كامل كند. چنين شخصي احتمالات جديدي را مي آورد كه مي تواند ما را توانگرتر كند. اين مطلب به اين معني نيست كه شخص جديدي كه يافتيم تنها شخصي است كه مي تواند زندگي ما را بهبود بخشد. ممكن است اشخاص ديگري هم چنين باشند. به اين دليل نتيجه گيري مي شود براي هر شخصي بيش از يك معشوق وجود دارد.

اين قضاوت فوري از سازگاري در اولين برخوردتان كه با همديگر آشنا مي شويد، اتفاق مي افتد. چون فرايندهاي منطقي فكري سريعترند، همه شما در اولين ارتباط اين مطلب را حس مي كنيد اما دليلي براي توضيح آن نداريد.

پس از اين با شريكتان خودماني تر مي شويد و شروع به يافتن راهي كه او هست، واكنش ها و تجربيات عاطفي و غيره مي كنيد. توانايي تشخيص تشابهات و تفاهمات فردي را داريد، بنابراين اولين كشش متقابل برايتان روشن است. درست است كه كشش متقابل زوجها را بهم نزديك مي كند اما عشق كششي عميق تر از آن ايجاد مي كند.


عاشق شدن، دوست داشتن نيست

بسياري مردم با كشش و جذب به همديگر مواجه شدند اما از آن ببعد شادتر زندگي نمي كنند چرا؟ چون بيشتر آنها كشش را با معني عشق اشتباه گرفتند.

در مورد عشق مطالب زيادي وجود دارد اما  اين مطلب در اينجا  صحيح تر به نظر مي رسد. بياييد توضيحي در مورد عشق دهيم. وقتي كسي را دوست داريد ارزش زيادي براي آن شخص قائليد چون انتخابي كرده ايد و براي افزايش اين علاقه و عشق راههايي را پيشنهاد مي كنيد. همچنين آسايش و پيشرفت را در بالاترين الويت انتخاب دوست و عشقتان قرار مي دهيد. بله اين يك انتخاب است و نياز به جمع آوري اطلاعاتي داريد كه نياز به صرف زمان دارد. پس دلايل و چيزهاي زيادي بعنوان اولين نشانه عشق وجود ندارد.

اگر چه در اين نمونه منظور از پيشنهاد راهكارهايي از سوي شما به اين معني نيست كه فداكاري كنيد يا از ابتكارات و تجارب ديگران محروم بمانيد. اكثر مردم «عشق ورزيدن» را به همراه «كمك از تجارب ديگران» بيان مي كنند. اما روانشناسان آشنا با رفتارهاي انساني، فهميدند كه «عشق ورزيدن» معناي ديگري دارد. زماني كه عشق مي ورزيد زندگي و شادي را بالقوه تجربه مي كنيد.

از اينرو كساني كه عشق به ديگران مي ورزند، باارزش ترين هديه اي كه مي بايستي ارائه دهند: شادي، فهم و عشقشان براي زندگي است. براي ديگران اين چيزها باارزش تر از پول است، و هنوز آنها مايل به عشق ورزيدن بطور رايگان و آزاد هستند. پس اتفاق عجيبي مي افتد. با عشق ورزيدن، زندگي ديگران را با شادي، سرزندگي و فهم يا درك كه بخشي از وجود آنهاست، پر مي كنند. زماني كه همه اين چيزهاي خوب زندگي شخص را ارتقا داد، شخص آن احساسات را بروز مي دهد، شادي تولدي نو مي بخشد كه مي تواند بين هر دو آنها تقسيم شود. بنابراين با عشق ورزيدن، مردم به طور غيرارادي عشق را دريافت مي كنند، ولو اينكه آنها با اين قصد و غرض عشق نورزيده باشند.

چرا ما به عشق نياز داريم؟

«بزرگترين چيزي كه تا كنون ياد گرفته ايم عاشق بودن و عشق ورزيدن است.» نات كينگ، ميلز ديويس.

از لحظه اي كه متولد شده ايم و حتي قبل از آن، طبيعت براي ما زمينه عشق ورزي مادر را فراهم آورده است. بدون آن عشق، زنده ماندن ما غير ممكن بنظر مي رسد. عشق مادر مترادف مراقبت، حمايت و پرورش كودك است. ارتباط ما با «مادر» اولين درك ما از عشق است. همانطور كه در جريان زندگي پيشرفت مي كنيم ياد مي گيريم كه عشق به معني حفظ و مراقبت از آسايش خودمان است.

عشق خالص مادر نشانه اي از عشق زيستن است، عشقي كه هدفي جز زنده ماندن ندارد. بعضي مردم مي خواهند كه از اين نوع عشق در روابط و مراحل ديگر زندگي خود مثل سنين بلوغ نيز داشته باشند. يكي از دوستان من بيان مي كرد كه مادرش به او گفته هر وقت زني را پيدا كردي كه مثل مادر به تو عشق بورزد، همچون مادري كه وجود و زندگي اش را نثار فرزندش مي كند، فوراً با آن زن ازدواج كن. دوستم نزديك به 50 سال دارد و هنوز ازدواج نكرده است.

عشق مادر ذاتاً يك طرفه است، گذشته از دريافتهاي جانبي كه دارد، ولي عشق بخشيدن او يك طرفه است. اما در تصور متعارف از عشق، طرفين متقابل، بخشيدن و دريافت عشق را تقسيم مي كنند. همه مي دانيم در روابط بهره برداري، هر دو شريك بهمديگر نياز دارند، «بهره بردار» نياز به كسي دارد كه از او بهره برداري كند و «وابسته» نياز به بهره برداري دارد. در چنين روابطي وابستگي متقابل تا وقتي كه طرفين وجود داشته باشند، ادامه مي يابد. برخلاف روابط مادر و بچه كه اين روابط نابرابر است.

همراهي و ياري

بديهي است كه همراهي نياز اساسي در زندگي است، انسانها هميشه نياز به همراه و ياور را ابراز مي كنند. افراد حداقل نياز به يك فردي دارند كه صميصيت و ارزشهاي مهم زندگي را با آنها تقسيم كنند.

همچنين مردم نياز به دريافت چيزهايي دارند كه به افراد ارزش دهد، چيزهايي كه خوشي و شادي ببخشد، چيزهايي كه بتوانند دوست داشته باشند و در نهايت دليلي براي زندگي به افراد دهد. ديده ايم افرادي كه كسي را براي دوست داشتن ندارند و حقيقتاً خود را تنها مي بينند، حيوانات يا گياهاني را در منزل خود نگه داري مي كنند. بخاطر داشته باشيد كه يك گياه سالم با اينكه مي تواند سموم را از هوا جذب كند و هواي سالمي را در اختيار قرار دهد اما به تنهايي نمي تواند زندگي خوبي را به ارمغان آورد.


آيا عشق هميشگي است؟

دي باي 33 ساله جمع كننده اعتبار براي شركت كشتيراني، اخيراً به رابطه 3 ساله اش پايان داد.«از لحظه اي كه با جري آشنا شدم، فهميدم كه او راه درست را پيدا كرده اما تجربه به من آموخت كه با هوشياري اقدام كنم. بعد از 4 ماه از آشناييمان، تصميم گرفتم براي اولين بار عقايدم را اصلاح كنم، جري همان شخصي بود كه من از يك انسان توقع داشتم. ما 3 سال با يكديگر شاد بوديم و جري مدام مي گفت وقتي راضي و خوشنود مي شوم كه شخصي را بيابم كه زندگي وموجودي مان را با هم تقسيم كنيم.

ما شغلهاي مختلف را با هم مرور كرديم، به تعطيلات رفتيم، حتي به سينما رفتيم، زندگي راحتي با هم داشتيم، اما به چند دليل هرگز فكر ازدواج را نمي كردم. ما بخشي از روز در باره آشنايي مان صحبت كرديم، اما با اينكه جري موضوع ازدواج را پيش كشيد ولي من احساس كردم هنوز آمادگي ندارم. جري خواست روابطمان را به سطح بعدي بكشاند اما من حس كردم در همين حد راحت ترم. او برايم ترسيم كرد كه اين نوع روابط هميشگي و پايدار نيست. اين مسأله مرا ترساند چون واقعاً او را دوست داشتم اما مي دانستم كه آمادگي ازدواج ندارم.

زماني كه متوجه شدم جري واقعاً مي خواهد ازدواج كند اتفاق عجيبي افتاد. من شروع به نارضايتي روابطمان كردم، مسائلي كه دوست نداشتم بيان كردم برخي هيجاناتم را از دست دادم و خواستم كه فقط يار و همراه او باشم. گويا بعد از همه لطف و خوبيهايي كه او به من كرده بود من در روابطم با او سهل انگاري كرده بودم. من حس كردم شايستگي او را ندارم و سرانجام توافق كرديم كه راهمان را از هم جدا كنيم، ولو اينكه با از دست دادن او تنها راه عشق من به او از دست مي رفت.

الان 4 سال از زماني كه روابط من و جري پايان يافت مي گذرد و من هنوز نفهميدم چه اتفاقي بين ما افتاد. من افراد ديگر را ديده بودم اما تا زمان نزديكي من و جري اين حس را تجربه نكرده بودم. دوستانم مي گفتند من هنوز آمادگي ازدواج را ندارم شايد هم درست مي گفتند. در روابطم با جري حس كردم بايد خودم باشم ما همديگر را دوست داشتيم و با هم زندگي كرديم بدون اينكه قيد و بندي به هم داشته باشيم (حداقل اين چيزي است كه من حس كردم). زماني كه او ازدواج را جدي گرفت من بيشتر از يك يار به او نگاه نمي كردم و اما اگر كس ديگري قصد پيوند وعلاقه به من را داشته باشد احساس پشيماني كرده و زخم من دهان باز خواهد كرد.»

آيا شما فكر مي كنيد اين رابطه عشقي درست بود؟ بعضي ها مي گويند يك اشتباه بود و چون دي باي و جري بدرستي با هم سازگار نبودند نبايستي اين ارتباط از ابتدا شروع مي شد.

اما بايد گفت اين رابطه موفق بود چون هر دو شريك 3 سال از زندگي شان ازهمديگر بهره بردند و معناي عشق را دريافتند. كسي مي گفت اگر يك لحظه در زندگي مي توانيد شادي واقعي را داشته باشيد، آن لحظه را بقاپيد و غنيمت شماريد چون شادي واقعي به آساني يافت نمي شود.

عشق يك نهاد زنده است، اگر خاموش و متوقف شود مي ميرد. سرزنده بودن به معني حركت به سمت جلو ست و رفتن به جايي كه سفر زندگي شما را مي برد.عشق تنها وقتي مي ميرد كه دوباره در شكل متفاوتي متولد شود. شايد دي باي و جري حركت كردند تا عشق را در جاي متفاوتي بيابند، اما آنها خود را هميشه با اين مطلب تسلي مي دهند كه لااقل يكبار عشق را بين خود تقسيم كرده اند.

+ نوشته شده در  سه شنبه سیزدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 10:52  توسط Sciport  | 

Shame and Avoidant Personality Disorder

Allan Schwartz, Ph.D.
Dr. Schwartz's Weblog

Shame and Avoidant Personality Disorder

Allan N. Schwartz, LCSW, Ph.D.

Shame vs. Guilt

There is probably no more difficult and painful emotion than shame. Shame involves complete self-condemnation. It is a major attack against the self in which the individual believes they will be found utterly unacceptable by society. As a result of its overwhelming force, shame causes feelings of disgrace and dishonor. A person who feels shame wants to hide from everyone.

crying boy with arm covering faceBy contrast, guilt does not involve self condemnation. Instead, guilt involves self criticism for a mistaken act or behavior. The self criticism is directed at an error that one has committed for which they feel guilty and want to make restoration. Of course, psychologically speaking, there is overlap between shame and guilt where the shamed person may also have feelings of guilt.

However, shame is much more public than guilt. A person who feels shame expects condemnation from everyone. The person who feels guilt may be the only one who is aware that an error has been committed. A guilty person may feel a loss of self esteem but not to the extent that is experienced by the shamed individual. For example, a student who successfully cheats on an examination may feel guilty for the high grade the professor has awarded because it was not earned. But no one is aware of the cheating. On the other hand, a student who is caught cheating during an exam, with books open on his lap, right in front of his fellow students, may indeed feel extreme shame and embarrassment. The shame is due to the fact that everyone is aware of the serious nature of the infraction.

In the great American novel, The Scarlett Letter, by Nathanial Hawthorne, Hester Prynne exemplifies the power of shame. The novel takes place in puritanical Boston during the seventeenth century. As the novel points out, there was a scaffold in the center of Boston where sinners were publicly displayed. Towns-people would hurl insults at them to humiliate them for having sinned. Hester suffered this fate when it was discovered that her child was the product of an adulterous affair. She was sentenced to wear a large Scarlett Letter on her breast. She was socially isolated and alienated for her indiscretion.

Social Avoidance

There are a significant number of people who suffer from the personality disorder called Social Avoidance. Social Avoidance Disorder is sometimes mistaken for Social Anxiety Disorder or Social Phobia. The difference between an anxiety disorder or social phobia and an avoidant personality disorder has to do with the nature of personality disorders. A personality disorder is a lifelong pattern of behavior that causes problems with work and personal relationships. The fact that this is a lifelong pattern of behavior makes treatment extremely difficult.

The symptoms of avoidant personality disorder include lifelong patterns of behavior such as:

1. Social phobia with enormous anxiety about being around other people.

2. Extreme shyness.

3. Feelings of inadequacy and sensitivity to rejection and criticism.

4. Choosing loneliness and isolation instead of risking connecting to other people.

5. Extreme sensitivity to criticism and shame when criticized.

6. Avoiding criticism more than anything else.

7. Choosing social isolation as a way to avoid criticism.

8. Avoiding making eye contact at work or elsewhere.

9. Avoiding saying anything at work or elsewhere.

10. The avoidant individual is on the lookout for any signs of disapproval from others. This type of vigilant appraisal of others may even have a paranoid flavor to it but has more to do with the overpowering wish to protect themselves against ridicule, derision, and humiliation.

Shame and Its Relation to the Avoidant Personality

While shame is a universal human emotion found in all civilizations and cultures, there are different set of roots from which the reasons for shame spring. Here in western civilization, there is a lot of emphasis placed on being a separate, autonomous, unemotional individualist. Hollywood movies with actors such as Clint Eastwood, John Wayne, and Gary Cooper, portray the heroic male who is strong, courageous, and silent. These roles portray self-reliance to the utmost degree.

The high value placed on individuality and self sufficiency in Western Society plays a significant role in complicating things for those who struggle with avoidant personality disorder. The complication is that the value placed on individuality becomes a rationalization or excuse for avoiding social interaction. For these individuals, social interaction is so painful that it must be shunned at all costs. Yet, in most careers it is necessary to behave in socially acceptable ways in order to become successful. It soon becomes apparent to these individuals that they must rely on the cooperation of other people in the work place and elsewhere. Needing the cooperation of others at work is experienced as a threat because they are forced to face up to their social fears and long established patterns of behavior. In fact, the socially avoidant person may experience having to rely on others as a humiliation. Strongly invested in the belief that it is better to "go it alone," they want to withdraw into isolation. It’s a real conundrum, to want to avoid social contact on the one hand because it arouses too much anxiety and to have to admit to needing others in order to function successfully. Independence is highly valued regardless of issues of anxiety and the need for social avoidance.

At the very same time, the nature of the Socially Avoidant Person is such that any criticism, even the slightest, is experienced as acutely painful. In fact, being criticized causes the avoidant person to feel humiliated and, therefore shamed.

The Need to Belong:

The simple fact is that all of us, as members of the human species, have a need to belong. While most of us need to spend some time alone, too much aloneness results in depression. Even those with Avoidant Personality Disorder become depressed if they are alone too much of the time. The healthy need to feel accepted and to belong outweighs the wish to avoid.

In all of the cases of avoidant personality disorder I have treated the individuals were either married or in long term relationships. In addition, most were working or had been working until they were forced to resign as a result of overwhelming anxiety and severe depression. Most of the people I have treated were also extremely bright and had attained high levels of education and professional status. They ran into trouble quickly after they started their careers as a result of the demand put on them to be social in their job or profession. As a result of this trouble, they were forced to seek psychotherapy.

Of the cases of people with Avoidant Personality Disorder, those who were married also ran into difficulty with their spouses. The reasons for the marital difficulties had to do with the fact that the spouse with the personality disorder rarely wanted to go out and socialize. The unwillingness to be in social situations even included going to movies, restaurants, and having friends and family over for social visits.


There are a variety of treatments available for Avoidant Personality Disorder. Medication can be useful in reducing anxiety and depression. Among the types of medications used are the anti depressants and/or the anti anxiety drugs. When these symptoms are reduced, individuals with this disorder often find it easier to make use of psychotherapy.

Cognitive-behavioral therapy is most useful with the social phobias and avoidant disorders because the emphasis is on changing thinking patterns as well as modifying behavior. The emphasis is on helping the patient face and become desensitized to the stimuli (social situations) that cause them the most trouble. Behavior modification includes learning the social skills necessary to function in society. Among the skills needed to be developed are: 1. making eye contact with people, 2. learning to greet people with a smile and rehearsing common verbal interactions between people, 3. learning how to be assertive in ways that are appropriate, 4. learning what to say or how to respond in a variety of social situations, and 5. learning and rehearsing how to carry on common everyday conversations with people.

Attending assertive training classes is something which can also be helpful for these individuals, as is group therapy, and learning the social skills necessary to function in society.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:5  توسط Sciport  | 

avoidant personality disorder

Once burned twice shy"

That's not a good description of how it works with me.  I get burned just
about every
time I'm not shy, and I save my burns and re-apply them frequently
For example, (and I choose this example because it one of the less painful
to relive) I was at a barbecue party five years ago with some people from
work.  The subject of the town of Madison, Wisconsin came up.  I related a
story of how I was traveling with some people who decided to dumpster-dive
the Pizza Hut there.  A PH worker saw them, came out and said to stop, that
he'd bring them out a fresh pizza--and he did.  I was only in Madison for
about a day and a half but I had several experiences similar to that, it was
like being at a gathering!

Anyway, after I told the people at the party about this, I immediately
started thinking that they were thinking horrible thoughts about me--that
they were thinking I
was some sort of disease-ridden, worthless, dirty-filthy freak.

But there was no reason to think that.  The main guy I was talking to had a
Jerry Garcia poster in his cube and occasionally referred to himself as an
"old hippy" and in fact even looked a lot like Jerry.  It's pretty unlikely
he'd be thinking anything bad about me for being on the scene of an
attempted dumpster-diving many years ago.

 I told myself this and I knew this to be true, but my feelings didn't
believe me.  My emotions believed the voice that said I'd made a horrifying
grotesquery of myself in the minds of the people around me.  For the rest of
the time I was there I felt so humiliated I could barely breathe, let alone
talk.  I didn't show it though.  I left as soon as I could without being too
obvious about it.

I still remember it and at times I'll be letting my mind drift, suddenly
that event will pop into my head and I'm feeling every bit of the
humiliation and shame all over again.  In my memory I have a vast collection
of moments like this, some much worse (in some cases I actually did do
something embarrassing) and they all come back occasionally to pay me a
visit at some unsuspecting moment, like a surprise kick in the nuts.

I've made some progress in not letting these things pop into my conscious
mind, but I know they're all there in my memory, I can feel them seeping
their poison into my conscious.  (And for all you Freud-bashers out there,
I'm using the terms conscious and subconscious loosely.)

I have to find some way to neutralize the effect these saved humiliations
have before I can go forward.  The main cause of my hesitation around people
and avoidance of them is because I don't want to collect any more of these.

 a.k.a. 'Avoidant personality

> disorder' doesn't mean never trust again, it means "look before you
> leap."  Blind trust sucks.

I don't trust anyone, least of all myself.  But that lack of trust doesn't
protect me from harm.  Not at all.

> Speaking of proverbs: there are only 31 Chapters in the Book of
> Proverbs, and it only takes 5-10 minutes to read a chapter, so if you
> read a chapter a night you'll be through with the book in one short
> month.  :^)  There is a little sectarian stuff, but the vast majority
> of the Book of Proverbs 'crosses party lines' completely and is
> timeless.  A good read in any case.

Interesting.  I don't have that book.  Probably isn't sold separately, I
guess I might obtain another Bible.  Most mainstream religion horrifies me
but I know that each one has some precious gems at the core.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 16:23  توسط Sciport  | 

Avoidant personality disorder

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 0:35  توسط Sciport  | 

شخصيت دوري گزين

ر انساني يك ويژگي اخلاقي دارد. برخي آدم ها زود آشنايند، برخي دير آشنا، بعضي درونگرا ، بعضي برونگرا و برخي هم دوري گزين. اين مقاله به ويژگي شخصيت هاي دوري گزين مي پردازد. خصوصيات عمده اين اختلال شخصيت عبارت است از حساسيت زياد به طرد، تحقير يا شرمنده بودن. با وجود ميل شديد به محبت و پذيرش، احساس خود كم بيني شديد، باعث ترس از برقراري رابطه عاطفي و اجتماعي آنها با ديگران مي شود؛ مگر اين كه به نتيجه رسيده باشند كه بدون قيد و شرط مورد قبول و پذيرش قرار مي گيرند. افراد عادي به شنيدن نظر و ارزيابي ديگران علاقه دارند، اما اين بيماران، با كوچك ترين اشاره منفي از سوي مردم، مستاصل و بشدت متزلزل مي شوند؛ بنابراين از برقراري ارتباط سالم و صميمي با ديگران دوري مي جويند و در ارتباطات محدودي كه دارند نيز دائما منتظرند ديگران آنها را تحقير و تمسخر كنند. آنها ممكن است با يك يا دو دوست رابطه نزديك برقرار كنند، اما تداوم اين دوستي، بستگي به پذيرش بلاشرط آنان از سوي دوستان دارد.
    اين افراد، غالباً افسرده و مضطرب هستند و از عدم كفايت خود در برقراري روابط اجتماعي، خشمگين مي شوند. در روابط خانوادگي، شغلي، اجتماعي و زناشويي دچار مشكلات زيادي مي شوند. شيوع اين اختلال در مردان و زنان تقريبا به طور يكسان متداول است. علت اصلي ايجاد كننده اين مشكل، اختلالاتي است كه در دوران كودكي و نوجواني بين افراد مهم خانواده در رابطه با كودك و همچنين در برقراري روابط اجتماعي و عاطفي او پيش مي آيد. يعني بي ارتباطي، تنهايي و نياموختن روابط اجتماعي در خانواده سبب مي شود زمينه اين نوع اختلال شخصيت در بزرگسالي ايجاد شود. خانواده هايي كه در ارتباط با كودكان خود بي تفاوت، بي علاقه، بي ارتباط، گوشه گير و بي احساس هستند، اساس ايجاد اين نوع اختلال را در كودك پي ريزي مي كنند. اين اشخاص بسيار تشنه محبت و پذيرش ديگران هستند.
    يكي از ويژگي هاي اصلي اختلال شخصيت دوري گزين، رويگرداني است، از مردم، از تجربيات جديد و حتي از تجربيات قديمي. در اين اختلال معمولاً ترس از احمق به نظر رسيدن با ميل شديد به پذيرش و محبت تركيب مي شوند. افرادي كه دچار اين اختلال هستند بسيار علاقه مندند وارد روابط اجتماعي يا فعاليت هاي جديد شوند، اما تا وقتي قول پذيرش غيرانتقادي به آنها داده نشده باشد دوست ندارند حتي به مخاطرات جزيي اقدام كنند. آنها خجالتي هستند. كوچك ترين نشانه عدم تاييد توسط ديگران و كوچك ترين اثر شكست بالقوه موجب دوري گزيني آنها مي شود. آنها رويدادهاي آشكارا بي ضرر را تمسخر تعبير مي كنند.
    افراد مبتلابه اين اختلال از ناتواني نسبي شان در برقراري رابطه بي دردسر با ديگران ناراحت هستند كه اين خود به عزت نفس كم آنها مي افزايد و به نوبه خود آنها را نسبت به انتقاد و سرافكندگي حساس تر مي كند. اين احتمال هم وجود داردكه افراد مبتلابه اختلال شخصيت دوري گزين در موقعيت هاي اجتماعي مضطرب ترند و براي كنار آمدن با اين موقعيت ها از مهارت هاي اجتماعي ضعيف تري برخوردارند.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 0:13  توسط Sciport  | 

كودکان چگونه اجتماعی می شوند

كودکان چگونه اجتماعی می شوند     
   خانواده تعلیم و تربیت شیوه های تربیتی

کودکان چگونه اجتماعی می شوند

کودکان چگونه اجتماعی می شوند

همسالان و دوستان از مهمترین عوامل اجتماعی شدن کودکان و نوجوانان به شمار می آیند. آنها از طرق مختلف بر یکدیگر تأثیر می گذارند و از یکدیگر تأثیر می پذیرند. بسیاری از محققان بر این عامل تأکید دارند و از آن به عنوان ارتباط افقی یاد کرده اند، یعنی ارتباطی که در بین افرادی نسبتاً هم سطح از لحاظ سنی، طبقه اجتماعی، تحصیلی، اقتصادی و ... برقرار است.
تا قبل از یک سالگی به ندرت ارتباطی معنی دار بین کودکان برقرار می شود. کودکان ده ماهه به گونه ای با یکدیگر برخورد می کنند که انگار عروسک اند، برای هم صدا در می آورند، موهای همدیگر را می کشند یا اعتنایی به یکدیگر نمی کنند. از حدود دو سالگی به بعد اولین ارتباط های معنی دار میان کودکان ایجاد می شود. البته دوام این ارتباط ها بسیار اندک است و در حد چند دقیقه بازی با یکدیگر باقی می ماند.
در سنین دبستانی و پیش دبستانی، کودکان علاقه مند به برقراری ارتباط با همسالانی اند که شاد و زیبا باشند و اسباب بازی ها، خوراکی ها و وسائل خود را در اختیار آنها قرار دهند. ارتباط و دوستی های این دوره حالت موقت و گذرا داشته، به سرعت شکل می گیرند و سریعاً تغییر می کنند. ویژگی های ارتباطات خاص این دوره تقریباً مطابق رشد اخلاقی کودکان این دوره است ( پیش قراردادی). کودک پایبندی مداوم به ارتباطات خود ندارد، به راحتی دوستانش را کنار می گذارد بدون این که علت خاصی وجود داشته باشد و درک عمیقی از دوستان، صمیمیت و ارتباط متقابل ندارد.
در سال های میانه و پایانی کودکی ارتباط براساس کمک به یکدیگر و رفع نیازهای هم شکل می گیرند و اعتماد به هم نقش مهمی در تداوم آن ایفا می کند. کودکان درکی ذهنی از دوستان پیدا می کنند و دوستان تنها اشخاصی نیستند که با هم بازی می کنند، بلکه کسانی اند که ویژگی ها و مشترکات خاصی بین آنها برقرار است که یکی از آنها دوست داشتن همدیگر است.
در دوران نوجوانی، همسالان مهم ترین نقش را در فرایند اجتماعی شدن فرد بازی می کنند. نوجوانان برای این که بتوانند هویتی مستقل از والدین پیدا کنند باید ارتباطی صمیمی و متقابل با همسالان خود برقرار نمایند. ارتباط و دوستی دوران نوجوانی دارای این مشخصه هاست: دوستان، یکدیگر را درک می کنند؛ افکار و احساسات عمیق و درونی خود را با یکدیگر در میان می گذارند، برای حل مسائل و مشکلات روانی خود به یکدیگر کمک می کنند و سعی دارند باعث دردسر و مشکل برای دوستانشان نشوند. سازگاری علائم و شخصیت دو نفر، ملاک انتخاب دوست است و پایان دوستی منوط به عهد شکنی و عدم وفای به عهد یکی از دوستان است.
تحول و تغییر در استدلال های پنهان مربوط به دوستی با فرد یا اشخاص خاص، با افزایش سن تغییر می یابد. در اولین مرحله رشد دوستی و ارتباط، معمولاً استدلال نهان در ارتباط بین دو کودک و نزدیکی فیزیکی آنها به همدیگر است. یعنی این دو به این دلیل ساده با هم دوست اند که همسایه، دوست خانوادگی، هم مدرسه یا هم کلاس اند. در مرحله دوم کودکان برای این با هم دوست هستند که همسایه، هم کلاس، هم مدرسه و دوست خانوادگی بوده، در ضمن قادرند نیازهای همدیگر را به بهترین وجه رفع نمایند و به هم اعتماد کنند. اما در مرحله سوم دوستی، مهم ترین اصل و دلیل برای دوستی نوجوانان شباهت و ویژگی های شخصیتی، قابل اعتماد بودن دو دوست و پای بندی طرفین به ملاک های مورد قبول در خصوص دوستی است. در همین حال ممکن است نوجوانان باهم همسایه، هم کلاس یا هم مدرسه باشند یا نباشند.

تأثیر ارتباط و دوستی بر کودکان، حتی نوجوانان:

دوستان و همسالان علاوه بر این که از عوامل مهم اجتماعی شدن فرد به شمار می آیند، می توانند روی یادگیری، پیشرفتِ و تحصیلی و مهارت های کلامی فرد نیز مؤثر باشند. از مهم ترین آثار مثبت همسالان، از بین بردن خودمداری است.
در محیطی که همسالان ارتباط صحیح و مناسب با هم دارند، مهارت های اجتماعی مهم مانند همکاری، رقابت و صمیمیت آموخته می شوند. در چنین شرایطی نه تنها یادگیری افزایش می یابد، بلکه رفتارهای اجتماعی مناسب نیز رشد می کند. ناتوانی در برقراری رابطه مطلوب بین همسالان، موجب طرد و عدم محبوبیت می شود. شواهد پژوهشی نشان می دهند که دانش آموزان مطرود و فاقد ارتباط افقی سالم، پرخاشگرترند و رفتارهای نامناسب دارند، پیشرفت تحصیلی و انگیزش آنها اندک است و از اختلالات هیجانی، اضطراب و افسردگی بیشتر رنج می برند.
اگرچه ارتباط و دوستی بین همسالان در تمام دوران کودکی حائز اهمیت است، اما به علت گرایش بسیار شدید نوجوانان به گروه همسالان، در این دوره اهمیت بیشتری می یابد. دوستی دوره کودکی، تنها رفاقت ساده ای است که بر اثر اشتراک عادات و به خصوص بازی ایجاد می شود. از حدود یازده سالگی به بعد این دوستی ها محکم تر و جنبه انتخابی آنها بیشتر می شود. در دوره بلوغ و نوجوانی، دوستی ریشه عمیق تری می یابد و با شور و هیجان توأم می شود. در این دوران، دوست حامی " من" یا به عبارت صحیح تر، یک من دیگر است و مانند آینه ، تصویر اطمینان بخشی به نوجوان می نمایاند. به همین سبب پیوندهای دوستی در شخصیت نوجوان تأثیر بسیار می گذارند و قطع آنها موجب وارد آمدن لطمه به شخصیت نوجوان می شود. دوستان نزدیک از طرفی به رشد نوجوان کمک می کنند و از طرف دیگر این امکان را فراهم می آورند که احساسات سرکوب شده خود اعم از خشم و هیجان را ابراز کند و نوجوان درمی یابد که دیگران هم امیدها و ترس هایی نظیر او دارند. دوستی های نزدیک به نوجوانان این آزادی را می دهد که از یکدیگر انتقاد کنند و به همین دلیل می آموزند که رفتار، علایق یا عقاید خود را اصلاح کنند، بی آن که از سوی سایرین طرد شوند. این نوع دوستی ها به نوجوان کمک می کند تا هویت خود را پیدا کنند، احساس اعتماد به نفس کرده، به هویت خود افتخار نماید. دوستی های دوره نوجوانی چون با عواطف و احساسات شدید توأم هستند، زودتر از بین می روند. نوجوانانی که مشکلات شخصی بسیار دارند به دوستان نزدیک نیازمندترند، اما توانایی چندانی برای حفظ دوستی ندارند. با ثبات ترین نوع دوستی هم بین نوجوانان گاهی شدت و ضعف پیدا می کند، به این دلیل که هر یک از طرفین در دوره ای است که نیازها، احساسات و مشکلاتش مدام تغییر می کند.
تجارب همسالان در دوران کودکی و نوجوانی با سازگاری بعدی آنها مرتبط است. کسانی که در دوران کودکی و نوجوانی دچار مشکلات ارتباطی ( اعم از ضعف در برقراری ارتباط، ارتباط بیمارگون و ...) باشند در بزرگسالی نیز مشکلاتی مانند اختلال شخصیت، دوری گزینی، بزهکاری، پرخاشگری و رفتارهای ضد اجتماعی خواهند داشت.
در کل همسالان امکانات یادگیری مهارت های اجتماعی، کنترل رفتار، انتقال ارزش های اجتماعی، کمک به رشد هویت فردی و استقلال از والدین را فراهم می آورند.

والدین و روابط همسالان:

در دوران کودکی و پیش از نوجوانی، فرد وابستگی عمیق به خانواده دارد و کلیه تعاملات و ارتباطات وی در چارچوب و تحت نظر خانواده صورت می گیرد و به علت عدم تداوم دوستی ها، ارتباط همسالان هیچ مشکلی ایجاد نمی کند. خانواده کنترل مستقیم روی رفتارها و ارتباطات فرزند خود با سایر دوستان اعمال می کند، به راحتی در دوستی های کودکان دخالت و اعمال نظر می کند و حتی درمورد نوع ارتباط و میزان ارتباط برای فرزندان خود حد و حدودی مشخص می نماید. اما در دوران نوجوانی، پیوند بین والدین و نوجوانان شروع به ضعیف شدن می کند و در مقابل، ارتباط بین همسالان و دوستان افزایش می یابد. اغلب پدران و مادران این نفوذ فزاینده را تهدیدی برای خود به حساب می آورند و معتقدند که ارتباط زیاد فرزندان آنها با دوستان و همسالانشان ممکن است به ارزش های خانوادگی آسیب برساند، یا محبت و عشق را که حق آنهاست و باید فرزندشان نثار آنها کند از آنان دریغ می کند. اما چنین نیست. تحقیقات متعدد ثابت کرده اند که همسالان ارزش های خانواده را تأیید می کنند. گرچه ممکن است همسالان برخی مسائل را بزرگ کنند و بر اختلاف سلیقه بین والدین و فرزندان بیفزایند، اما به ندرت می توانند مشکل آفرین شوند.اعمال کنترل شدید و دخالت های نابجای والدین در ارتباطات سالم فرزندان، خود مهم ترین عامل مشکل ساز است. والدین می توانند با ایجاد ارتباط قوی ( از طریق درک نیازهای نوجوانان، اشتیاق در کمک به آنها و اجازه دادن برای بروز احساسات خشم، خصومت، محبت و عشق آنها) با فرزندان خود، نظارت و کنترل غیر مستقیم بر دوستی ها و ارتباطات آنها اعمال نمایند و در ضمن موضع برتر خود را نزد نوجوان حفظ کنند. شک کردن به دوستی های سالم بین نوجوانان باعث بروز اختلاف بین والدین و فرزندان و حرارت بخشیدن به دوستی خواهد شد. اگر والدین به نوجوانان فرصت دهند تا با همسالان خود مشکلات ناشی از بلوغ را حل کنند، از حرارت و حدّت ارتباط هایشان کاسته خواهد شد. بهترین روش برای کنترل ارتباطات نوجوان این است که والدین طی مراسمی یا یک دعوت ساده با دوستان آنها آشنا شوند و بفهمند دوست آنها کیست. اطلاع از علایق و خواست های دوست نوجوان می تواند به اولیا کمک کند تا فرزندشان را بهتر درک کنند. در موارد بسیاری علت گرایش بیش از حد نوجوان به همسالان، ناشی از توجه ندیدن در خانواده است. توجه و محبت کافی به فرد که متناسب با سن وی باشد و او را به دوران جوانی و بزرگسالی رهنمون شود بهترین نوع توجه است. نوجوان در این سن مشاور است و دارای آن پختگی عقلی است که بتواند در مورد مسائل خود تصمیم گیرد و در سایر تصمیم گیری های خانواده شرکت کند. این برخورد به نوجوان کمک خواهد کرد تا ضمن رسیدن به استقلال، در کسب یک هویت موفق توفیق یابد.
خلاصه این که کودکان و نوجوانان برای رسیدن به رشد اجتماعی مطلوب باید با همسالانشان ارتباط مناسب برقرار کنند. همسالان می توانند از طریق الگو سازی و تعادل هم سطح با یکدیگر، ارزش های اجتماعی را به همدیگر انتقال دهند و نقطه اتکایی برای یافتن استقلال و از بین بردن خودمداری ایجاد کنند. در این بین، والدین باید تسهیل کننده روابط بین همسالان باشند و موقعیت و شرایط ارتباط درست و صحیح فرزندانشان با همسالان خود را فراهم سازند.

در کل ارتباط افقی، مثبت و مطلوب بین همسالان می تواند متضمن موارد زیر باشد:

آنان برای همدیگر احساس امنیت عاطفی و حمایت فراهم می کنند.
آنها می توانند الگوی همدیگر قرار گیرند. برای الگو قرار گرفتن و تقویت رفتارهای یکدیگر، امکان دارد همسالان اعمالی را تقویت کنند که با ارزش های بزرگ ترها هماهنگ باشد یا برعکس.
آنان در بسیاری موارد، برای همدیگر حکم معیارهای بهنجاری پیدا می کنند که موفقیت و شکست را می توان نسبت به آنها سنجید.
آنان به اشکال رسمی و غیر رسمی مهارت های اجتماعی بسیاری را به هم می آموزند.
در بازی و بحث، آنان به یکدیگر فرصت تمرین ابراز وجود داده، نقش ها و رفتارهای گوناگون را برای هم تشریح می کنند.
همسالان با حمایت خود می توانند از شدت وابستگی دوستانشان به خانواده بکاهند.
آنان می توانند از فشار اجتماعی که بزرگ ترها به آنها تحمیل می کنند بکاهند و در برخی موارد، یکدیگر را در مقابل تهدید و اجبار بزرگ ترها حمایت کنند.

ایران صدا

  دفعات نمایش : 114      تاریخ:  1388.1.22

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 23:46  توسط Sciport  | 

اختلال نقص توجه ADD

مقدمه : 

در حیطه کار با کودکان مهمترین و شایع ترین علت ارجاع کودکان به بخشهای کاردرمانی اختلال در توجه است.

 تقریبا محال است که کودکی به شما مراجعه کند و شکایت مادر نقص توجه نباشد. اما این نقص در توجه در اختلالات زیادی دیده میشود .ADHD   اولین اختلالی است با نقص توجه به ذهنمان می آید . پیش آمده کودکی را به ما ارجاع بدهند که تشخیصی نداشته باشد و علایمی از برخی اختلالات را داشته باشد اما این علایم آنقدر شدید و واضح نباشد که آن سایر اختلالات ( اوتیسم، آسپرگر ، ADHD ، افسردگی، . . )  باشند.  شاید این کودک ADD   باشد. من این پست را با استفاده ازاین منبع  :

 Attention Defict Disorder Misdiagnosis: approaching ADD from brain behavior / neuropsychological perspective for assessment and treatment  

و تجربیاتم در کار با کودکان در کلینیکها و مهد کودک نوشتم.از  شما درخواست میکنم با نظراتتون و تجربیاتتون کمکم کنید.


ADD   و ADHD     اختلالاتی هستند که در تمام طول  عمر زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهند و کیفیت زندگی فرد را پایین می آورند. بارکلی (1990) روی این قضیه تاکید کرد که   ADD    یک اختلال بی نظمی( disregulation ) است که توسط رفتار ناپایدار و متغییر که ناشی از عدم تعادل بیو شیمیایی در مغز ایجاد میشود. بارکلی رفتار متغییر را بعنوان یک نقص عمومی تنظیم سازی(regulation) توصیف کرد.  این عدم تعادل بیوشیمیایی بعنوان یک عامل مشکل ساز در مهار شروع و ماندن روی یک کار در نظر گرفته میشود. که به تبع آن انجام وظایف روزانه مشکل میشود.

ویژگی های ADD   شامل  کندی شناختی خواب آلودگی، دوری گزینی، گیجی، پاسخ دهی آهسته، غرق شدن در دنیای خود، کم حرفی، نگرانی، منفعل بودن و مشغول شدن در کارها بصورت کلی و بدون پرداختن بجزییات  است.

برعکس کودکانADHD   که پر سر وصداییشان باعث دیده شدنشان و تشخیص میشود، کودکان ADD   توجه دیگران بخودشان جلب نمیکنند و کم کم به کناری رانده میشوند و فراموش میشوند! این بچه ها در اطراف گروه کار می کنند و چندان فعالانه درگیر گروه نمی شوند برخلاف کودکان ADHD   که تکانشگریشان در گروه تداخل ایجاد می کند. این عدم جذب در اجتماعات و گروههای همسالان باعث عدم جذب اطلاعات و درک ازآنچه در اطرافشان می گذرد می شود.شاید با کودکان افسرده اشتباه شوند. اما اگر فعالیت از نظر حسی به اندازه کافی برانگیزاننده باشد، درگیر خواهند شد.در حالی که کودک افسرده به ساپورت عاطفی برای درگیر شدن در فعالیت نیاز دارند. اگرچه کودک ADD  می تواند  به افسردگی هم مبتلا باشد.

این کودکان ایده ای برای مکالمات ندارند و اغلب قانع به همان چیزی هستند که بارها استفاده کرده اند و گفتارکلیشه ای و فاقد خلاقیت دارند.گاهی با اوتیسم اشتباه می شود اما بنظرم در اوتیستیک ها لحن این جملات کلیشه ای تقریبا ثابت است  اما در این کودکان لحن و تون صدا متغییر است.درضمن درک کودکانADD   از گفتار بهتر از اوتیستیک ها است. هر دو این کودکان ممکن است ارتباط چشمی را کمتر از حالت معمول برقرار کنند داشته اما کودکان اوتیستیک عدم برقراری ارتباط چشمی در تمامی حالات دیده میشود .

سرعت پردازش اطلاعات در این کودکان پایین است که نهایتا  باعث کندی در پاسخگویی می شود. ADD   بصورت اولیه یک اختلال در نگه داری تمرکز است که منجر به دست آوردهای ضعیف آکادمیک میشود. در این اختلال اشکال در کد گذاری، رمز گشایی و بازیابی اطلاعات وجود دارد.. این کودکان بنظر مشکل در حافظه و توالی بندی اطلاعات دارند. سرعت پردازش اطلاعات در این کودکان پایین است که نهایتا  باعث کندی در پاسخگویی میشود. این عدم توانایی در پردازش مناسب اطلاعات در طی دستور العملها، راهنماییها و ارتباط برجسته ترین ویژگی کودکان ADD   است.که بصورت بالینی با یک عدم حضور و آگاهی نمود می یابد. (جملات معروف این بچه پرته ، تو کلاس نیست، حواسش نیست).

یک حالت نوسان در علایم رفتاری و تواناییهای شناختی کودکانADD   وجود دارد. جالب است بدانید که اگر فعالیت بیش از حد محرک باشد علایم ADD دیده نخواهد شد. علایم  ADD در ابتدایی شروع کار دیده نمی شود اما در میانه کار و ادامه کار دیده می شود . همچنین علایم در کارهای مورد علاقه دیده نمی شود.( مثل بازی کامپیوتری که البته چندان پیچیده نیستند).

عملکرد پایین در مهارتهای آکادمیک، کم فعالیتی و گوشه گیری از دلایل ارجاع این کودکان به روانپزشکان است. اما بسیاری از این کودکان تشخیص داده نمی شوند.

 کودکان ADD خود را احمق  و نا لایق می دانند. احساس عدم کفایت، سردرگمی، خشم و افسردگی در ADD وجود دارد. اعتماد بنفس پایین ناشی از تصویر منفی از خود و احساس  عدم کفایت  منجر به گوشه گیری  و عدم درگیری در فعالیتها می شود که ممکن است حتی باعث عدم بروز آنچه که توانایی اش را دارند بشود.

 این کودکان را مورد ارزیابی عملکردهای یکپارچگی حسی و مهارتهای ادراکی حرکتی قرار دهید.

درمان شامل استفاده از داروهای محرک مثل ریتالین و کاردرمانی است.درمان با استفاده از تکنیکهای یکپارچگی حسی و رویکرد حسی حرکتی و تقویت مهارتهای ادراکی حرکتی انجام می پذیرد. دقت داشته باشید  که در کار با این کودکان ابتدا یک رابطه امن با آنها برقرار کنید. یعنی اول تاکید روی تواناییهایشان داشته باشید.تقویت اعتماد بنفس در جلسات اول بسیار مهم است . جملات و بازخوردهای کلامی مثبت در مورد تواناییهایش مهم است. حتی یک لبخند رضایت آمیز بسیار کمک کننده خواهد بود که روند درمانی خوبی را طی کنید زیرا انگیزه برای تلاش را در کودک فعال کرده اید. بگذارید احساس قدرت و کفایت کند. زدن یک برج مکعبی با توپ  که آن را متلاشی می کند، به همراه فریاد خوشحال و کف زدنتان احساس کفایت را در کودک ایجاد می کند. آنگاه آرام آرام به ناتواناییها نزدیک شوید.

در مورد راهکارهای درمان ، قبلا در مورد رویکرد یکپارچگی حسی مطلب داشتیم .امیدوارم بتوانم مطالبی رو در مورد مهارتهای ادراکی حرکتی رو در پستهایی داسته باشم.


منتظر نظراتتون هستم.



فائزه دهقان

کارشناس ارشد کاردرمانی

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 23:40  توسط Sciport  | 

ختلال شخصیت دوری گزین

ختلال شخصیت دوری گزین



آنچه  شما درباره خود فکر می‌کنید، بسیار مهم‌تر از اندیشه‌هایی است که دیگران درباره شما دارند.

شخصیت دوری‌گزین:

این افراد نسبت به طرد شدن بسیار حساس هستند و این علامت اصلی این اختلال است. این بیماران نه خجالتی هستند، نه غیر‌اجتماعی. بر عکس علاقه شدیدی به روابط اجتماعی دارند ولی ترس از طرد شدن مانع اصلی دوری کردن آنها از روابط اجتماعی است.

اختلال شخصیت دوری‌گزین:

عبارت است از شخصیت خجول و ترسو به گونه‌ای که این افراد نسبت به طرد شدن از طرف دیگران فوق‌العاده حساس هستند و این باعث می‌شود خود را از اجتماع دور سازند. این افراد خجالتی و غیر‌اجتماعی نیستند و حتی به داشتن دوست و همنشین علاقه شدید دارند اما از دیگران پذیرش بدون انتقاد خواستارند.

خصایص بالینی:

علامت اصلی این اختلال حساسیت نسبت به طرد شدن از جانب دیگران می‌باشد و علی‌رغم اینکه علاقه به ارتباط با دیگران دارند ولی می‌ترسند که از طرف دیگران طرد شوند و همین امر باعث می‌شود که آنها دوست نزدیک نداشته باشند این اشخاص اعتماد به نفس پایینی دارند و از اینکه در جمع اظهار نظر کنند واهمه دارند. آنها خود را دست‌کم می‌گیرند، و افرادی ترسو هستند و کوچک‌ترین اشاره دیگران را مبنی بر تحقیر خویش قلمداد می‌کنند.


1- دوری کردن از فعالیت‌های شغلی به دلیل ترس از انتقاد و طرد شدن و عدم پذیرش.

2- محدویت در برقراری روابط صمیمانه با دیگران به دلیل ترس از تحقیر و شرمساری.

3- خود را از نظر اجتماعی فردی نا لایق و فاقد جذابیت و یا پایین‌تر از دیگران می‌دانند.

4- مردد در انجام کارهای مهم ویا شرکت در فعالیت‌ها به دلیل ترس از شرمندگی.

5- خواستار رابطه و بر خورد با افراد نباشد، مگر با برخی از کسانی که دوستشان دارد.

6- اشتغال ذهنی به این مسئله که مبادا در موقعیت‌های اجتماعی بر او خرده  بگیرند یا طرد شود.


آتوسا بیست سال سن دارد ولی با وجود سنش دختری گوشه‌گیر و منزوی می‌باشد. او در فعالیت‌های گروهی با دوستانش شرکت نمی‌کند حتی در جمع‌های خانوادگی نیز با کسی هم صحبت نمی‌شود. در خانواده نیز فقط به مادرش اطمینان دارد و فقط با او صحبت می‌کند. مادرش از این موضوع سخت ناراحت است، چون دخترش در جمع خانوادگی و دوستانش با کوچک‌ترین حرفی منزوی و گوشه‌گیر می‌شود و سریعاً خود را از جمع دور می‌کند. این رفتار آتوسا باعث شده تا مادرش او را نزد روانپزشک برده تا دخترش همانند هم‌سن و سالا‌نش در اجتماع بدون ترس و نگرانی زندگی کند.



نويسنده : مهدي رحيمي گل سفيدي



+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 23:39  توسط Sciport  | 

How Deal With People Who Hurt You

There are number of instances in life when people hurt us, either with their actions or with their words. There may be times when they did not really mean it, but it just happened that you perceived them in a different way.

However, there are certain people who seem to be out there with a mission to make your life miserable. They will do everything possible to make you feel bad, they will criticize you, humiliate you, abuse you and what not. You are a nice person and you are unable to figure out why these particular people are behaving in this odd fashion.

Ultimately, you start to ignore them, and hate them, and try to escape. But the bad taste in the mouth remains. You do not even want to confront as you are afraid that it will lead the unpleasantness. And many times confrontation may make the situation worse, as your tormentor realizes that he/has succeeded in making you feel bad. So, what will you do? How will you react? Crying in frustration is definitely not going to help.

Lot of people may advice you to "Be positive". But how can you be positive when you actually feeling negative? How can you love, forgive and forget when inside the core of your heart you are feeling loath and revenge?

How? How? How?

Yes, you can, if you know this secret that I am going to share with you. But before that I will like to tell you a story.

In a class a professor, drew a small dot on the white board, and asked his students what they see. Everyone, shouted in unison "A dot".

The professor asked them to look carefully and answer. But their answer was the same. Then he asked his students, that can not they see the white board, the wall on which it is hung, the professor and the table in front of him.

The students were amazed at their own answer, because, they in fact could see much more than the dot. But then previously why they could not see it all?

The reason as the professor explained was "Focus". What we are focusing in life? Because, he drew a dot everyone saw the dot. When he brought their attention to other things they could see it as well, but not before that.

In our lives we focus at the problem, and keep on harping about it. But in fact, the solution is situated not inside but outside the problem. All we need to learn is to look at the white board and not at the dot.

Now, there is this person bothering you, abusing, you, making you feel miserable, though you want to be friends with him or her. And you are feeling bad, exactly as this person wanted. But there is an escape to this. Now next time something like this happens, and you are feeling negative try "praying."

"Praying", you must be saying, "But I do pray"

Let me ask you...." For whom do you pray?"

It's possible that your answer is "I pray to God to give me strength and tolerance"

That is what we should do. Right!

Right, but where is your focus? When you pray to God and ask for strength and tolerance you actually believe that you lack it. Your focus automatically is on your misery and it gets reinforced in your mind and you eventually feel more miserable.

So, next time rather than praying for yourself, pray for your tormentor. Jesus when he was on cross was not praying for himself, but for people who were crucifying him. He said "Father, forgive them, they do not know what they are doing."

Prey, for the person who has done you wrong. He is the person who should be pitied and not you. Think, how much he or she has lost, by behaving the way he/she did. He/she has lost the pleasure of a beautiful relationship with a nice person like you. He/she has become lonelier, more secluded, and all by himself/herself. Don't you think such a person needs your help? You can help by preying for him/her.

And hey presto! What happens? Your negativity melts and you start feeling positive. Your misery will disappear, since, now your anger will turn into pity. Your focus will shift from you to the other person. You will feel that the other person is actually more of a victim of his or her own action than you are. Since you are preying for someone else, you are the giver. You can not feel negative when you are giving. You will do something very positive. You can not do positive and feel negative at the same time. You will feel good; in fact you will start feeling "GREAT".

Please remember

"God grants us our wishes when we are praying for other" and "No one has the right to hurt you against your wish."

Have faith and do well. You are not alone. God is always there with you!

Vivek Ray is a Success trainer, Motivator and Inspirational speaker. In order to take control of your life and step by step guidance for success visit his free self improvement and mentorship portal http://www.success-attitude.com. You can also email him to seek personal guidance, and subscribe to a free inspirational newsletter on this site.

+ نوشته شده در  شنبه دهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 9:2  توسط Sciport  | 

When Other People Hurt You!

In life we all experience our ups and downs. Even if many of us would like life to be pretty much simple or perfect. However, this is far from reality. In life there is a balance between happiness and sadness. The sources that lead to either feeling may vary. Examples of what brings happiness to some people are obtaining a college degree, starting a new career, seeing an old friend etc. There is really not just one action or situation that can bring a smile in to our faces. However, this same principle applies to the feeling of sadness or grief. One reason why a person may feel sad could be cause by the actions of another person. If you ever felt sad because someone you love hurt you by betraying you, being mean to you etc. Then you get my point.

But, what should you do when a significant other hurts you? In my opinion you should not do anything; Except for standing up for yourself, by this I mean that it is okay to communicate your feelings to them and protecting yourself if necessary. Other than that you should let life run its course. I do not know about you but, I am a firm believer of “karma” or on the popular saying “what goes around comes around.” When a person is unfair with me or simply treats me in a wrongful manner, I would usually withdraw or confront them. But, I do not try to take justice in to my own hands (revenge).

I know that some people would disagree with me but, we are not all alike and that is fine. For me personally, whenever someone does not appreciate me as a person, friend, lover, etc. and does me wrong I believe that it is their loss not mines. I believe that whenever someone that you have done nothing wrong to treats you unfairly it is a direct reflection of their personality. Think about it people that can not respect or appreciate you for who you are may not deserve you after all. An example of this would be a cheating partner he or she may have one thousand excuses and they may sound like this: my partner does not take care of me, my partner is mean to me, my partner does not help me, my partner does not appreciate me etc. I will stop listing excuses but I am pretty sure that you can add several more issues to it. When in reality the cheating spouse may be leaving out a few problems related to their own character flaws and they sound like this: I am being un-loyal to the person that shares his or her life with me; I am cheating because I am unable to be committed in a relationship etc. Did you see the connection? Isn’t it evident that the cheating partner has more issues than the other one? Wouldn’t things be different if the person sought to fix the problem with their partner instead running out and taking actions that will further destroy the marriage? Yes, I believe it would make a ton of difference.

So, whenever someone hurts you, do not let their actions change anything about you. Let life take its course and one day karma will catch up with them. Then they will know that treating others poorly is wrong. You on the other hand get to keep your head up!

Kenia Morales is the publisher of online magazine http://kpatra.com "For Every Aspect of Today's Woman. Visit her site to find a variety of women related issues and topics" click here http://kpatra.com/keniascolumn.htm to read more inspirational articles written by her.

+ نوشته شده در  شنبه دهم مرداد ۱۳۸۸ساعت 9:1  توسط Sciport  | 

مراحل رشد روانی اریک اریکسون

مراحل رشد روانی اریک اریکسون

-  نظریه رشد اریکسون

رشد روانی-اجتماعی چیست؟نظریه رشد روانی-اجتماعی اریکسون یکی از معروف‌ترین نظریه‌های شخصیت در روان‌شناسی است. اریکسون نیز همانند فروید اعتقاد داشت که شخصیت هر فرد، طی مراحلی رشد می‌یابد. نظریه اریکسون برخلاف نظریه مراحل روانی-جنسی فروید، به تشریح تاثیر تجربه اجتماعی در تمام طول عمر می‌پردازد.

یکی از عناصر اصلی در نظریه مراحل روانی-اجتماعی اریکسون، رشد هوّیت خود ( ego identity ) است. «هویت خود»، حس آگاهانه خود است که ما از طریق تعاملات اجتماعی رشد می‌دهیم. به گفته اریکسون، «هویت خود» ما با هر تجربه و اطلاعات جدیدی که در تعاملات روزانه خود با دیگران به دست می‌آوریم، دائماً تغییر می‌کند. اریکسون همچنین عقیده داشت که علاوه بر «هویت خود»، یک حس صلاحیت نیز انگیزه رفتار و اعمال ما را تشکیل می‌دهد.

هر مرحله در نظریه اریکسون به صلاحیت یافتن و شایسته شدن در یک محدوده از زندگی مربوط است. اگر یک مرحله به خوبی پشت‌سر گذاشته شود، شخص احساس تسلّط خواهد کرد. و اگر یک مرحله به طور ضعیفی مدیریت شود، حس بی‌کفایتی در شخص پدید خواهد آمد.

اریکسون عقیده داشت که افراد در هر مرحله، با یک تضاد روبرو می‌شوند که نقطه عطفی در پروسه رشد خواهد بود. به عقیده اریکسون، این تضادها بر به وجود آوردن یک کیفیت روانی یا ناکامی در به وجود آوردن آن کیفیت متمرکزند. در خلال این دوره، هم زمینه برای رشد شخصی بسیار فراهم است و هم از سوی دیگر، برای شکست و ناکامی.

مرحله 1 رشد روانی- اجتماعی: اعتماد در برابر بی‌اعتمادی

  • نخستین مرحله نظریه رشد روانی-اجتماعی اریکسون بین تولّد تا یک سالگی پدید می‌آید و بنیادی‌ترین مرحله در زندگی است.
  • به دلیل آن که نوزاد به طور کامل وابسته است، رشد اعتماد در او به کیفیت و قابلیت اطمینان کسی که از او پرستاری می‌کند بستگی دارد.
  • اگر اعتماد به نحو موفقیت‌آمیزی در کودک رشد یابد، او در دنیا احساس امنیت خواهد کرد. اگر پرستار ناسازگار، پس زننده یا از نظر عاطفی غیرقابل دسترس باشد، به رشد حس بی‌اعتمادی در کودک کمک می‌کند. عدم توفیق در رشد اعتماد، به ترس و باور این که دنیا ناسازگار و غیرقابل پیش‌بینی است منجر می‌گردد.

مرحله 2 رشد روانی-اجتماعی: خودگردانی و اتکاء به نفس در برابر شرم و شک

  •  دومن مرحله نظریه رشد روانی-اجتماعی اریکسون در دوران اولیه کودکی صورت می‌گیرد و بر شکل‌گیری و رشد حس عمیق‌تری از کنترل شخصی در کودکان تمرکز دارد.
  • اریکسون همانند فروید عقیده داشت که آموزش آداب دستشویی رفتن، بخش حیاتی و ضروری این فرایند است. امّا استدلال اریکسون کاملاً با فروید متفاوت بود. اریکسون عقیده داشت که یادگیری کنترل کارکرد بدن به پیدایش حس کنترل و استقلال می‌انجامد.
  • رویدادهای مهم دیگر در این مرحله شامل به دست آوردن کنترل بیشتر بر انتخاب غذا، اسباب‌بازی و لباس است.
  • کودکانی که این مرحله را با موفقیت پشت سربگذارند، احساس امنیت و اطمینان می‌کنند. در غیر این صورت، حس بی‌کفایتی و شک به خود در آن‌ها باقی می‌ماند.

مرحله 3 رشد روانی-اجتماعی: ابتکار در برابر گناه

  •  در خلال سال‌های قبل از مدرسه، کودکان شروع به قدرت نمایی و اعمال کنترل بر دنیای خود از طریق برخی بازی‌ها و سایر تعاملات اجتماعی می‌کنند.
  • کودکانی که این مرحله را با موفقیت بگذرانند، حس توانایی شخصی و قابلیت رهبری دیگران را پیدا می‌کنند. و آن‌هایی که در به دست آوردن این مهارت‌ها ناکام می‌مانند، حس گناه، شک به خود و کمبود ابتکار در آن‌ها باقی می‌ماند.

مرحله 4 رشد روانی-اجتماعی: کوشایی در برابر حقارت

  • این مرحله، سال‌های اول مدرسه، تقریباً از 5 سالگی تا 11 سالگی را در برمی‌گیرد.
  • کودکان از طریق تعاملات اجتماعی شروع به رشد حس غرور نسبت به دستاوردها و توانائی‌های خود می‌کنند.
  • کودکانی که توسط والدین یا معلمان تشویق و هدایت می‌شوند، حس کفایت، صلاحیت و اعتقاد به توانایی‌های خود در آن‌ها به وجود می‌آید.
  • آن‌هایی که از سوی والدین، معلمان یا هم‌سن و سال‌های خود به قدر کافی مورد تشویق قرار نمی‌گیرند به توانایی خود برای موفقیت، شک خواهند کرد.

  مرحله 5 رشد روانی-اجتماعی: هویت در برابر گم‌گشتگی

  • در دوران نوجوانی، کودکان به کشف استقلال خود می‌پردازند و به عبارت دیگر، خود را حس می‌کنند.
  • آن‌هایی که از طریق کاوش‌های شخصی، تشویق و پشتیبانی مناسبی دریافت کنند، این مرحله را با حس استقلال و کنترل و نیز حسی قوی نسبت به خود پشت‌سر می‌گذارند. و کسانی که نسبت به باورها و تمایلات خود نامطمئن بمانند، درباره خود و آینده نیز نامطمئن و گم‌گشته خواهند بود.

مرحله 6 رشد روانی-اجتماعی: تعلّق در برابر انزوا

  • این مرحله، دوران اولیه بزرگسالی، یعنی زمانی که افراد به کشف روابط شخصی می‌پردازند را در بر می‌گیرد.
  • اریکسون عیقده داشت که برقرار کردن روابط نزدیک و متعهدانه با دیگران ضرورت دارد. کسانی که در این مرحله موفق باشند، روابط مطمئن و متعهدانه‌ای را به وجود خواهند آورد.
  • به یاد داشته باشید که هر مرحله بر پایه مهارت‌های یادگرفته شده در مراحل قبل بنا می‌شود. اریکسون عقیده داشت که حس قوی هویت شخصی برای ایجاد روابط صمیمانه و همراه با تعلّق خاطر اهمیت دارد. مطالعات نشان داده‌اند که کسانی که حس ضعیفی نسبت به خود دارند در روابطشان نیز تمایل به تعهدپذیری کمتری دارند و بیشتر در معرض انزوای عاطفی، تنهایی و افسردگی قرار دارند.

مرحله 7 رشد روانی-اجتماعی: فعالیت در برابر رکود

  • در دوران بزرگسالی، ما به ساختن زندگی خود ادامه می‌دهیم و تمرکزمان بر روی شغل و خانواده قرار دارد.
  • کسانی که در این مرحله موفق باشند، حس خواهند کرد که از طریق فعال بودن در خانه و اجتماع خود، در کار جهان مشارکت دارند. آن‌هایی که در به دست آوردن این مهارت ناموفق باشند، حس غیرفعال بودن، رکود و درگیر نبودن در کار دنیا را پیدا خواهند کرد.

مرحله 8 رشد روانی- اجتماعی: یکپارچگی در برابر ناامیدی

  • این مرحله مربوط به دوران کهنسالی است و بر بازتاب فعالیت‌های گذشته تمرکز دارد.
  • آن‌هایی که در این مرحله ناموفق هستند حس خواهند کرد که زندگیشان تلف شده است و بر گذشته افسوس خواهند خورد. در این حالت است که فرد با حس ناامیدی و ناخشنودی روبرو خواهد شد.
  • کسانی که از دستاوردهای گذشته خود در زندگی احساس غرور داشته باشند، حس یکپارچگی، درستی و تشخّص خواهند کرد. با موفقیت پشت سرگذاشتن این مرحله یعنی نگاه به گذشته با اندکی تأسف و احساس رضایت کلّی. این افراد کسانی هستند که خردمندی به دست می‌آورند، حتی در مواجهه با مرگ.

روان یار

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۸ساعت 18:13  توسط Sciport  | 

فروید - تکامل روانی – جنسی

نظریه فروید بر این اساس بنا شده است که رفتاری که انسان در بزرگسالی بروز می دهد، تحت تاثیر امیال و انگیزه هایی قرار دارد که در کودکی در نهاد شکل گرفته اند. فروید ادعا می کند که بیشتر این انگیزه ها در ارتباط با سکس و فانتزیهای سکسی است که جامعه آنها را ممنوع کرده است و بوسیله مکانیسم دفاعی خود پنهان شده اند. مطابق این نظریه، انگیزه های جنسی که در نهاد برانگیخته می شوند، از هفته های آغازین زندگی وجود دارند و بخشی طبیعی از رشد انسان را تشکیل می دهند.

تئوری تکامل روانی – جنسی فروید، بسیار بحث برانگیز بوده است. البته فروید اعتقاد ندارد که انگیزه جنسی تنها انگیزه و غریزه انسان است بلکه می گوید این انگیزه مهمترین غریزه انسان است و بر این باور است که در رفتار انسانی، این غریزه مرکزیت دارد.
بر اساس نظریه فروید، روان رنجوریهای بزرگسالی نتایج پاسخ های نامناسب به مسائلی هستند که در کودکی، در یکی از مراحل تکامل روانی – جنسی تجربه می شوند. در هر مرحله این تکامل روش مشخصی برای کامیابی وجود دارد و درجه و نوع کامیابی کودک به رفتار والدین با او بستگی دارد. هم کامیابی مفرط و هم ناکامی شدید ، می توانند اثراتی ماندگار در شخص به جا بگذارند.
حالت تعادل هنگامی است که شخص به اندازه کافی کامیاب می شود و از مرحله ای به مرحله ای دیگر قدم می گذارد.

مراحل تکامل جنسی – روانی
فروید تکامل جنسی – روانی را به پنج مرحله تقسیم می کند:

1. دهانی
2. مقعدی
3. نرینگی
4. نهفتگی
5. تناسلی
در هر مرحله، مناطق متفاوتی از بدن کودک، مرکز دریافت لذت و کامیابی جنسی می باشد. همانطور که گفته شد، در هر مرحله تضادهایی بین انگیزه جنسی و قوانین اجتماعی وجود دارد. پاسخ مناسب به این تضادها باعث می شود تا کودک مرحله ای را پشت سر بگذارد و به مرحله ای دیگر برود. پاسخ نامناسب باعث تثبیت کودک در مرحله ای می شود که در آن قرار دارد.

مرحله دهانی (از سن 0 تا 1.5 سالگی(
در این مرحله، مکان کامیابی، دهان می باشد. مرحله دهانی به دو زیر مرحله تقسیم می شود: 1.زیرمرحله پذیرا که در آن کودک می مکد و قورت می دهد. 2. زیرمرحله گازگرفتن که کودک در این مرحله پرخاشگر می شود و احساس دو گانه ای بروز می دهد. طبق گفته فروید، گازگرفتن انگشتان و سینه، نمایانگر احساس دوگانه عشق و تنفر است( واژه دوگانگی احساسات که بوسیله فروید به کار رفته به نظر ژک لکان واژه مناسبی برای نمایش توامان عشق و تنفر نیست. لکان برای بیان این احساس دو گانه از لغت ابداعی مهراکین استفاده کرده است که در این مقاله نیز از این واژه استفاده می شود.).
یکی از شکل های ظهور مهراکین در مرحله دهانی تلفیق پرخاشگری و نوازش در این قسمت عمده بدن طفل است. دهان دارای دو کارکرد متناقض است: بوسه و نوازش از یک سو و گاز و دندان گرفتن از سوی دیگر. بلعیدن نیز می تواند نمایانگر پرخاشگری باشد. خلط و آب دهان ناشی از طرد و انزجار است و استفراغ نشان دهنده نفرت است و امتناع.
مشاهده کودکان و رابطه آنها با مادر از یک سو و با مواد غذایی از سوی دیگر تایید کننده این نکته است. این تبادل کشمکش آمیز به خوبی در رفتار آنها بر سر سفره غذا نمایان است. نمونه بیمارگونه این امر را می توان در نزد کودکان یا نوجوانان مبتلا به انورکسی روانی (امساک از غذا) ، ملاحظه کرد. کودک حتی با وجود خطر مرگ همچنان از خوردن غذا امتناع می کند.
اگر تثبیت در این مرحله رخ دهد، می تواند شامل نشانه های زیر باشد:
• سیگار کشیدن
• عادت به جویدن آدامس، مداد و...
• جویدن ناخن
• پرخوری
• مشروب خوری
• بد زبانی و نیش و کنایه زدن
نوزادانی که در این مرحله می مانند، در بزرگسالی می توانند به شخصیتهای دهانی تبدیل شوند. اکثرا این افراد به شدت به دیگران وابسته اند و نیاز دارند تا تمام کارهایشان را افراد دیگر برایشان انجام دهند. البته نوع دیگر شخصیتهای دهانی افرادی هستند کاملا مستقل. افراد تثبیت شده در مرحله دهانی، زیر استرس می توانند از گونه ای به گونه ای دیگر (به شدت وابسته/کاملا مستقل) تغییر کنند که این نمایشی از دکترین تضادهای فروید است.
تجربه نشان می دهد که گرایش زنان به تثبیت در مرحله دهانی به مراتب بیشتر از مردان است. مثلا تعداد دخترانی که به انورکسی روانی دچار می شوند به سه برابر شمار پسران می رسد. تهوع نیز در زنان بیشتر دیده می شود.

مرحله مقعدی (از سن 1.5 تا 3 سالگی)
در این مرحله، مکان کامیابی رکتوم و مقعد است و کامیابی، احساس داشتن مدفوع در داخل بدن و دفع آن می باشد. در این مرحله کودک به اندازه کافی قادر به کنترل اسفینکتر است و می تواند از نگه داشتن مدفوع یا از بیرون راندن آن، لذت ببرد.
این مساله، از اولین چیزهایی است که کودک را دچار تضاد با جامعه می کند: او دوست دارد هر کجا و هر زمان که لذت می برد، دفع کند اما والدین می کوشند تا او در زمان و مکان خاصی عمل دفع را انجام دهد. در ذهن کودک این ایده شکل می گیرد که عشق والدین بدون شرط نیست و به این وابسته است که او چگونه رفتار می کند.
تفاوت اصلی بین مرحله دهانی و مقعدی این است که در مرحله مقعدی، کودک، مطلوب اصلی را در بدن خود ایجاد می کند و فضولات او فراورده هایی هستند که از وجود خود او صادر می گردند. در خواست والدین این است که کودک آنگونه که آنها تعیین می کنند، دفع را انجام دهد. کودک ارزش دفع فضولات خود را برای والدین درک می کند و واکنش مناسب به درخواست آنها، برای او حالت دادن هدیه را پیدا می کند.
در اینجا نیز شاهد تبادل دیالکتیک میان والدین و کودک هستیم و ایهام موجود در آرزومندی والدین که مبتنی بر مهراکین آنهاست، عنصر اساسی را تشکیل می دهد. آنچه مهم است این است که والدین از طریق این تبادل، مرحله مقعدی خویش را دوباره تجربه می کنند. به عبارت دیگر رابطه آنها نسبت به مرحله مقعدی کودک، بیانگر مرحله مقعدی خودشان می باشد.
کودک پس از دفع فضولات، حالتی غرور آمیز به خود می گیرد و کامیابی او آشکار است. دوره مقعدی برای کودک دارای این معنا است که از این به بعد قدرت و برتری خاصی دارد زیرا در دفع، اختیار مطلق دارد. برتری از نکات اصلی دوره مقعدی است. شاید به همین دلیل است که این مرحله در زندگی مردها اهمیت بیشتری دارد.
مرحله مقعدی نیز شامل ایهام موجود بین پرخاشگری و ملاطفت است. همانطور که خلط و آب دهان و استفراغ نمایانگر طرد و انزجار و پرخاشگری هستند، مدفوع نیز چنین حالتی پیدا می کند. بنابراین، مدفوع، چیزی می شود اساسا کثیف. مشاهده کودکان نشان می دهد که در ابتدا فضولات برایشان اشیایی کثیف به شمار نمی رود.
تضادهای موجود در مرحله مقعدی، گاه به صورت عوارضی چون اسهال و یبوست، بروز می کند. اکثر موارد یبوست، ریشه روانی دارد. توجه به این نکته حائز اهمیت است که افراد بیشتر در هنگام سفر یا دوری از موطن به یبوست یا اسهال دچار می شوند.
وابسته به برخورد والدین نسبت به عمل دفع، تثبیت به دو شکل بروز می کند. اگر والدین کودک را در دفع به حال خود بگذارند و به او اجازه دهند که تا حد زیادی هنجارهای اجتماعی را نادیده بگیرد، تثبیت به صورت شخصیت برون ران انجام می شود. افرادی که دارای این تثبیت هستند به شدت ولنگار و شلخته اند، با سازماندهی مشکل دارند و بی دقت و بی ملاحظه اند. اگر والدین شدت عمل زیادی برای کنترل عمل دفع نشان دهند، کودک هنگام احساس حرکات روده اش، مضطرب می شود و سعی می کند تا چنین حرکاتی را متوقف کند. بدین صورت تثبیت به صورت شخصیت نگهدار انجام می شود. افراد دارای این شخصیت، بیش از حد تمیز و منظم اند و افرادی را که این گونه نیستند تحمل نمی کنند. این افراد همچنین می توانند بسیار بادقت، وسواسی، لجوج و خسیس باشند.

مرحله نرینگی (از سن 3 تا 5 سالگی)
مکان کامیابی در این مرحله دستگاه تناسلی است (آلت تناسلی در پسرها و کلیتوریس در دخترها). از نشانه های این مرحله، چه در دخترها و چه در پسرها، دستمالی و نوازش دستگاه تناسلی است (استمنا). مرحله نرینگی، چالش برانگیزترین مرحله تکامل روانی – جنسی است.
مرحله نرینگی با میل جنسی بدان شکل که در افراد بالغ وجود دارد، کاملا متفاوت است. شاخص اصلی این مرحله را مقوله ای اساسی تشکیل می دهد که ذکر نام دارد. در روان کاوی، ذکر به معنای آلت تناسلی مردانه نمی باشد بلکه دارای معنای ظریف و عمیقی است که با عضو جنسی ارتباط و نسبتی مستقیم ندارد. ذکر مقوله ایست متعلق به زبان تکلم که به انسان حوالت داده شده است و شاید از این روست که با کلمه ذکر به معنای یاد و یادآوری از یک ریشه است.
در این مرحله برای نخستین بار ساختمانی تثلیثی، پدر – مادر – فرزند، در ذهن کودک شکل می گیرد. این امر به صورت پرسشی اساسی که "من از کجا آمده ام؟" در ذهن او نقش می بندد.
تا قبل از مرحله نرینگی، کودک بر این تصور است که تنها خودش، مطلوب تمنای مادر است و مادر جز او به کسی تعلق ندارد. دریافت اینکه تمنای مادر تابع شخص دیگری به نام پدر است، در دنیای به هم آمیخته آنها اخلال ایجاد می کند. ورود پدر حکم ممنوعیت از تمتع از وجود مادر را برای کودک پیدا می کند و اولین پایه های قانون منع زنا با محارم در ذهن کودک شکل می گیرد.
ممنوعیت تمتع از کالبد مادر در رابطه همامیخته مادر و فرزند، نتایج دیگری نیز دارد. کودک تمتع از کالبد خود را نیز ممنوع می کند که این ممنوعیت در تضاد با تمایلات استمناآمیز او قرار می گیرد.
کودک با آگاهی به اینکه قادر به برآوردن تمنای مادر نیست به این پرسش می رسد که چه چیزی در پدر نهفته است که خلا تمنای مادر را پر می کند. این پرسش اساسی او را به تفاوت میان زن و مرد هدایت کرده تمام افکار او را به خود مشغول می کند. این پرسش در واقع آگاهی به این اصل است که مادر، یعنی زن، فاقد آن چیزی است که پدر،یعنی مرد، دارای آن است.
اتفاق کلیدی در این مرحله، تمایل و کشش کودک به والد غیر همجنس است و همزمان احساس ترس و حسادت به والد همجنس. در پسرها این موقعیت عقده اودیپ و در دخترها عقده الکترا (عقده اودیپ زنانه) نامیده می شود و نقشی کلیدی در تکامل روانی – جنسی بازی می کند.

عقده اودیپ
این نام از تراژدی کلاسیک یونانی، اودیپ شاه، گرفته شده است. اودیپ پدرش را می کشد و ندانسته با مادرش ازدواج می کند و همبستر می شود. فروید از این نام برای بیان کشش جنسی پسر نسبت به مادرش همراه با احساس حسادت و ترس نسبت به پدرش استفاده کرده است. پسر به وجود مادرش به عنوان هدفی جنسی آگاه می شود و به خاطر این آگاهی، با پدرش تضاد پیدا می کند و او را به چشم رقیب می بیند. این تضاد از آنجا ناشی می شود که پدر با مادر می خوابد، او را می بوسد، در آغوش می گیرد و به گونه ای با او در ارتباط است که برای پسر ممکن نمی باشد.
پسر بچه از یک طرف به هیچ عنوان حاضر به تقسیم مادرش با کسی نیست و از طرف دیگر از قدرت و اقتدار پدر نیز می ترسد. این ترس مشخصا از این مساله ناشی می شود که پسر هراسان است که پدر قدرتمند او را به خاطر تمایلش نسبت به مادر اخته کند .
از طرف دیگر، پسر ممکن است برای از بین رفتن رقیب، آرزوی مرگ پدر را بکند که این آرزو باعث می شود احساس گناه بکند و خود را مستحق تنبیه بداند که این تنبیه، همان اخته شدن است.
برای برطرف شدن کشمکش بین تمایلات و احساس ترس و گناه، خود، از مکانیسم های دفاعی همانند سازی ، درون فکنی و سرکوب استفاده می کند. او تمایل به مادرش را سرکوب می کند و با درون افکنی خصوصیات اخلاقی پدرش با او همانند می شود (همانند سازی با متجاوز). بدین ترتیب، پسر احتمال خطر را از جانب او کاهش می دهد. اگر این مرحله با موفقیت طی گردد، پسر شبیه پدر می شود. همانندسازی و درون فکنی، نقشی اساسی در تکامل فراخود دارند.

عقده الکترا
آنچه دختر تجربه می کند با تجربه پسر متفاوت است. فروید، بیان می کند که دختر بر این باور است که اخته شده است (مثلا هنگام تولد) و مادر را مقصر این اتفاق می داند. دختر در ابتدا مادرش را هدف عشقی خود قرار می دهد اما بعد پدر جای مادر را می گیرد و هدف گرایش کودک می شود. این جابجایی به این دلیل اتفاق می افتد که دختر به خاطر تفاوتی که با پسر دارد، احساس کمبود می کند (Penis envy) و مادر را مسبب از دست دادن آلتش می داند.
دختر می داند که نمی تواند آلت پسرانه داشته باشد، اما به دنبال جایگزین می گردد. او می خواهد نوزادی داشته باشد تا آن کمبود را برطرف کند و به همین دلیل به سمت پدر می رود به این امید که پدر برایش نوزادی تهیه می کند. در این نقطه، "دختر به زن کوچکی تبدیل می شود." (فروید، 1925).
اینجا مشکلی پیش می آید. این که چگونه دختر با مادر همانند سازی می کند و ارزش ها و توانایی های او را به درون می کشد. در پسر، ترس اختگی است که باعث تکامل بخش اخلاقی شخصیت می شود و همانند سازی و درون فکنی وسیله ایست که پسر با آن از شدت وحشتش می کاهد. اما دختر، اصولا چنین وحشتی ندارد که مادر اخته اش کند. همانند سازی در دختر احتمالا به این دلیل رخ می دهد که دختر می ترسد که عشق مادر را از دست بدهد. این ترس نسبت به ترس اختگی، ضعیف تر است و به همین دلیل فروید ادعا می کند که همانند سازی دختر با مادر از همانند سازی پسر با پدر ضعیف تر است و در دختران، بخش اخلاقی (فراخود) به قدرت پسران نمی باشد.

موفقیت یا شکست در مواجهه با عقده اودیپ (الکترا)، هسته تکامل موفق یا ناموفق روانی است. اگر کودکی بتواند به خوبی این عقده را باز کند، می آموزد چگونه حسادتها و دشمنیهایش را کنترل کند و آماده می شود تا به مرحله دیگر برود.
تثبیت در مردان باعث می شود تا شخص نسبت به سکس احساس گناه یا اضطراب داشته باشد، از اختگی بترسد و دارای شخصیت خودشیفته شود.
در زنان، فروید عقیده دارد که این مرحله به طور کامل طی نمی شود و همیشه ته نشینی از احساس حسادت و پایین تر بودن در شخصیت زن باقی می ماند. البته فروید هنگامی که نظریه اش را در مورد زنان ارايه کرد، بیان کرد که نسبت به این نظریه تردیدهایی دارد.
در هر حال چه در زنان و چه در مردان، برخورد نامناسب با این تضادها باعث بوجود آمدن وضعیتی می شود که بین دو قطب بی بند و باری جنسی و دوری از سکس در حرکت است.

مرحله نهفتگی ( از سن 5 سالگی تا بلوغ)
این مرحله به دنبال دفع امیال و افکار جنسی کودک به ضمیر ناخودآگاه آغاز می شود. با رانده شدن توهمات و هیجانات جنسی به ناخودآگاه به کودک اجازه می دهد تا انرژیش را برای بدست آوردن سایر مهارتهای زندگی صرف کند. اینجا زمانی است که کودک می آموزد، خود را با محیط بیرون تطبیق می دهد، با فرهنگ می شود، عقاید و ارزش هایش را شکل می دهد، روابط دوستانه با هم جنسانش برقرار می کند، ورزش می کند و ....
در مرحله نهفتگی، تعادل بین نهاد، خود و فراخود بهتر از هر زمان دیگری در زندگی برقرار می باشد و به همین دلیل تعارضات خاصی پیش نمی آید که منجر به تثبیت و یا شکل گیری عقده ها شود.مشکلات رفتاری کودک در این مرحله نشان از آن دارد که او نتوانسته است مرحله نرینگی را به خوبی پشت سر بگذارد.
این مرحله، شبیه به آرامش قبل از طوفان است. طوفانی که بلوغ نام دارد که در آن لیبیدو دوباره بیدار می شود.

مرحله تناسلی (بلوغ به بعد)
در این مرحله مکان کامجویی، دستگاه تناسلی است که در جریان بلوغ کامل شده است. تضادها در این مرحله با جامعه بیشتر وابسته به نوع هنجارهای جامعه است. مثلا در جامعه ای خودارضایی گناهی نابخشودنی شمرده می شود و در جامعه ای دیگر، فعالیتی طبیعی و نرمال. در جایی به خاطر رابطه جنسی مجازات های سخت اعمال می شود و در جایی نداشتن این رابطه والدین را نسبت به سلامت فرزندشان نگران می کند. اما در هر حال، هر جامعه ای، به نحوی فعالیت جنسی در این مرحله را پذیرفته است.
در این مرحله هیچگونه تثبیتی رخ نمی دهد. طبق نظر فروید اگر افراد در این مرحله با مشکلاتی روبرو می شوند، به خاطر آسیب هایی است که در سه مرحله اول تکامل روانی- جنسی داشته اند. اشخاص با تثبیت های مراحل قبل پا به این مرحله می گذارند. مثلا کسی که به خاطر تمایلش به جنس مخالف در این مرحله، احساس نگرانی و گناه می کند، به این دلیل است که در باز کردن عقده اودیپ (الکترا) ناموفق بوده است (نکته جالب این است که در جوامعی، داشتن این احساس گناه و اضطراب، ستوده
می شود).

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۸ساعت 18:9  توسط Sciport  | 

چرا روانکاوی و فرهنگ؟ - فراروانکاوی و فرهنگ

مقدمه‌ی اول

چرا روانکاوی و فرهنگ؟ - فراروانکاوی و فرهنگ

اولین چیزی که با شنیدن روانکاوی به ذهن افراد می‌آید روان درمانیه است که به درد آدمهای نامتعادل و دیوانه می‌خورد. سعی می‌کنیم اصطلاحاتی به کار ببریم که فرق آنچه که من می‌خوام در موردش صحبت کنم و به فرهنگ هم مربوط می‌شود با آنچه روانکاوی و روان‌درمانی روشن شود. شاید چیزی که می‌خواهم در موردش صحبت کنم اصطلاح درستش فرا روانشناسی باشد. این اصطلاح meta-psychology را خود فروید گذاشته. بیشتر از همه مبانی تئوریکی هستند که در آینده ممکنه ازشون در درمان استفاده بشه. اگر این اصطلاح، اصطلاح جاافتاده‌ای بود بایستی نام این جلسات را «فراروانکاوی و فرهنگ می‌گذاشتم نه روانکاوی و فرهنگ. تمام کسانی که در روانکاوی هستند پایه‌های نظری‌ای دارند برای درمان که بعد بر اساس اون شیوه درمان ارائه می‌دهند. من بر اساس شیوه‌های درمان صحبت نمی کنم. بنابراین موضوع بحث نوعی انسان شناسی است از دیدگاهی خاص با روشهای خاص. بنابراین حتما با فرهنگ ارتباط دارد.

هر نوع دیدگاهی که به انسان داشته باشیم روی دیدگاه‌مان نسبت به خلق هنری تاثیر می‌گذارد. اینکه انسان را چه جور موجودی بدانیم و فعالیت هنری را چه فهمی برایش قائل باشیم و اینکه چه دیدگاهی داشته باشیم که اثر هنری چگونه تراوش می‌کند، اینها در دیدگاه‌مان نسبت به نقد هنری تاثیر می‌گذارد. یکی از مهمترین شاخه‌های نظریه‌ی ادبی و نقد هنری در قرن بیستم اصطلاحا نقد روانکاوانه بوده است.

یه مفهوم اصلی در روانشناسی ناخودآگاه است و شنیدیم که در یک اثر هنری دنبال چیزهایی می‌گردند که از ناخودآگاه هنرمند بیرون آمده و خودش هم ممکن است اطلاع دقیقی نداشته باشد که چنین محتوایی در اثرش هست.

صلاحیت من؟ کاربردهای فرهنگی و تحلیلی نه درمانی

نکته ی بعد : چرا من خودمو کاندید میدونم برای صحبت: غیر از علاقه، اگه از یه روانکاو بخواهیم که بیاد و صحبت کنه بیشتر در مورد جنبه‌های درمانی صحبت میکنه. یک دلیل دیگر اینکه برخلاف خیلی از شاخه‌های علوم این شاخه‌ای نیست که توش توافق باشه و جو صلح جویانه‌ای وجود نداره و هر کس به یه مکتب خاصی معتقد است.

۳ مکتب اصلی: فرویدی، یونگی ، لکان. تقریبا هیچ کدوم دیگری رو قبول نداره. لکان خودشو مستقل از فروید نمی‌دید اما ماجرای جالبی برای به رسمیت شناختنش وجود داره. فرویدی‌ها فقط خودشونو روانکاو میدونن ومیگن که این اصطلاح فرویده و مابه این نوعه روان درمانی میگیم روانکاوی. بنابراین روانکاوی یونگی و لکانی رو قبول ندارن. اینجا جو آرومی وجود نداره . یونگی‌ها و فرویدی‌ها بقیه رو قبول ندارن البته یونگی‌ها واسه فروید احترام قائلند. لکانی ها میگن فروید در مکتبش خوب شناخته نشده و در مکتب ما شناخته شده است. بنابراین هرکسی که صحبت میکنه با گرایش به یکی از این فرقه‌هاست. من سعی می‌کنم حالت فرقه گرایانه نداشته باشم هرچند خودم هم گرایش‌هایی دارم.

نکته اینکه در فضای روان درمانی این توافق وجود داره که نظام های روان درمانی هیچ یک از این سه نفر موفق در نیومده. و در اقلیت هستن کسانی که با این شیوه ها کار کنن. مثلا در تهران معروفترین آقای صنعتی به فروید و گرایشهایی به یونگ داره و گرایش‌هایی هم به نقد فرهنگی هم دارد. امروز مراکز درمانی با شناخت درمانی یا رفتار درمانی و یه سری چیزای ساده‌ی دیگه کار می‌کنن که خیلی ربطی به روانکاوی نداره. کتابی از رایس نر که از روسای رفتارگرایی است به نام سقوط امپراطوری فرویدی‌، هیچی از تئوری‌ها و روش های فروید قبول نداره. دیگه لکان و یونگ رو اصلا قابل صحبت نمیدونن. با وجود اینکه شناخت درمانی و رفتار درمانی و مخصوصا نظامی که از تلفیق ایندوست و متداولترین روشهای درمانه که میشینن و با طرف صحبت میکنن و سعی می‌کنند مشکلات شناختی بیمار را حل کنند و گاهی تمرین‌های رفتاردرمان‌ها را استفاده می‌کنند هیچ وجه عمق سه دیدگاه بالا رو ندارن و ادعاشم ندارن.

این روشها به درد مراجعه کنندگان بیمار میخوره و پایه های محکم و عمیق نداره. در عین حال این حرفی که از شکست روشهای روانکاوانه میزنیم می تونه یه مشکل داشته باشه. مراجعه کنندگانی در زمان این دیدگاهها وجود داشتن با مراجعه کنندگان امروز بی نهایت تفاوت دارند. مثلا تمام کسانی که به فروید مراجعه میکردند کسانی بودند که از مشکلات روانی حاد رنج میبردن.یونگ در بیمارستانی کار میکرد که همه ی آدمها دیوانه زنجیری بودن.اونها برا بیمارهای خودشون و در اون سطح ادعای درمان دارن.فکر نمیکنم بیمارهای اونها با روشهای امروزی قابل درمان باشن چون در سطحی هستند که اصلا باهاشون نمیشه حرف زد.جور دیگری دسترسی بهشون نیست.الان افراد مشکلات زندگی خانوادگیشونو میبرن پیش روانکاو.چیزایی که در یه قرن قبل اصلا مشکل روانی محسوب نمی شد واقعیت امر اینه که روان درمانی تغییریافته و مراجعه کننندگان تغییر کردن..

بنابراین ما به کسانی می پردازیم که خودشونو روانکاو میدونن و تابع این سه دیدگاهن. کس دیگری هم هست به نام آدلر. اما اون سه نفر در قرن بیستم معروفند. کاربردهای فرهنگی خارج از نظام‌های درمانی مطرح می‌شوند و بنابراین شاید کسی که صحبت می کنه هر چی متخصص این زمنیه نباشه شاید از جهاتی بهتر باشد. پنهان نمیکنم که به یونگ گرایش خاصی دارم. به لکان هم علاقه دارم و فروید هم چون منشا این دو هست باید رویش تاکید کنم، کسی فروید را نفهمد، لکان را که قطعا نمی‌فهمد یونگ را هم مقدار زیادی‌اش را نمی‌فهمد.


مقدمه دوم

یه مشکل که در ورود به روانکاوی وجود داره و من خودم دچارش شدم. وقتی ۱۶ سالم بود یه روز یه کتاب روانکاوی رو خوندم . اسم کتاب «نظریه‌های روانکاوی شخصیت» از بلو. کاملا توش سنت فرویدی نوشته شده و اشاره‌های مختصری به آدم‌های دیگر داره. خاطره‌ای که تو ذهنم مونده اینه که منش‌های انسان رو به سه نوعه دهانی، مقعدی، و جنسی تقسیم می‌کنه. برحسب اینکه انسان‌ها در کدام مرحله‌ی رشد روانی‌شون متوقف شدن یکی از این سه منش رو دارن. رشد روانی در دیدگاه فرویدی: از دهانی به مقعدی و بعد به جنسی می‌رسد و انتهای رشد روانی در تئوری فروید است. من آن موقع به دیدگاه‌های اگزستانسیالیسم که انسان‌ها می‌توانند زندگی‌شان را با اراده‌ی خود بسازند علاقه داشتم و اینکه آدما این سه نوعن و تمام زندگی انسانها برمیگرده به سه سال اول زندگیشون که بازتاب یک سری اتفاقاتی است که در آن سال‌ها افتاده. و هر جای کتابو ببینین پر از الفاظ جنسیِ و آمار بالای خودارضایی در مورد کودکان پایین ۵-۴ ساله! و بعد شاهکارهای فروید در مورد عقده‌ی اودیپ، که همه‌ی پسرها نسبت به مادرشون تمایل دارن و پدر رو رقیب می دونن و یه دشمنی ذاتی بین پسر و پدر وجود داره! این مبنای عقده‌ی اودیپ. بقیه‌ی عقده‌ها هم همینطوره و حتی عجیب و غریبه. و کلا سراسر متن فروید سرشار از میل به زنا با محارمه و این جزو ضمیر ناخودآگاهه بشره. خلاصه من تا سال‌ها بعد خوندن این کتاب عقیده داشتم تمام کسانی که این حرفارو زدن از خود فروید گرفته تا بقیه یه مشت دیوانه زنجیرین که زندگیاشون ربطی به ماها نداره. یه ایل و طایفه‌ی دیگه هستن. و شوکی که به من وارد شد، باعث شد ۱۰ سال سراغ روانکاوی نرفتم. اما بعد ۱۵ سال کلی دنبال این کتاب گشتم و حالا فکر میکنم که چقدر جالبه! اگه آدم از جای درستی شروع نکنه و ندونه این تئوری‌ها پاسخ به چه صورت مساله‌هایی هستن، براش خیلی عجیب غریبه. حالا نه اینکه بگم همه حرفارو قبول دارم اما اینکه این حرفا پرت نیستن و آدمای دیوانه‌ای نیستن. بنابراین این جلسه رو به فروید می گذرونم. نکته‌ای در مورد روانکاوی فروید انبوه اشارات روی مسائل جنسیه و شهرتش هم به همینه. اگه از خود فروید بپرسی چرا خیلی از آدم‌ها این حرف‌هارو غیر انسانی و عجیب غریب میدونن، می‌گه (از قبل پیش بینی کرده بود) مردم مقاومت میکنن. چرا که اصلا معتقده که بیمار مقاومت نسبت به اینکه قسمتهای ناخودآگاهشو به خودآگاه بیاره مقاوت می‌کند. دیدگاه فرویدی نسبت به ناخودآگاه مثل جایی است که خیلی از چیزهایی که نمی‌خواهیم با آنها مواجه بشویم را از خاطرات گرفته تا امیال درونی در یک پستویی به نام ناخودآگاه پرت می‌کنیم و بنابراین نسبت به دوباره به خودآگاه آوردن‌شان مقاومت می‌کنیم. بنابراین اکثر فرهنگ‌ها مخصوصا فرهنگ غرب که تاکید زیادی روی خودآگاهی دارند طبیعی است که علاقه‌ای به ناخودآگاهی نداشته باشند بنابراین فروید پیشبینی کرده بود که تک تک آدم‌ها و اکثر نظام‌های فرهنگی علاقه‌ای به اینکه این حرف‌ها را بشنوند پیدا نمی‌کنند. بنابراین این افراد از خیلی الفاظ و اصطلاحات جنسی راحت استفاده میکنن و این مسائل براشون عادی میشه و این در هر جمعی با یک مقاومتی مواجه می‌شود.

پی بردن به مکانیسم‌های روان از روی بررسی اختلال‌های حاصل

چرا فروید اینقدر به مسائل جنسی می‌پردازه؟ در روانکاوی فروید و لکان بی‌نهایت به مسایل جنسی اهمیت داده می‌شود. چرا روانکاوی در برخورد اول عجیب به نظر میرسه؟

درسی داشتیم به نام سیستم تلوزیون. تجربه‌ی من این بود که: بعد از اینکه با مقدمات سیستم تلوزیون آشنا میشید آخرش به اختلالات و عیبهای تلوزیون میرسید که عجیب غریب هم هستن. مثلا اگه تلوزیونی ببینید که فقط یه خط سفید نشون میده چه باید کرد؟ عادی ترین چیز اینه که سیم پیچش که عمل جاروب کردن را انجام می‌دهد و باعث انحراف می‌شود خراب شده. حالا فرض کنین که هیچ اطلاعی از سیستم تلوزیون ندارید اما در تعمیرگاهی هستید که دائم این عیب‌ها را میبینید. به هر حال این آدمی که این عیب ها رو دیده حدودی میفهمه چه خبره اون تو. اگر یک آدمی فقط تلویزیون سالم ببیند شاید اصلا حدسی نزند که درون تلوزیون چطور کار می‌کند ولی اگر صدها نوع عیبی که تلویزیون پیدا می‌کند را ببیند به‌هرحال یک زمینه‌ی ذهنی پیدا می‌کند که مثلا انگار اینجا یک خطوطی جاروب می‌شوند چون یک عیب این است که تصویر تبدیل به یک خط می‌شود. از روی عیب‌هایی که تلوزیون پیدا می‌کند حدودا می‌توان حدس زد که آن درون چه خبر است. اگر مثلا کسی عیب‌های رنگ تلویزیون را ببیند شاید بینشی پیدا کند که تلویزیون رنگ‌ها را چطور می‌فرستد، گاهی بخشی از آن سیستم رنگ آسیب می‌بیند و اثرش روی تصویر قابل مشاهده است. روانکاوی اینجوری شکل گرفته. کسانی که روانکاوی رو ساختن دیوانه نبودن اما با کسایی سرو کار داشتن که سیستم روانیشون به شدت مختل بود و یک نشانه‌های عجیبی ظاهر می‌کردند. بنابراین این‌ها با این اختلال‌هایی که دیدند که به یک چیزهای واقعی در روان پی برده‌اند. ماها تمام عمرمونو با آدمای سالم میگذرونیم حدسم نمی زنیم چه مکانیسم‌های خاصی در روان کار می‌کند که آدم‌ها اینطور طبیعی رفتار می‌کنند ولی وقتی بعضی از این مکانیسم‌ها خراب می‌شوند و اختلال‌هایی ظاهر می‌شوند می‌توان حدس زد که چه مکانیسمی بوده که وقتی خراب شده چنین نشانه‌ای ظاهر شده. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که با دنیای فروید و یونگ و لکان تفاوت دارد آنها مرتب با این اختلال‌ها مواجه شدند و مکانیسم‌هایی را سعی کردند کشف کنند که توضیح دهد چرا این اختلال‌ها بوجود می‌آیند ممکن است این توضیح‌ها عجیب به نظر بیاید ولی قابل انکار نیست چون آدم‌هایی که چنین اختلال‌هایی دارند وجود دارند. . برا همینه که واسمون عجیبه اما قابل انکار نیست. به خاطر اینکه این آدمهای بیمار واقعا وجود داره.

فروید مثالی از مراجعه‌کنندگان خودش ذکر می‌کند: دختری که تحت شرایط روانی خاصی شبی خوابیده و به دو زبان مسلط بوده. از یه روز که از خواب پا میشه زبان انگلیسی (زبان مادری) رو فراموش کرده. حتی زبان دوم رو حتی بهتر از سابق صحبت کند. در کتاب چهار صورت مثالی یونگ جریان زنی را نقل می‌کند که بارها براش اتفاق میفتاده که عاشق مردهای متاهل میشده خود آن زن می‌گوید که واقعا عاشق آن مرد می‌شدم و حس می‌کردم که بدون او نمی‌توانم زندگی کنم. و در این رابطه اونقدر پیش میرفته تا اون مردو عاشق خودش میکرده و مرد قانع میشد که همسر خودشو طلاق بده و با این زن زندگی کنه. به محض اینکه مرد همسرشو طلاق میداد علاقه ی زن به مرد از بین میرفت و حاضر نمیشد با این مرد زندگی کنه. و این اتفاق بیش از یکی دوبار اتفاق افتاده. یونگ اشاره میکنه که این زن گویا خانه خراب کنه، انگار که همه‌ی احساساتش برای این است که یک خانواده را از هم بپاشاند. ناخودآگاه این کار را می‌کند.

فروید: اکثر بیمارها جزو اشراف بودند و اسم مستعار داشتند. یکی از معروف‌ترین بیمارها مردی با نام مستعار موش مرده. دچاره وسواس شدید فکریه. از وقتی شنیده که مجازاتی توسط عثمانی‌ها انجام میشده که شخصی را روی ظرف پر از موش گرسنه می‌نشاندند تا این موش‌ها بدنش را بخورند و وارد روده‌هایش شوند. از وقتی اینو شنیده نمی تونه این فکرو از خودش دور کنه که این بلا سر خودش و کسایی که دوستشون داره ممکنه بیاد. همه ی زندگیش در اثر این تفکر مختل شده و نمی تونه این فکرو از خودش دور کنه.نمی تونه به طور منطقی این احتمال کمو نادیده بگیره.کلا آدمای وسواسی اینجورین و یه سری افکارو نمی تونن از خودشون دور کنن. حالا این یه مورد حاده. یونگ : در کتاب روانشناسی و دین : مردی که فکر میکنه سرطان روده داره. پیش دکترها رفته و میگن نداری اما او نمیتونه این فکرو از خودش دور کنه که داره!!

یونگ : در مورد رویاها : مردی که خواب کسی را دیده که با وضع خاصی به چرخی بسته شده و چرخ در حال حرکته.آدم خیلی عامی بوده اما رویاش یکی از اسطوره های یونانه که دقیقا باهمین وضع مجازات شده. هزاران مورد از رویاهای آدمهای معمولی از اسطوره ها را گزارش کرده. یا حتی مفاهیمی از کیمیاگری حتی متوجه نیستن که اینها اسطورست.

عقده ی اودیپ از دید فروید در واقع تجلی این عقده در شخصی به نام اودیپه. چجوری میشه اسطوره های کشورهای مختلف با فرهنگای مختلف اینقدر بعضی ها شبیهه.


اینها منجر شدن به تئوری ها یی که مفهوم مرکزیشون چیزیه به نام ناخودآگاه. بهش دسترسی مستقیم نداریم ، مکانیزم هایی داره . مسئول تولید رویاها و اسطوره ها .روی آثار هنری موثره . به غیر از ناخودآگاه فردی از دیدگاه یونگ ناخودآگاه جمعی هم وجود داره و اینجوری میشه توجیه کرد که چرا ممکنه اسطوره ها در رویاهای افراد تکرار بشن. انگار چیزی مشترک در همه آدمها هست. مفهوم اصلی روانکاوی شده همین ناخودآگاه. فروید رو ناخودآگاه فردی تاکید داره و یونگ رو جمعی. اگه بپذیرید که این ناخودآگاه وجود داره نمیتونید انکار کنید که در طول روز هم فعاله (البته در رویا فعالتر).مثلا آدم وسواسی فکرهایی به ذهنش میاد که نمیتونه جلوشو بگیره. خیلی از فکرهای ما تحت اختیار مانیستند حتی فکرهای علمی. نیچه : ما افکارمونو خلق نمیکنیم. افکارمون به وجود میان (در زبان فارسی می‌گوییم افکاری به ذهن ما می‌رسد). یه روز حالت خوب نیست و نمیدونی چرا؟



دوره‌های نظریه‌ی فروید

فروید و فضایی که او در آنجا زندگی کرده . فروید تئوری ها یش را برای توجیه رفتارهای خودآگاه مردم نساخته، اون جاهایی تحلیل‌هایش جالب است که زندگی و افکار و عواطف‌شان از کنترل عادی‌شان خارج می‌شود، روانکاوی روی بخش ناخودآگاه است که خیلی تاکید دارد. فروید در طول زندگیش چندین بار در عقایدش تغییراتی داده بنابراین قرائت های مختلف ازش هست. ۳ دوره . لکان دلبستگی زیاد به دوره اول داره . اکثریت به دوره ها ی اول و دومش علاقه دارن. دوره‌ی سوم را دوره‌ی مشکوکی می‌دانند که به چیزی به نام غریزه‌ی مرگ در انسان قائل شد که به نظر می‌آید که یک سری از مبانی فکری‌اش را در دوره‌ی اول و دوم را زیر سوال می‌برد در حالیکه خود فروید آن را تکامل نظریه‌اش می‌دانسته. کتاب «فروید» مال آنتونی آستور، انتشارات طرح نو که کتاب خوبی هم هست حتی این موضوع را به نوعی تحریف کرده. ادعا می‌کند که اواخر عمر فروید هست که به این نتیجه رسیده بود که همه چیز را به لذت و زندگی می‌توان تقلیل داد در روان. اگر به تاریخ نوشته‌های فروید نگاه کنید تا جایی اینطوری است و از جایی به بعد است که غریزه‌ی مرگ را هم وارد می‌کند. فروید جمله‌ی معروفی دارد که هدف زندگی مرگه. من اینجا قصدم این است که قرائت کلاسیک از فروید را بگویم نه آن چیزی که لکان می‌گوید. لکان شهرت داره به اینکه پیچیدست. هم خودش هم گفتارش.

شرح فضای فروید

چرا تولید مثل اصل گرفته شده؟

اواخر قرن ۱۹ . اوج شهرت نظریه ی تکامل داروین در محافل علمی است. خیلی ها معتقدند در زمینه زیست شناسی نظریه ی داروین یه اتفاق خیلی مهم بود. باور عمومی این بود که همانطور که فیزیک نیوتونی همه چیز را در عالم اجسام توضیح می‌داد، نظریه‌ی تکامل داروین نیز امور را در زیست‌شناسی توضیح می‌داد. الان خیلی ها معتقدند نظریه ای که داروین داد شواهد کافی نداشت و مثل یه حس فلسفی بود. خیلی از کسانی که الان طرفدار نظریه تکامل هستند معتقدند که فرم اولیه که داروین بیان کرده بیشتر sciece fiction است، برای اینکه نه شواهد کافی است و نه مکانیسم‌ها را شرح می‌دهد. یکی از مخالفین نظریه تکامل دو صفحه از صفحات کتاب داروینو برداشته بود و نشون داده بود که تعداد عباراتی که از نوع "اگر فرض کنید" و از این نوع ، حدود ۴۰-۳۰ مورد است. داروین می‌گفت اگر فرض کنیم که از یک موجود زنده بشود موجوداتی بوجود بیاید که با آن تفاوت داشته باشند اونوقت می‌توانیم نتیجه بگیریم که فلان اتفاق می‌افتد بدون اینکه کوچک‌ترین ایده‌ای داشته باشد که مکانیسم چیست. الان در نظریه تکامل جدید ژنتیک کمک میکنه که مکانیسم شناخته بشه. خلاصه در زمان فروید به نظریه تکامل شور و شوق خاصی بود . این نظریه دو چیزو داره مطرح میکنه : به وجود آمدن انواع از جمله حیوانات در جهت اینه که بیش از والدینشون بتونن خودشونو با محیط تطابق بدن. اساس اینه که یه تئوری میده که یک دیدگاه کاملا طبیعی و ماتریالیستی از تحول حیات ارائه می‌دهد با این دیدگاه که هدف اصلی رسیدن به شرایط بقاء بهتر است. انواعی که شرط بقاء‌ بهتری دارند پایدارترند و باقی می‌مانند. معتقده هدف طبیعت خلق موجوداتیه که بقای بیشتر داشته باشن. و شرط بقا خلاصه میشه در اینکه کدام موجودات میتونن تولد و تکاثر بیشتر داشته باشن به اضافه اینکه حدی از تطابق با محیط . دو چیز مهم در تئوری داروین روی فروید تاثیر زیادی داشته :که بوجود آمدن انواع و انسان را به عنوان یک موجود زنده با دو غریزه می‌توان خلاصه کرد صیانت نفس یا حفظ بقا و تولید مثل. که چه به نفع انسان باشن یا نه باید انجام بشن. مخصوصا تولید مثل . چرا که آگاهی ممکنه منو به اون سمت نبره. چرا که حفظ نفس خودآگاهانه هم انجام میشه اما تولید مثل ممکنه حتی با حفظ نفس مغایرت داشته باشه.بنابراین اگر ضرورتی نباشه که مارو به سمتش ببره ممکنه انجام ندم. تولید مثل دورتر از آگاهی ما قرار دارد نسبت به صیانت ذات، تولید مثل به نفع نسل من است نه شخص من بنابراین ممکن است با حساب‌گری شخصی ممکن است خیلی جور در نیاید. پس طبیعت در وجود ما یه غریزه جنسی قوی گذاشته تا نسل حفظ بشه. فروید آن تصوات دینی را که به ما به ارث رسیده را می‌خواهد کنار بگذارد که یک تئوری ماتریالیستی داشته باشد طوری که محیط علمی آن موقع اقتضا کرده بود.

در محیط علمی ای که نظریه تکامل خیلی پررنگه طبیعیه که کل جسم و روان ما به طبیعت و نظام تکامل ربط داده بشه. علاقه های ما به هنر و ... اصل نیستند و فرعی اند آن چیزهایی اصل هستند که مستقیما با حیات ارتباط داشته باشند مثل تولید مثل. اگر ما قبول کنیم که مکانیسم های روانیمون رو هم در طول تکاملی که طبیعت ایجاد کرده به دست آوردیم، بنابراین همه‌ی این مکانیسم‌ها باید معطوف باشند به ادامه‌ی حیات و تولید نسل، بنابراین اگر می‌بینید که فریود دین و هنر را به عنوان چیزهای فرعی‌ای که در بشر خیلی اصالت ندارد نگاه می‌کند چرا که دیدگاهش مادی است و تحت تاثیر نظریه‌ی تکامل. و شاید فروید تولید مثل رو اصل گرفته در برابر صیانت ذات چون با ناخودآگاه ما بیشتر رابطه داره، چرا که انسان‌ها به کارهایی متمایل می‌شوند که به نفع شخصی آنها نیست و با حساب‌گری معمول جور در نمی‌آید بلکه به نفع حفظ نسل است نه شخص.

صیانت ذات با آگاهی بیشتر تطابق داره..

حاکم بودن دیدگاه‌های نیوتنی

تمثیلی که اون موقع وجود داره هنوز مکانیکیه. دیدگاههای نیوتونی. و فروید دایم از مفهوم انرژی روانی . صحبت میکنه،‌ که چطوری بوجود می‌آید، هدایت می‌شود و چه مکانیسم‌هایی دارد. خیلی‌ها معتقدند که مفهوم اصلی روانکاوی فروید مفهوم انرژی روانی یا «لیبیدو» است.

تقلیل‌گرا (reductionist) بودن علم - تقلیل به لذت جنسی

دانش همیشه اینجوری بوده و هست که همه‌ی دانشمندان redcutionist یا تقلیل‌گرا بودند بعنی سعی میکردند با حداقل فرض های ممکن پدیده ها را توضیح بدن. یعنی فروید از نظریه های فیزیک و زیست شناسی استفاده کرده و کلا سعی بر اینه که باید نظریه های روانی را به زیست و فیزیک تقلیل بده. وقتی فروید نظریه‌اش را شروع کرد نه نظریه‌ی نسبیت انشتین وجود داشته نه نظریه مکانیک کوانتم و باور این بوده که همه چیز را فیزیک نیوتنی توضیح می‌دهد و فقط ما داریم آن را بسط می‌دهیم. انگار که یک دانش قوی‌ای به نام فیزیک وجود دارد و باید همه چیز را به آن تقلیل داد. برا همینه که بعضیا متعجبن که چرا فروید اینقدر روی جسم تاکید داره و سعی داره با جسم توضیح بده. فروید استقلالی برای پدیده‌های روانی قائل نیست که این تصور با این دیدگاه فروید که اصولا چیزی جز فیزیولوژی و آناتومی وجود ندارد. بنابراین از این لحاظ نظریه هاش ماتریالیستیه و خیلی اوقات با آناتومی و زیست توجیه میکنه..اون موقع فیزیولوژی هنوز پیشرفته نیست و طرز کار هورمون ها و ژنتیک و ... بسیار کم . دانش مغز و سیستم اعصاب هنوز هم ضعیفه.

بنابراین در دیدگاه فروید معقوله که همه جا یه انرژی (تقلیل گرایی – ریداکشن ) به نام "لیبیدو" وجود داره که کانالهای مختلفی که خوداگاه یکیشونه اونو به اعضای ما هدایت میکنند. یه نوع انرژی روانی فرض میکنه. مثلا اینکه چه فکری به خودآگاهی بیاید انگار به این بستگی دارد که کانال‌هایی هستند که به آن فکر انرژی می‌دهند و آن فکر در ذهن ما ظاهر می‌شود حتی اگر ما نخواهیم که آن فکر به خودآگاه‌مان بیاید. و این انرژی ایه که طبیعت در وجود ما تعبیه کرده، چون reductionist است فروید یک نوع انرژی را فرض می‌کند نه چند نوع. فروید غریزه جنسی رو عامل تولید انرژی میدونه. در توجیه اینکه چرا اینقدر غریزه جنسی برا ی فروید مهمه

غریزه‌ی جنسی از خودآگاهی دورتر است

بجز اینکه چون خودآگاه همیشه کشش به سمتش نداره طبیعت باید در این مورد اولویت قرار داده باشه، و اینکه چون غریزه جنسی نزدیکتره به ضمیر ناخودآگاهه پس اولویت داره، عامل دیگری هم هست

تمام فعالیت‌ها در جهت بدست آوردن لذت

اون اینه که فروید میبینه تمام فعالیتهای انسان برای بدست آوردن لذته. هر جا که لذت بیشتری میبرید به نظر میاد شورو شوق بیشتر دارید ،گویا انرژی روانی بیشتر تولید میشه. تا قبل مقاله ی معروفی به نام "ورای اصل لذت "(در دوره ی سوم) به شدت معتقده که اصل و انگیزه ی اصلی در فعالیت روانی انسان اصل لذته ..در جهت این لذت بردن ما انرژی آزاد میکنیم. حالا این اعتقاد فروید وقتی که با اون جسم گرایی و روحیه ی توجیه همه چیز با زیست و جسم ،که جمع بشه میشه : لذت جنسی که بیشترین لذت را به عموم انسان‌ها دست می‌دهد را فروید اصل می‌گیرد. بنابراین معلوم میشه چرا در تصوری که فروید از مراکز لذت بردن در جسم داره آدما سه دستن : دهانی، کودک در اوایل در گذر از دوره ی روانیه و همه چیزو میکنه تودهنش و از غذا خوردن لذت بسیاری میبره. دوم مرحله ی مقعدی ودفع کردن. و اگه کسی درست گذر بکنه و لیتیود درست منتقل بشه و رشد روانی کامل داشته باشه ، به مرحله جنسی میرسه. اگر کسی در یه مرحله خیلی لذت ببره ممکنه وارد مرحله بعد نشه. مثلا آدمهای خسیس کسایی اند که منش آنها در مرحله ی مقعدی موندن و در عبور از آن مشکلاتی داشتند. بنابراین وقتی اینجوری نیگا میکنیم، خیلی هم پرت نیست و عجیب نیست که کلی آدم طرفدار او بودند. به نظر من سه‌گانه‌ی رشد فروید از ضعیف ترین نقاط نظریه ی فرویده. تاکید بی نهایت زیاد او روی لذت مشکلاتی را ایجاد کرده و یونگ اینو اصلاح میکنه مسیر رشد وحشتناکی که فروید برای بشر تنظیم می‌کند که فقط از سه مرحله‌ی دهانی و مقعدی و جنسی می‌گذرد یونگ به یک چیزی که در شان انسان است تبدیل می‌کند چیزی که تحت عنوان فرآیند فردانیت مطرح است. فروید در اینجا اشتباه نمی‌کند که یک مراحلی در رشد کودکی بشر هست ولی چیزی که جای شک است درست بودن کل این پیش‌فرض‌هاست که همه چیز را بتوان به جسم و لذت reduce کرد.

در اینکه همه چیز با جسم قابل توجیه باشه و در اینکه همه انگیزه ها لذت باشه. ولی اون موقع دید حاکم بر جامعه علمی اون زمان بوده و دلیل پذیرش از دانشگاهها حتی تا امروز همینه. ارجاع به جسم و لذت..اتفاقا دور شدن فروید از اصل لذته که طرفداران مخالفن باهاش(نظریه مرگ). و فروید معتقده که این نظریه حاصل تجربشه . بنابراین برخی عوامل موثر در نظریه های فروید :گرایش به تقلیل . انرژی و تمثیل مکانیکی. نظریه تکامل داروین.از اینها میخوام نتیجه بگیرم که حرفای فروید چندان پرت نیست و اینقدر که ما فکر میکنیم بیان ایی حرفها عجیب نیست.

در فضای فکری و با پیش‌فرض‌های فروید همه‌ی این چیزها معقول جلوه می‌کند و اتفاقا ایده‌ی وجود غریزه‌ی مرگ او است که نامعقول جلوه می‌کند. وقتی نظریه‌ی تکامل ما را به این سمت می‌برد که در جهت حفظ حیات و حفظ نسل است سوال این است که این غریزه‌ی مرگ از کجا می‌آید. فروید معتقد است که تجربه‌اش به او این را نشان داده. فروید آدم‌هایی را دیده که یک حس ویرانگری در وجودشان هست.

نشانه‌های وجود ناخودآگاه

از اولین محرکهای فروید برای تحقیق در مورد ناخودآگاه . بیماری به نام آنا .فروید با بروئر همکاری میکرده و اون موقع از هیپنوتیزم در روان درمانی استفاده میکردند. مجموعه همه ی گزارشهای فروید و بروئر در کتاب «آغاز روانکاوی» مال انتشارات امیرکبیر .بیماری آنا به اصطلاح روانکاوی هیستریه. یه فلج که منشا جسمی نداره و روانیه. او یه سری فلجیات پیدا کرد و بعضی مشکلات بلعی و بعضی عجیب غریب دیگه. ناگهانی پیدا میشه. فروید و بروئر با هیپنوتیزم خاطراتی رو از ذهن دختر بیرون میکشن که مربوط به قبل بیماریه. رویای عجیبی که اون موقع دیده. و وقتی این ها رو از ناخودآگاه به خودآگاه آوردند بیمار کامل خوب شد. گویا مکانیزمهایی وجود داره که بعضی اتفاقاتو از ذهن دور میریزه اما اون خاطرات وجود دارن. تا وقتی این خاطرات نامطلوب وجود دارن و قایمشون کردیم اثر بدشو رو زندگی میذارن و حتی میتونن ذهنو فلج کنن. وقتی تخلیه شدن، اصطلاحی که فروید و بروئر بکار می‌برند،‌ یعنی آوردن این خاطرات به خودآگاه و روبرویی باهاشون به راحتی بیمار می‌انجامد.


این انگیزه‌ای شد در فروید تا مکانیزم های ناخودآگاه را کشف کنه و روابط خودآگاه و ناخودآگاه مطالعه کند. این دوره‌ی اول کارش است که چیزی به نام هشیار ،ناهشیار و نیمه هشیارو بررسی میکنه. بعدها نیمه هشیار محو میشه. انگار خاطرات به طور طبیعی در نیمه هشیارند که وقتی سعی کنی و فکر کنی به یاد میاری. اما خاطرات تلخی هستند که عمدا فراموش شدن و سعی کنی به یاد نمیاری. یه خاطره در ناخودآگاه به جای فراموش شدن ممکن است تغییر شکل بدهد . و بعد وقتی به خودآگاه میاد سانسور میشه یه چیزهاییش کم و زیاد می‌شود. همه ی رویاها سانسور شده‌اند . چون خودآگاه در خواب هم اجازه نمیده خاطرات و افکار تلخ و بد مستقیم بیان. گاهی برعکس میشن گاهی نمادین .یه بار هم موقعی که رویا رو دارم تعریف میکنم ممکنه بازم سانسور پیدا کنه و بعضی جاهاشو عوض کنم یا یادم بره .یه بار دیگه هم سانسور موقعی که از رویابین پرسیده میشه فکر میکنی این یادآور چیه ،صورت میگیره. مثلا شخصی میگفت فلان کس در خواب هر چی هست یادآور مادرم نیست! .بنابراین فروید به مکانیزم ها و روابط خودآگاه و ناخودآگاه علاقمند میشه. دوره اول کار فروید به شدت تحت تاثیر کشف و بیان این مکانیزم‌هاست. چه راه‌هایی داریم که محتویات ناخودآگاه را بشناسیم. غیر از هیپنوتیزم چیزی که مورد علاقه ی فروید بود و ابزار مهمی براش محسوب میشد ، «تداعی آزاده» . بیمار در شرایطی که فکر نمی کنه و در اثر تداعی آزاد محتویات ناخودآگاه به ذهنش میاد. روانگر در جایی است که توسط بیمار دیده نشه تا راحت اولین چیزایی که به ذهنش میادو بگه . در تعبیر رویاها هم استفاده میشه. فروید شاهراه ورود به ناخودآگاه بررسی رویا میدونه و الان هم در هر سه سنت این را قبول دارند. چون ناخودآگاهه که رویا رو میسازه. ناخودآگاه از تعطیلی خودآگاه استفاده میکنه و هرچی دوست داره به ذهن میاره. پس امیال و خاطرات سرکوب شده ، خاطرات کودکی که روی شخصیت آدمها اثر گذاشته.

فروید یه خط سیر کاملا مشخص از پزشک بودن به روان پزشکی و روان‌درمانی، روانکاوی، و هرچی پبش میره به جنبه‌های نظری بیشتر میپردازه و از درمانی دور میشه. فروید از یک جای به بعد در مورد آثار هنری مثلا داوینچی نظریه‌پردازی می‌کند. شاید برای همین در سنت روان درمانی فروید،آخرهای کارشو خیلی نمی پسندند. فروید در اواسط کارش، تاکید روی لغزش های کلامی و رفتاری آدمها در زندگی. نشانه ای از امیال ناخودآگاه در اون هست. مثلا اگر گلدانی که عمه‌تان به‌تان داده و خیلی به نظر شما زشت است و یک روزی به‌طور اتفاقی دست‌تان می‌افتد و می‌شکند حتی اگر شما ندانید که احساس بدتان نسبت به این گلدان یا خودش یا شخصی که به‌تان داده یا فضایی این شی‌ء به شما هدیه شده چیز بدی درش بوده که باعث لغزش دست‌تان شده و از دست‌تان افتاده، چیزهایی که خیلی دوست دارید از دست‌تان نمی‌افتد.

مثالی از نقد فیلم (روانکاوی در نقد فیلم بسیار استفاده میشه) .فیلم «هامون»، وقتی تصمیم میگیره زنشو بکشه و میره تفنگ برداره، میبینید اول پیدا نمیکنه، بعد هم دوبار جا میذاره. لغزش در تهیه ی مقدمات و حتی لغزش در انجام خود کار نشون از اینه که چیزی در ناخودآگاهت نمیخواد کاری انجام شود. فروید مخصوصا روی لغزش کلامی تاکید داره. در کتابی به نام «ناخودآگاه» آقای استوپ، اشاره به فروید و لکان، کتاب خیلی خوب است ولی زبان کتاب بی‌ادبانه است ،مثال‌هایی جالبی از لغزش کلامی دارد و برای شروع خوب است. کتاب «فروید به عنوان فیلسوف» آقای بوتزبین ،انتشارات ققنوس، ترکیب فروید و لکان، کسایی که دیدگاه لکانی دارن خودبه خود به فروید هم علاقه دارن و نظریاتشو بیان میکنن، ولی شاید برای شروع خوب نباشد.

راه دیگه برای فهم محتویات ناخودآگاه ،آثار هنری،که همیشه بیش از حد متعارف دارای نشانه‌ها ی ناخودآگاهه. وقتی ایده‌ها به ذهن هنرمند می‌رسد که چطور به اثرش سروشکل دهد از غریزه های هنری استفاده میکنن و کم از خودآگاه استفاده میکنند. داستان‌ها و شعرها هم همین‌طور هستند نهضتهای هنری ای وجود داشته مثل سورآلیسم که اساس نهضت تلاش برای کار با ناخودآگاهه. همیطور خیلات روزانه که خیلی فروید روی آن تاکید دارد.تخیلاتی که در طول روز بهش فکر مکنین و نه دوست دارین نه برای کسی بگین و نه بعدا به خودتا بگویید که به چه خیالاتی دچار شدید. فروید معتقد است که در لطیفه ها هم یک بازتابی از ناخودآگاه درش است. اینکه به چه چیزهایی میخندی، هرچند به نظر من خیلی عامل مهمی نیست. احساسات شدید در مورد چیزی. بیش از اندازه ای که فکر میکردی احساساتت در مورد چیزی برانگیخته میشه. فروید می‌گوید که از مرگ پدرش بیش‌ازاندازه متاثر شد ولی قبلش به نظر نمی‌آمد که چنین آدمی باشد که متاثر شود. همینطور در زندگی روزمره شما احساس خشم بیش‌ازاندازه یا احساس محبت بیش‌ازاندازه می‌بینید که می‌تواند نشانه‌هایی از تمایلات ناخودآگاه باشد.



شاید روش‌های درمانی خیلی به نظریات یونگ و فروید کاری نداشته باشد و روانکاوی از لحاظ نظری همچنان مهم است. روانکاوی نظریه ی خوبیه و از مهمترین شاخه های علم بشر در قرن بیسته. از جنبه نظری. اینکه چقدر فروید زیر سوال رفته مهم نیست چون برا فهم لکان و یونگ لازمه بدونی. روانکاوی قدرت تحلیل خوبی به آدما در زمینه ی هنر ،سیاست ،فردی و اجتماعی به افراد میده.

بزرگترین ایراد به نظریه ی فروید اینه که شخصیت غیر بیمار و کامل در نظریش وجود نداره.انسان کامل وجود نداره.اما یونگ تاکید داره رو این.انگار رشد روانی بشر همین ۳ مرحله ی دهانی و ... است..اما واققیت اینه که اکثر مردم معمولا همین سه مرحله را طی میکنند.برا همین شاید بهتر جواب بده در مورد توده ی مردم. در قدیم بدیهی بود که باید ریداکشن انجام داد اما امروزه ریداکشن راحت پذیرفته نمیشه.علم هیچ جا شکست نخورده بود که بخواد به مبانی خودش شک کنه. امروزه شک و شبهه های تکامل خیلی بیشتر بود.بنابراین ریداکشن کردن ایرادی به فروید نیست. اگر منشا چیزی جنسی شد به این معنا نیست که از دید فروید بی ارزشه.فروید آثار هنری را ارزشمند میدونست اما اصالت قائل نیست.تصور فروید وقتی میگه غریزه جنسی منظور کلیتری داره تا اون چیزی که ما میگیم .این جنسیت ملاک ارزش گذاری نیست. جنسی بودن چیز بدی نیست.مثلا موسیقی ایرانی نشان عقب ماندگی جنسی ایرانی هاست،این همه آه و ناله نشان اینه که به یه چیزایی نرسیدن و دارن اینجوری خالی میکنن ،این یه دیدگاه فرویدیه که یکی از شعرای معروف ایران گفته بود.این به خاطر همون دیدگاه غلطه که جنسی بودن به معنی بی ارزش بودن نیست و همه انرژیهای روانی از لیبیدوئه. فروید به وضوح به خدا اعتقاد نداره. یه کتاب داره که به دین به عنوان پندار اشاره میکنه.آدم بی نهایت پنهان کاری بوده.بسیاری از آثارشو گفته بسوزونین.خودش میگه من یادداشت های اولیه ای که باعث گفتن این نظریه ها شده رو سوزوندم و لذت میبرم از سردرگمی آیندگان.ویژگی های زندگی خصوصی اش رو کم می گفته. به نظر نمی آد زندگی شادی داشته.جدیدا میگن به کوکائین معتاد بوده.به هر حال زندگی خصوصیش به کار ما ربطی نداره.

نظریات فروید چه تاثیری روی فرهنگ داشته؟ میگن که آزادی و بی بند و باری به وجود اومده در غرب تحت تاثیر نظریات فروید بوده.اما اخلاقیات به بحث ما بی ربطه.من معتقدم اینجوری نیست.بلکه بیشتر نظریه ی فرویده که همراه یه جریان به وجود اومده.ممکنه حالا از نظریاتش هم دست آویز درست کرده بودن.باید سعی کنیم که نظریه رو خوب بفهمیم حتی اگه فروید از شیاطین پول گرفته. شناخت درمانی : اساس مشکلات رو شناختی میدونی.میگه باید دیدت به جهان درست بشه.رفتار درمانی سعی میکنه با رفتارهای عملی مشکل رو حل کنن.الان مکتبی به نام رفتار درمانی شناختی وجود داره که خیلی متداوله.


+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:26  توسط Sciport  | 

زنان و شناسایی رویاهای جنسی آنها

زنان و شناسایی رویاهای جنسی آنها

یکبار فروید عنوان کرد که فقط افرادی که از نظر جنسی تخلیه نمی شوند و رضایت جنسی از سکس نمی برند دارای فانتزی جنسی هستند.

خب امروزه پژوهش بروی رفتارهای جنسی آدمها درست بر خلاف این نظریه را ثابت کرده است. فانتزی جنسی مرتبط می باشد با تحریکات بالای جنسی که با ارگاسمهای متناوب و خواست های جنسی تعریف می گردد. در مورد زنان این مسئله کاملا دقیق می باشد.زنانی که دارای فانتزی های جنسی زیادی هستند دارای خواسته های جنسی بیشتر و رضایت جنسی بیشتری نیز هستند. رضایت و لذت جنسی و در نتیجه خواستن برای لذت بردن بیشتر باعث می شود که مرزهای  فردی شکسته شوند و ریسک دستیابی به  تجربه های جدیدتر بالا رود. همانطور که یک نظریه ثابت نشده وجود دارد که مردان هر هفت دقیقه به چیزی در مورد سکس فکر می کنند در مورد زنان هم  می توان مشاهده کرد که بطور مرتب به فانتزیهای خود وسکس فکر می کنند با این تفاوت که میزان آن در صورتی که تحریک شده باشند بشدت بالا میرود. وحقیقتا زنانی که در طول رابطه و تحریک به فانتزی خود نیز فکر می کنند و یا عمل می کنند براحتی و بسیار راحتتر و لذت بخش تر از سایرین ارگاسم می شوند.

بسیاری از مردان در طول سکس و رابطه جنسی در حال تجسم کردن فرد دیگری هستند.باید گفت که بخاطر توضیح بالا بسیاری از زنان نیز در حال انجام همین کار هستند! ولی این نکته بدی نمی باشد.اینکه زنان در طول رابطه در حال فکر کردن به کس دیگری باشند اصلا این معنی را نمی دهد که آنها با شریک خود راضی و راحت نیستند.اینجا نقطه ای از درون ذهن افراد است که کسی در آن شریک نیست و مربوط به کسی هم نیست.در مورد مردان نیز همین مورد صادق است. یکی از نکات با مزه فانتزی دقیقا همین است که می تواند براحتی شما را رو بیاورد! اما زنان عموما چه فانتزی هایی دارند.نمی توان گفت! چون نمی توان در مورد مردان هم گفت! کلا فانتزی همه آدمها با هم فرق می کند.اما یه چیزهایی بیشتر وجود دارد که سعی کرده ام آنها برایتان فهرست کنم که عموما هست!

یک مرد در سکس!

بله.آنها مثل مردان نیستند! مردان عموما فکر می کنند بهتر است در هنگام سکس در دریایی از زنان شنا کنند! گروهی از مردان ترجیح می دهند که در هنگام سکس شریک جنسی فرد دیگری را نیز با خود همراه کنند و یا جابجا کنند.اما در مورد زنان اولین نکته این است که آنها با مردان فرق دارند و در طول سکس به  یک نفر بیشتر احتیاج ندارند و ترجیح نمی دهند که افراد متعددی دورشان باشند! آنها یک مرد را در طول رابطه تجسم می کنند و می خواهند.

اجزا در فانتزی

مردان در طول فانتزی بیشتر به رفتارها و کارها و اشکال و اعضای بدن و شکل آنها توجه می کنند.در مورد زنان هم همینطور است.زنان قادر هستند که بصورت بسیار دقیقی اشکال و اعضا و قسمتهای بدن را برای خود بازسازی کنند و در طول رابطه با سرعت زیادی آنها را در هنگام لذت در جلوی چشمان خود بیاورند .


مردان و زنان هر دو در طول فانتزی به تصاویر ذهنی که می سازند توجه دارند.اما این تصاویر با هم یک فرق کلی دارد.اینکه در مردان عموما تصاویر پورنو و یا هر چیزی که مربوط به ارگانها و جهازهای جنسی زن باشد حضور دارد! بطور مثال بسیار ساده است که مردان در حالی که مشغول انجام سکس دهانی بروی واژن هستند ، چشمان خود را ببندند و به فلان فیلم جنسی که فلان فرد در حال انجام همین کار عمل بروی فلان زن بود توجه ورزند.براحتی تصویر آن را جلوی چشم خود بیاورند و خود را در جای آن ببینند. یا در حال انجام اینتر کورس فلان  کارهای فلانی را در همین موقعیت پیش چشم خود بیاورند و سعی کنند همان حسی را که برای وی ساخته شده بوده برای خود نیز بسازند. اما در مورد زنان ماجرا به این صورت نیست زنان بیشتر از چیزی که فکر کنید درگیر مثال احساسی خود با فلان فردی هستند که در ذهن خود تصور می کنند.شکل وی و کاری که می کند چندان برایشان اهمیتی ندارد.آنها بدین گونه فکر می کنند که مثلا " من الان آنچنان بدنم داغ و لذت بخش شده که وی نمی تواند خود را از من جدا کند " " من الان آنچنان خواستنی هستم که وی نمی تواند از من چشم بردارد" براحتی صحنه هایی از خواستنها و چشم دوختنها و بغل کردنها و بوسیدنها در ذهنش تداعی گردد. برای زنان  بسیار معمولی است که وقتی حرف بزنند از حسی حرف بزنند که در فانتزی خود میبینند.مثلا از شما بخواهند که همینطور ادامه بدهید و بگویند که حس می کنند که در حال ازاد شدن هستند و یا سبک شدن و یا چنین چیزهایی! شما نیز فکر کنید که کارتان را دارید به نحو احسنت انجام می دهید! اما ناراحت نشوید چون شما واقعا چیزی را که وی لازم دارد دارد به وی می دهید.مهم نیست که چه می کند.مثل خود شما که وی با رفتارش فلان رفتار را در ذهن شما زنده میکند .


این نیز یکی از خاصیتهای زنان است.آنها ممکن است رویای خود را در مکانهای آزادی تجسم سازند.بدور از هرگونه وابستگی.جزیره ای دور افتاده ، ابشار ، در میان رودخانه ای کم عمق ، در هتلی دور افتاده و با فردی که وی را از مراسم عروسییش دزدیده! جنگل یا فضایی که بدانند دست هیچکس به آنها نمیرسد و هیچ خطر یا استرسی آنها را تهدید نمی کند.حتی بچه ای هم وجود ندارد که بخواهد آنها را اذیت یا نگران کند.اما در مردان چنین چیزهای مطرح نیست.آنها خود فرد را ترجیح می دهند! که چه می کند و با وی چه می کنند!


در مردان بیشتر رفتارهای جنسی یه فرد خلاصه می گردد و به نحوه و کاری که انجام می شود.در زنان اینگونه نیست و بیشتر به جریان توجه می گردد. بسیاری از زنان و مردان دارای نوع خاصی از روابط هستند و خواستار آن . بعضی ها افرادی هستند ذهن مشغولی دارند و مسئولیت بالایی اما شخصیت راضی ندارند.این افراد ترجیح می دهند که هر از گاهی تخلیه گردند.به شیوه ای که تمامی داشته های آنها ازشان گرفته شود.معمولا این افراد رویای این را دارند که بر زمین می افتند و چند زن  وی را می زنند ، توهین می کنند ، به وی می خندند و هتک حرمتش می کنند و حتی به وی تجاوز می کنند!  در زنان نیز همه جور خیالاتی وجود دارد.بعضی ها احساس می کنند دلشان می خواهد که کتک بخورند.بعضی ها ترجیح می دهند که کلمات نا مربوط بزنند یا بشنوند. این تماما به نحوه شخصیت و ذهن و زندگی افراد بر می گردد. این فانتزی ها می تواند همانطور که در بالا گفته شد باشد یا بسیار ملایمتر و یا ساده تر . همه جوره می تواند باشد ولی در نوع آن تفاوت بسیاری است.می توان گفت تقریبا همه مردان فانتزی تجاوز به یک زن یا دختر را داشته اند.می توان گفت که اغلب زنان هم فانتزی اینکه مورد تجاوز قرار گرفته اند را داشته اند اما این نوع زنانه با مردانه کاملا متفاوت است. مردان عموما شدت تجاوز و فشاری را که وارد می کنند را در رویای خود می پرورانند . اگر می توانستند حتما چنین کاری را هم می کردند! اما در زنان اینگونه نیست که بخواهند فی الواقع مورد تجاوز قرار بگیرند!  بلکه تماما  این شکلی  است که مثلا نتوانسته اند خود را کنترل کنند و خواسته جنسی آنها بالا رفته و باعث می شود که علارقم میلشان یک مرد بسیار زیبا و خوش هیکل آنها را مجبور به انجام سکس نماید! نه اینکه بر خلاف فانتزی مردان قرار باشد طرف را به چهار میخ بکشند و وادارش کنند ضجه بزند! کل فشاری که وی تصورش را می نماید این است که در ابتدا نتوانسته در مقابل آن فرد مقاومت کند ولی بعد از مدتی آن مرد تبدیل به یک عاشق کارکشته می گردد که مواظب وی است و در سکس تمامی چیزهایی را که می خواهد به وی می دهد . سرعت و فشاری را که می خواهد در میابد و اینقدر به وی نزدیک می گردد تا نفسش با وی یکی شود و زن را ارگاسم نماید و بعد هم تصویر این شوالیه غیب خواهد شد تا ارگاسم بعدی! در حالیکه در مردان ممکن است تصویر تا مدتی بعد از سکس هم بماند و مرد با خود فکر کند که فلان کار را نیز، اگرچه بصورت مجازی ولی تجربه کرده و لذتش را برده!!


در مردان هر لحظه هر کسی می تواند سازنده یک رویا باشد. از یک فرد معروف گرفته تا یک هنر پیشه تا اصلا یک فردی که ماهیتی ندارد و سریعا در ذهن مرد ساخته شده.مرد یک تصویر می خواهد با یک رفتار. وی می خواهد حاکم مطلق این ساخته باشد و هر چه می خواهد بکند.اما در زنان اینگونه نیست.آنها روابط ارتباطی دارند.با هر چیزی حتی با خیالاتشان. آنها براحتی مردان تصویر سازی نمی کنند و آن تصویر را نمی کشند.تصویر با آنها ممکن است برای مدتها بماند.ممکن است اصلا تصویر جنسی آنها فرد واقعی باشد.ممکن است در مردان تصویر فردی باشد که از وی تنفر دارند اما در زنان این نمی تواند باشد.زنان بسیار حساس و رمانتیک هستند.آنها می توانند مثلا به معشوقه سابق خود فکر کنند و یا به همسر قبلی و یا به فردی که بیشتر برایشان نقش آقا را دارد. زنان اینگونه هستند.برای تصویری که می سازند ارزش قائل هستند .برخلاف مردان که ...!

همجنس گرایی

عموما در مردان همجنسگرایی و روابط اینگونه بیشتر بر مبنای رفتارهای جنسی صورت می گیرد.مردان حاضرند که سکس داشته باشند به شرطی که فرد همجنس آنها شرایطشان را بر آورده کند. زنان اما اینگونه نیستند.زنان برای همجنس بازی بیشتر احتیاج به درک مستقیم و علاقه به فرد دارند. رفتار و خواسته جنسی کمتر عاملی می شود که  آنها را به انجام آن بکشاند بلکه غلاقه به شخص مورد نظر کلید آن است.از طرفی در زنان بیشتر همجنس بازی بروی ذهنیت می گذرد و نه بروی عمل.مثلا زنی ترجیح میدهد که فردی همجنس را که می شناسد در آغوش بگیرد و با وی سکس داشته باشد اما ترجیح نمی دهد که این کار را با افراد دیگر انجام دهد و یا دیگران چنین تاثیری بروی وی ندارند. در حالیکه برای مردان همانطور که گفتم خواسته جنسی همه چیز را و همه کار را توجیه می کند! برای زنان همجنس بازی گونه ای امنیت را نیز به همراه دارد. در حالت دیگر و در زمان انجام سکس ،  فانتزی همجنسبازی  نیز باز می تواند باشد ولی  رویایی در زنان وجود نخواهد داشت که بخواهند  مرد آنها تبدیل به فلان زن گردد بلکه آنها می خواهند که فلان زن هم همانند روحی در انجا حضور داشته باشد و قابل لمس باشد. در حالیکه در مردان گاهی اصلا زن آنها تصویرش را از دست خواهد داد و تبدیل به زن دیگری می گردد و شخصیت زن غیب می شود! دیگر اینکه مردان نیز گاها در بعضی از آنها عنوان شده که ترجیح می دهند که مرد دیگری نیز با آنها باشد و با وی و یا همسر وی نیز سکس داشته باشد.


در زنان عموما فتیش نقش چندانی ندارد! در فانتزیهای زنان فتیش کمتر وجود دارد. در حقیقت باید بگویم بندرت! اما در فانتزیهای مردان فتیش بازی محکمی می کند.فتیش برای مردان به عنوان یک جز وابسته در فانتزی آنهاست.


در پایان باید به نکته ای اشاره کرد.بخاطر بسپارید که اگر یک لحظه در هنگام سکس  وی زیر گوش شما نجوا کرد که مثلا حالا اسم یه بابایی را آورد و گفت همینطور ادامه بده شما بجای اینکه حسودی کنید یا شاخ در بیاورید و یا قاطی کنید به آرامی گوشش را گاز بگیرید و لبخندی بزنید و در چشمانش نگاه  کنید و بگویید حتما! 

 بسیاری از فانتزیهای مردان و درصد بالایی از آنها برای مردان حکم کارهایی است که دلشان می خواهد انجام بدهند و نمی توانند! برخلاف آن در زنان فانتزیها فقط عموما یک رویاست و زیبایی آن تنها در قالب رویاست. این نکته ایست که اگرچه ربطی ندارد ولی باید اشاره کرد زنان واقعا وفادارتر از مردان هستند!  با وجود اینکه بیشتر رویاهای زنان جذابیت خود را در قالب رویا می یابند باید دانست که بسیار دیگری از زوایای آن نیز هست که زنان می خواهند واقعا عملی شود! ممکن است زنان احساس کنند دوست دارند در سکس فرمان بدهند یا فرمان ببرند یا هر چیز و یا کار دیگری..سعی کنید که با همسر و یا شریک جنسی خود نزدیکتر گردید و تمام این فانتزی ها را بیرون بریزید تا بتوانید

منبع : پایگاه Iranlord   تاریخ قرارگیری مطلب بعدی : 22/1/1386

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:25  توسط Sciport  | 

فاهيم روانشناسي - آشنايي با تاريخچه و

فاهيم روانشناسي - آشنايي با تاريخچه و مكاتب روانشناسي/‌١
نظريه روانكاوي/ ديدگاه فرويد

سرويس: مسائل راهبردي ايران
8707-17490: كد خبر

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: مسائل راهبردي ايران

اشاره:آن چه كه در پي مي‌آيد، ويرايش نخست مقاله‌ي «آشنايي با تاريخچه و مكاتب روانشناسي» از مجموعه‌ي متون آموزشي آشنايي با «مفاهيم روانشناسي»، ويژه‌ي خبرنگاران سياستي و سياست‌پژوهان بخش سلامت روان است كه در سرويس مسائل راهبردي دفتر مطالعات خبرگزاري دانشجويان ايران، تدوين شده است.
مقالات «مفاهيم روانشناسي» با ادبياتي ساده مفاهيمي تخصصي را براي خواننده توضيح مي‌دهند كه با استفاده از آن‌ها تا حدودي مي‌توان به ارزيابي سياست‌گذاري سلامت روان پرداخت. سرويس مسائل راهبردي ايران، آشنايي با مفاهيم تخصصي و فني در هر حوزه را مقدمه‌ي ايجاد يك عرصه‌ عمومي براي گفت وگوي دانشگاهيان و حرفه‌مندان با مديران و سياست‌گذاران درباره‌ي سياست‌ها و استراتژي‌ها و برنامه‌ها در آن حوزه مي‌داند و اظهار اميدواري مي‌كند تحقق اين هدف، ضمن مستند سازي تاريخ فرآيند سياست‌گذاري عمومي و افزايش نظارت عمومي بر اين فرآيند، موجب طرح ديد‌گاه‌هاي جديد و ارتقاي كيفيت آن در حوزه‌هاي مختلف شود.
سرويس مسائل راهبردي ايران ضمن اعلام آمادگي براي بررسي دقيق‌تر نياز‌هاي خبرنگاران و سياست‌پژوهان محترم، علاقه‌مندي خود را براي دريافت (rahbord.isna@gmail.com) مقالات دانشجويان، پژوهشگران، حرفه‌مندان، مديران و سياست‌گذاران محترم در ارائه‌ي عناوين جديد مقالات و يا تكميل يا ويرايش آن‌ها اعلام مي‌كند. 

اين مقاله به توضيح درباره‌ي نظريه روانكاوي فرويد مي‌پردازد. در نظريه روانكاوي فرويد با مفاهيمي از جمله مكانيزم‌هاي دفاعي و مراحل رواني - جنسي كه شامل مراحل دهاني، مقعدي، آلتي و تناسلي است؛ آشنا خواهيم شد. در شماره‌هاي بعدي اين مقاله ساير نظريه‌هاي روانكاوي معرفي خواهند شد.

مقدمه: نظريه‌ها اين امكان را براي ما مهيا مي‌سازند تا چارچوبي براي درك، تبيين و پيش‌بيني پديده‌هايي كه اطراف ما مي‌گذرند، در اختيار داشته باشيم. آن‌ها حاصل يافته‌هاي نظام‌مند وعلمي دانشمنداني هستند كه حاصل يك عمر تجربيات و آزمايشات خود را براي ما مهيا ساخته‌اند. بدون نظريه‌ها، جهان اجزاي تكه تكه و جدايي است كه انسجامي در ذهن ما ندارد.در روانشناسي نظريه‌ها در طول تاريخ تغييرات زيادي كردند. آن‌ها ابتدا بسيار وسيع و بالطبع پيچيده بودند. آن‌ها حوزه‌هاي زيادي را مي‌پوشانند. از اين نظريه‌ها به عنوان كلان‌نظريه‌ها ياد مي‌شود. نظام روانكاوي فرويد و يونگ، مكاتب گشتالت و پياژه و ... از اين دست نظريه‌ها هستند. اما امروزه نظريه‌ها بسيار خردتر شده‌اند. آن‌ها تخصصي‌ و حيطه معين و محدودي را در برمي‌گيرند. همچنين امروزه نظريه‌ها علمي‌تر هستند. يعني بر پايه‌ي استنادهاي آماري و پژوهش‌هاي منظم به دست آمده‌اند. انتقادي كه به نظريه‌هاي اوايل و يا برخي نظريه‌هاي اواسط قرن بيستم گرفته مي‌شود، اين است كه بر اساس استناد‌هاي علمي و تكرارپذير ارائه نشده‌اند. نظريه‌ها بر اساس برخي ويژگي‌ها مثلا ايجاز، اعتبار، ارزش اكتشافي، كاربرد گسترده و مانند آن با يكديگر تفاوت دارند. 
در اين نوشتار مكاتبي كه براي ورود به پهنه‌ي روانشناسي و درك پديده‌ها و مفاهيم اساسي آن ضروري است، مطرح شده‌اند. خوانندگان بايد توجه داشته باشند كه براي فهم عميق‌تر اين مكاتب بايد به منابع تكميلي مراجعه و يا از افرادي كه تخصص روانشناسي دارند، گفتمان كنند.

زيگموند فرويد ( 1939 ـ 1856 )چك، زندگي نامه

فرويد در ششم ماه مه 1956 در شهر فريبرگ، متولد شد (اكنون پريبور، جمهوري چك). در سال 1990 اين شهر نام ميدان استالين خود را به ميدان فرويد تغيير داد. پدر فرويد تاجر نسبتا ناموفق پشم بود. هنگامي كه كاسبي او در موراوي با شكست روبه‌رو شد، با خانواده‌ي خود به شهر لايپزيگ، كشور آلمان و بعدا كه فرويد 4 ساله بود به شهر وين، كشور اتريش نقل مكان كرد. فرويد حدود 80 سال در وين ماند. هنگامي كه فرويد به دنيا آمد، پدرش 40 سال و مادرش (همسر سوم پدر او) فقط 20 سال داشت. پدر او فردي جدي و خودكامه بود. فرويد  فرزند اول مادرش بود، مادرش او را بسيار دوست داشت و از وي حمايت مي‌كرد. فرويد از همان سال‌هاي نخستين نشان داد كه بسيار باهوش است و والدينش به پرورش آن كمك كردند. براي مثال خواهران او اجازه نداشتند پيانو تمرين كنند، مبادا كه سر و صدا مزاحم مطالعه‌ي فرويد شود. فرويد يك سال زودتر از آن‌چه معمول بود، وارد دبيرستان شد و اغلب شاگرد اول بود. او كه در زبان آلماني و عبري روان بود، در مدرسه به زبان لاتين، يوناني، فرانسوي و انگليسي تسلط يافت و خودش زبان‌هاي ايتاليايي و اسپانيايي را ياد گرفت. او در 8 سالگي از خواندن آثار شكسپير به زبان انگليسي لذت مي‌برد. فرويد رشته‌ي پزشكي را برگزيد و در حالي كه در دانشگاه وين مشغول تحصيل براي مدرك پزشكي خود بود، پژوهشي فيزيولوژيكي را درباره‌ي نخاع شوكي ماهي و بيضه‌هاي مارماهي انجام داد و با اين كار به اين رشته خدمات شايسته‌اي كرد. فرويد در سال 1881 به عنوان عصب شناس باليني، مطبي داير كرد و بررسي شخصيت كساني را كه به آشفتگي‌هاي هيجاني مبتلا بودند، آغاز نمود.
او چند ماه در پاريس با ژان مارتين شاركو، روان‌پزشك پيشگام استفاده از هيپنوتيزم كار كرد. فرويد در سال 1896، بعد از چند سال كار باليني متقاعد شده بود كه علت اصلي تمام روان‌رنجوري‌ها، تعارض‌هاي جنسي است. فرويد معتقد بود كه همين آسيب‌هاي جنسي، رفتار روان رنجور را در بزرگسالي به وجود مي‌آورند. در حالي كه فرويد به اهميت مسائل جنسي در زندگي هيجاني تاكيد كرده است، ‌خود دچار تعارض‌هاي جنسي متعددي بود. نگرش او نسبت به مسائل جنسي منفي بود. او درباره‌ي مخاطرات ميل جنسي نوشت. حتي در مورد كساني كه روان رنجور نبودند، ترغيب مي‌كرد از آن‌چه كه وي نياز حيواني به امور جنسي ناميد، فراتر روند. او ظاهرا در 41 سالگي زندگي جنسي خود را ترك كرد و به يكي از دوستان خود نوشت: برانگيختگي جنسي براي فردي چون من ديگر مفيد نيست. درسال 1938 نازي‌ها وين را اشغال كردند و فرويد به لندن مهاجرت كرد. سلامتي فرويد به نحو چشمگيري تحليل رفت، ولي از لحاظ عقلاني هوشيار ماند و تقريبا تا آخرين روز زندگي خود به كار ادامه داد. فرويد در اواخر سپتامبر 1939 به دكتر خود گفت: "اكنون زندگي چيزي جز شكنجه نيست و ديگر معنايي ندارد." دكتر به او قول داده بود اجازه نخواهد داد بي جهت درد بكشد. او ظرف 24 ساعت بعد، سه تزريق مورفين تجويز كرد كه هر مقدار آن بيشتر از اندازه لازم براي تسكين بود و بدين ترتيب به سال‌هاي طولاني رنج و عذاب او خاتمه داد.

شرح نظريه روانكاوي فرويد

براي ورود به پهنه‌ي گسترده روانشناسي، مطالعه مكتب بزرگ "روان‌كاوي" يا "روان تحليل‌گري" ( Psychoanalisis) اجتناب‌ناپذير است. به گفته شولتز «بدون اين‌كه از تصميم فرويد آگاه شويم، به سختي مي‌توان تحول حوزه شخصيت را درك و آن را ارزيابي كنيم.» هر چند برخي از صاحب نظران ممكن است نظريه او را فرسوده، جزمي، غيرعلمي و گمراه كننده بدانند. نوع نگاه ويژه‌ي فرويد به پديده‌هاي روانشناختي باعث تحولي شگرف در اين پهنه شد كه از آن به عنوان يك انقلاب علمي ياد مي‌كنند. نظريه‌ي روانكاوي فرويد نظريه جامع و فراگيري است كه تاثير خود را نه تنها به روانشناسي، بلكه بر بسياري ازعلوم بشري گذاشته است.
نظريه‌ي روانشناسي فرويد بسياري از پهنه‌هاي روانشناسي را دربرمي‌گيرد. حيطه‌هاي روانشناسي تحولي (رشد)، انگيزش و شخصيت، مهم‌ترين شاخه‌هاي روانشناسي هستند كه از نظريه فرويد تاثير پذيرفته‌اند. ما بنا به اهميت نظريه او به عنوان يكي از پيشگامان ايجاد روانشناسي نوين، به طور مفصل به شرح آن مي‌پردازيم. هر چند بنا به گفته‌ي دكتر منصور، در بوته يك موقعيت درماني مبتني بر روان تحليل‌گري است كه مي‌توان مفاهيم اين نظريه را خوب درك كرد و خواندن منابع علمي هر اندازه وسيع كفايت نخواهد كرد.
اساس نظريه فرويد اين است كه انسان منبع بالقوه‌اي از انرژي است. وي با تاثير از تحول علوم فيزيكي زمانه خود، انسان را همانند ماشين داراي ذخيره معيني از انرژي مي‌داند. انرژي هيچ‌گاه از بين نمي‌رود، بلكه ممكن است تغيير يابد. وي اين انرژي انساني را "ليبيدو" يا "انرژي‌ غرايز زندگي" مي‌نامد كه در هر مرحله از تحول در جاي خاصي از بدن مستقر مي‌شود.
فرويد انسان را به كوه يخ تشبيه مي‌كند. همان‌طوري كه سه چهارم حجم كوه يخ در زير آب است، قسمت اعظم شخصيت ما نيز از آگاهي‌ها پنهان است. فرويد اين بخش شخصيت را ناهشيار (Unconsciousness) ناميد. آن قسمت از شخصيت كه در حيطه آگاهي انسان قرار دارد، هشيار ناميده مي‌شود، بقيه شخصيت نيمه هشيار است كه بلافاصله در حيطه آگاهي جاي نمي‌گيرد و با تامل مي‌توان به آن پي برد.
فرويد سپس پايگاه رواني را به سه قسمت تقسيم مي‌كند. اين بخش‌ها شامل "من يا خود" ( ego)، "بن يا نهاد" ( id) و "فرامن يا فراخود" ( Super ego) مي‌باشند. "نهاد" قسمت ناهشيار انسان است و مركز غرايز و كشاننده‌ها ( drive) يا سائق‌ها است. "نهاد" نماينده كليه حالات غيرارادي، طبيعي، ناخودآگاه و غريزي است. به گفته فرويد هر كسي به هنگام تولد، "نهاد" را با خود به دنيا مي‌آورد و در تمام عمر با آن به سر مي‌برد. "نهاد" مايه اصلي زندگي و اساسي شخصيت را پي‌ريزي مي‌كند. اين نيرو از دنياي خارج اطلاعي ندارد و از درد و رنج گريزان است. هيچ حد ومرزي را نمي‌شناسد و فقط در كمال آزادي و در صورت لزوم با شدت و قدرت در جست‌وجوي برآوردن خواهش‌هاي خود و در پي كسب لذت است. "من" قسمتي از "نهاد" يا "بن" است كه در اثر مقتضيات دنياي خارج تغيير شكل يافته است. "من" بخش هشيار شخصيت است. "من" وظيفه هماهنگي ميان "بن" و "فرامن" را برعهده دارد. به اين ترتيب حفظ صيانت و تعامل شخصيت به عهده "من" مي‌باشد. "من" براي اين كار مكانيزم‌هايي را در اختيار دارد كه مكانيزم‌هاي دفاعي (مانند سركوبي، دليل تراشي و ...) نام دارند. فرايند مكانيزم‌هاي دفاعي ناهشيارانه است. يعني فردي كه در برابر شكست شروع به دليل‌تراشي مي‌كند،‌از اين امر آگاه نيست. "فرامن" كه در جريان اجتماعي شدن كودك و همانندسازي با والدين شكل مي‌گيرد، مركز فرامين و دستورات اخلاقي است. با يك مثال مي‌توان كاركرد اين سه بخش را روشن كرد: فردي در روزه به سر مي‌برد و بعد از ساعت‌ها عدم مصرف غذا، تكانه‌هايي از "بن" به "من" او فشار مي‌آورد كه گرسنگي و لذت غذا خوردن در آن لحظه را به خاطر فرد مي‌آورد. اما از "فرامن" نيز به "من" دستوراتي مي‌رسد كه عبادت، پرهيز و خويشتن‌داري را يادآور مي‌شود. "من" در اين ميان وظيفه تعادل بين اين دو فرايند را بر عهده دارد. اگر "بن" پيروز شود، فرد روزه  را خواهد شكست و نيز ممكن است از اين‌كه دستورات "فرامن" را اجرا نكرده، احساس گناه كند. اگر هم "فرامن" غالب باشد، "من" ارضاي نيازهاي "بن" را به تعويق انداخته و به سوي ارزش‌هاي فرامن حركت مي‌كند.

مكانيزم‌هاي دفاعي (defense mechanism)

مكانيزم‌هاي دفاعي روش‌هايي هستند كه ذهن به وسيله آن‌ها رويدادهاي رواني دردناك را تغيير مي‌دهد، تا به اين‌ وسيله تعارض و رنج رواني را به حداقل برساند. اساسي‌ترين و متداول‌ترين روش‌ها براي تغييردادن واقعيت‌هاي رواني، سركوبي است. سركوبي، دفاعي است كه فرد به وسيله آن، افكار ناخواسته‌ يا اميال منع شده را به صورت ناهشيار از ذهن مي‌راند. فرافكني ( projection) عبارت است از نسبت دادن برداشت‌ها و معني‌ها به ديگران و جايگزين كردن «شما» به جاي «من». درمكانيزم دفاعي واكنش وارونه ( reaction formation) فرد بر خلاف تكانه‌هاي خود رفتار مي‌كند. مثلا فردي كه عليه آزادي‌هاي جنسي خطابه مي‌كند، ممكن است خود داراي سائق‌هاي جنسي آزاردهنده باشد. در مكانيزم جابه‌جايي، فرد موضوع واقعي را با موضوعي كه بي ضررتر و كمترتهديد كننده است، عوض مي‌كند. مثلا فردي كه در محل كار خود دچار خشم و ناكامي مي‌شود، چون نمي‌تواند در آنجا اين تكانه خشم خود را تخليه كند، هنگام برگشت به خانه اين تكانه خشم خود را بر سر همسر و فرزندان بي تقصير خود تخليه مي‌كند. در مكانيزم والايش فرد انرژي‌هاي رواني را از اهداف جامعه ناپسند به هدف‌هاي سازنده هدايت مي‌كند. مثلا فرويد با تحليل زندگي "لئوناردو داوينچي" دريافت كه تابلوي ژكوند او برخواسته از عشق دوران اديپي داوينچي به مادرش است كه او با آن نيرو توانست اين تابلو را خلق كند. در حالي كه سركوبي واقعيتهاي دروني را از ميان مي‌برد، انكار واقعيتهاي بيروني ناراحت كننده را برطرف مي‌كند. والديني كه كودك آنها به طور خطرناكي بيمار است، حتي با آنكه تشخيص بيمار بودن كودك آنها وجود دارد، انكار مي‌كنند كه اشكالي وجود دارد.
درحالي‌كه در سركوبي و انكار، مولفه‌هاي عاطفي و اطلاعاتي هر دو حذف مي‌شوند؛ در جداسازي فقط مولفه‌هاي عاطفي ( كه منبع استرس هستند ) سركوب مي‌شوند، حال آنكه اطلاعات حفظ مي‌شود. افرادي كه تحقير و قساوت زيادي را تحمل كرده‌اند، مانند كساني كه در طول جنگ جهاني دوم در اردوگاه‌هاي مرگ آلمان بودند يا افرادي كه مورد تجاوز جنسي قرار گرفته‌اند، ممكن است از جداسازي استفاده كنند. آن‌ها ممكن است بتوانند تجربه خود را دقيقا و به طور مبسوط شرح دهند، اما نتوانند احساسات شديد همراه با آن را به ياد بياورند.
بنا به عقيده فرويد سه نوع اضطراب وجود دارد: اضطراب واقعي: ناشي از تهديدها و خطرات واقعي از جانب محيط است.
اضطراب عصبي: اضطرابي كه از جانب "بن" ( نهاد ) برانگيخته مي‌شود و ترس از افسارگسيختگي تكانه‌ها و آمال جنسي و يا عدم ارضاي آن‌ها مي‌باشند.
اضطراب اخلاقي: همان ترس از وجدان است. يعني عدم اجراي فرامين اخلاقي پايگاه "فرامن".
معمولا اشخاصي كه داراي پايگاه رواني "فرامن" قوي مي‌باشند، بيشتر دچار اين اضطراب مي‌شوند.
پيشتر گفته شد كه" ليبيدو" در هر مرحله از زندگي فرد در جاي خاصي از بدن متمركز مي‌شود و نقش خاصي را ايفا مي‌كند. فرويد به اين ترتيب به ايجاد اين نظام تحولي دست زد كه به مراحل رشد رواني - جنسي معروف است. مفهوم جنسيت در نظر فرويد داراي معنا و مفهوم خاص خود بوده و به معناي لذت جنسي بزرگسالي محدود نمي‌شود.

مراحل رواني ـ جنسي فرويد

الف) مرحله دهاني ( oral stage):
اولين مرحله رشد رواني ـ جنسي يعني مرحله دهاني از تولد تا حدود دو سالگي ادامه دارد. در طول اين دوره منبع اصلي لذت كودكان دهان است. كودك از مكيدن، گاز گرفتن و بلعيدن لذت مي‌برد. البته دهان براي بقا مورد استفاده قرار مي‌گيرد (براي فرو دادن غذا و آب)، اما فرويد به ارضاي شهواني ناشي از فعاليت‌هاي دهان بيشتر تاكيد دارد. كودك در حالت وابستگي به مادر يا مراقبت كننده قرار دارد. او شيء اصلي ليبيدوي كودك مي‌شود. مي‌توان گفت كودك به صورت ابتدايي آن، در حال يادگيري عشق‌ورزيدن به مادر است. اين‌كه مادر چگونه به خواسته‌هاي كودك پاسخ دهد، كه در اين زمان صرفا خواسته‌هاي بن ( نهاد ) است، ماهيت دنياي كوچك كودك را تعيين مي‌كند. كودك از مادر ياد مي‌گيرد دنيا را به صورت خوب يا بد، ارضا كننده يا ناكام كننده، امن يا ناامن برداشت كند.
در اين مرحله دو شيوه رفتاركردن وجود دارد:
رفتار جذب دهاني (فرو دادن) و رفتار پرخاشگر دهاني يا آزارگر دهاني (گاز گرفتن يا تف كردن).
شيوه‌ي جذب دهاني ابتدا روي مي‌دهد و تخريب لذت بخش دهان توسط ديگران و غذا را شامل مي‌شود.
لازم است در اين‌جا امكان تثبيت توضيح داده شود. در حال تثبيت شخص مايل نيست يا نمي‌تواند از يك مرحله به مرحله بعدي پيش برود. زيرا يا تعارض حل نشده است و يا اين‌كه نيازها توسط والد آسان‌گير آن قدر زياد ارضا شده‌اند كه كودك نمي‌خواهد پيش برود. در حالت تثبيت بخشي از ليبيدو در آن مرحله صرف مي‌شود و انرژي كمتري براي مراحل بعد باقي مي‌ماند. بزرگسالان تثبيت شده در مرحله جذب دهاني بيش از حد به فعاليت‌هاي دهاني، مانند خوردن، نوشيدن، سيگاركشيدن و بوسيدن مي‌پردازند. اگر آن‌ها در كودكي بيش از حد ارضا شده باشند، شخصيت دهاني بزرگسالي آن‌ها براي خوش‌بيني و وابستگي غيرمعمول آمادگي خواهد داشت. زيرا آن‌ها در كودكي بيش از حد نازپرورده بودند، ‌براي ارضا كردن نيازهايشان، وابستگي به ديگران را ادامه مي‌دهند. در نتيجه آن‌ها بيش از اندازه ساده لوح و سطحي هستند يا هر چيزي كه به آن‌ها گفته شود، باورمي‌كنند. 
رفتار پرخاشگر يا آزارگر دهاني، هنگام بيرون زدن دردناك و ناكام كننده دندان‌ها روي مي‌دهد. كودكان در نتيجه اين تجربه، مادر را با نفرت و عشق برداشت مي‌كنند. افراد تثبيت شده در اين سطح براي بدبيني شديد، ‌خصومت و پرخاشگري آمادگي دارند. آن‌ها اهل جروبحث و طعنه زدن هستند، اظهارات گزنده مي‌كنند و با ديگران رفتار ظالمانه‌اي دارند. آن‌ها نسبت به ديگران حسادت مي‌كنند و مي‌كوشند از ديگران بهره‌كشي كنند. مرحله دهاني هنگام از شيرگرفتن پايان مي‌يابد، هر چند كه اگر تثبيت روي داده باشد، مقداري ليبيدو باقي مي‌ماند. بعد از اين مرحله تمركز كودك روي هدفي ديگر جابه‌جا مي‌شود.

ب) مرحله مقعدي (anal stage):
فرويد معتقد بود كه تجربه آموزش استفاده از توالت در طول مرحله مقعدي تاثير بسزايي در رشد شخصيت دارد. عمل دفع براي كودك لذت شهواني توليد مي‌كند، ولي با شروع استفاده از توالت، كودك بايد ياد بگيرد اين لذت را به تاخير اندازد. براي اولين بار ارضاي تكانه‌اي غريزي، با تلاش والدين براي تنظيم كردن زمان و مكان عمل دفع، دچار اختلال مي‌شود. وقتي كودك ياد مي‌گيرد كه به چيزي كنترل دارد، حس تملك به او براي اولين بار دست مي‌دهد. اگر آموزش استفاده از توالت خوب پيش نرود امكان دارد كودك به دو روش واكنش نشان دهد. روش اول دفع كردن در زمان و مكاني كه والدين تاييد نمي‌كنند. در اين صورت كودك شخصيت پرخاشگر مقعدي را پرورش مي‌دهد. چنين كودكي در آينده دچار رفتارهاي خصومت آميز و ديگر آزارخواه ( ساديسمي) خواهد بود. روش دوم نگه داشتن مدفوع است. اين كار احساس لذت شهواني به وجود مي‌آورد و روش تازه‌اي براي جلب محبت و توجه والدين است. اين رفتار مبناي رشد شخصيت نگه دارنده مقعدي است. چنين فردي لجوج و خسيس است و احتمالا مقرراتي و وسواسي، تميز، و بيش از حد داراي فرامن قوي خواهد شد.

ج) مرحله آلتي (Phallic stage):
در حدود چهار تا پنج سالگي، زماني كه تمركز لذت از مقعد به اندام‌هاي تناسلي جا به جا مي‌شود، مجموعه مشكلات تازه‌اي پديدار مي‌شود. بار ديگر كودك با مبارزه‌اي ميان تكانه "بن" (نهاد) و درخواست‌هاي جامعه كه در انتظارات والدين انعكاس يافته است، روبه رو مي‌شود.
- عقده اديپ در پسرها: تعارض اساسي مرحله آلتي بر ميل ناهشيار كودك به والد جنس مخالف متمركز است. همراه با آن، ميل ناهشيار به جايگزين يا نابود كردن والد هم‌جنس است. از تشخيص اين تعارض مفهوم عقيده اديپ حاصل مي‌شود. عقده اديپ در پسرها و دخترها به صورت متفاوتي عمل مي‌كند. فرويد قسمت مردانه اين عقده را كامل‌تر توضيح داده است. در عقده اديپ، ‌مادر موضوع عشق پسر بچه مي‌شود؛ او از طريق خيال پردازي‌ و رفتار آشكار، تمايلات جنسي خود را به مادر نشان نمي‌دهد. با اين حال، پسر پدر را مانعي بر سر راه خود مي‌بيند و او را به صورت رقيب و تهديد مي‌انگارد. در نتيجه حسادت مي‌ورزد و نسبت به پدر خصومت مي‌ورزد (خوانندگان توجه داشته باشند كه تمام فرايندهاي بالا به صورت ناهشيار است و تعجب نكنيد كه نمي‌توانيد آن را در زندگي خصوصي خود جست‌وجو كنيد). همراه با اين ميل پسر، اين ترس با او است كه مبادا پدر تلافي كرده و به او آسيب برساند. پسر ترس از پدر را در قالب تناسلي تعبير مي‌كند و مي‌ترسد كه پدر اندام مزاحم وي (آلت تناسلي پسر) را كه منبع لذت و تمايلات جنسي اوست، قطع كند. به اين ترتيب اضطراب اختگي به گونه‌اي كه فرويد آن را مي‌نامد، ايفاي نقش مي‌كند كه شايد در كودكي فرويد هم نقش داشته است. ترس از اختگي به قدري نيرومند است كه پسر مجبور مي‌شود با پدرش همانندسازي كند؛ يعني شبيه او شود.

- عقده اديپ در دخترها: فرويد درباره تعارض آلتي دخترانه كه طرفداران او آن را عقده الكترا ناميدند، چندان صريح و روشن صحبت نكرد. مانند پسر، اولين موضوع عشق دختر مادراست، زيرا او منبع اصلي غذا، محبت و امنيت در دوران كودكي است. با اين حال در طول مرحله آلتي، پدر موضوع عشق تازه دختر مي‌شود. چرا اين جابه‌جايي از مادر به پدر روي مي‌دهد؟ دختر مادرش را به خاطر وضعيت ظاهرا پست‌تر خود سرزنش مي‌كند و در نتيجه عشق او به مادر كمتر مي‌شود. شايد او حتي از مادرش به خاطر آن‌چه كه تصور مي‌كند به وي روا داشته است، متنفر شود. بنابراين عشق خود را به پدر منتقل مي‌كند. دختر نيز در نهايت با مادر همانندسازي كرده و عشق خود را به پدر سركوب مي‌كند.

- شخصيت آلتي: تعارض‌هاي آلتي و ميزان حل شدن آن‌ها براي مشخص كردن واكنش‌هاي افراد بزرگسال به جنس مخالف و نگرش‌هاي آن‌ها نسبت به آن اهميت زيادي دارند. تعارض‌هايي كه به شكل نامناسب حل مي‌شوند مي‌توانند حالت‌هاي طولاني اضطراب اختگي مداوم را به وجود آورند. تيپ شخصيتي به اصطلاح آلتي، خودشيفتگي نيرومندي را نشان مي‌دهد. فرويد شخصيت آلتي مردانه را به صورت مغرور، صبور، و از خود مطمئن توصيف كرد.
شخصيت آلتي زنانه باعث مي‌شود، اين شخصيت در زنانگي خود اغراق كرده و از استعدادها و جذابيت‌ خود براي درهم كوبيدن مردان و چيره شدن بر آن‌ها استفاده ‌كند. نمايش پرتنش مرحله آلتي در همه ما سركوب شده است. تاثيرات آن ما را هنگام بزرگسالي در سطح ناهشيار برانگيخته مي‌كند و ما اين تعارض را چندان (يا اصلا) به ياد نمي‌آوريم.

- دوره نهفتگي (Lateney period):آشوب‌ها و استرس‌هاي مراحل دهاني، مقعدي و آلتي رشد رواني ـ جنسي معجوني هستند كه بخش عمده‌اي از شخصيت بزرگسالي از آن‌ها شكل مي‌گيرد. سه ساختار اصل شخصيت "بن"،‌ "من" و "فرامن" تقريبا در 5 سالگي،‌ شكل گرفته‌اند و رابطه‌ي ميان آن‌ها مستحكم شده است. دوره‌ي نهفتگي، مرحله رشد رواني ـ جنسي نيست، بلكه غريزه جنسي خفته است و موقتا به فعاليت‌هاي تحصيلي، سرگرمي‌ها، ورزش‌ها و برقراري روابط با اعضاي هم‌جنس والايش (تصعيد) مي‌يابد.

د) مرحله تناسلي (genital stoge): مرحله‌ تناسلي آخرين مرحله رشد ـ رواني جنسي است كه با بلوغ آغاز مي‌شود. بدن از لحاظ فيزيولوژيكي رسيده مي‌شود و اگر در مراحل قبلي رشد، تثبيت‌هايي روي نداده باشد، فرد مي‌تواند زندگي عادي را هدايت كند. فرويد معتقد بود كه در اين مرحله شدت تعارض از مراحل قبلي كمتر است. نوجوان بايد از تحريم‌ها و موارد نهي شده جامعه كه در رابطه با ابزار جنسي وجود دارند، پيروي كند. اما تعارض از طريق والايش به حداقل مي‌رسد. انرژي جنسي، كه در سال‌هاي نوجواني براي ابراز فشار مي‌آورد، مي‌تواند حداقل تا اندازه‌اي از طريق دنبال كردن جايگزين‌هاي جامعه پسند و سپس از طريق رابطه بزرگسال با فردي از جنس مخالف ارضا شود. تيپ شخصيتي تناسلي قادر است در عشق و كار، رضايت خاطر كسب كند كه دومي راه خروج قابل قبولي براي والايش تكانه‌هاي بن (نهاد) است. فرويد مرحله تناسلي را روشن شدن عشق اديپي مي‌داند. يعني عشق اديپي كه چون آتشي زير خاكستر پنهان بوده است، با شروع بلوغ دوباره شعله‌ور مي‌شود. به همين علت است كه فرويد بيان مي‌كند كه افراد سراغ معشوقه‌اي مي‌روند كه بسيار به مادر يا پدرشان (به شكل ناهشيارانه) شباهت دارد. فرويد به سال‌هاي بعد نوجواني كمتر پرداخت، به نظر او اين‌كه ما در بزرگسالي چگونه باشيم، چگونه رفتار و احساس كنيم، به وسيله‌ي تعارض‌هايي كه با آن مواجه شديم، تعيين مي‌شود.
به نظر فرويد،
خشت اول را نهد معمار كج    تا ثريا مي‌رود ديوار كج

سيدعلي اصغرحسيني
دانشجوي کارشناسي ارشد روان‌شناسي، دانشگاه تربيت معلم
خبرنگار روانشناسي سرويس مسائل راهبردي خبرگزاري دانشجويان ايران

منابع: 1ـ جونز، ارنست، اصول روانكاوي، ترجمه حسن رضي  2ـ سروري، محمد حسين، قلمرو روانشناسي.1371 3ـ سليگمن، مارتين اي پي و روزنهان ، ديويد ال. آسيب‌شناسي رواني. ترجمه سيد محمدي.1381 4ـ شولتز و شولتز . نظريه‌هاي شخصيت. ترجمه سيد محمدي. ويرايش 13865ـ گنجي، حمزه. روانشناسي عمومي (قسمت دوم) پيام نور.13816 ـ منصور، محمود و دادستان، پريرخ، روانشناسي ژنتيك 2. رشد.1381

 .Hand book of psychology. Eysenek. 2000

انتهاي پيام

كد خبر: 8707-17490
خبرهاي مرتبط:
+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:22  توسط Sciport  | 

آيا ميدانيد اختلال تجزيه ي هويت چيست؟

آيا ميدانيد اختلال تجزيه ي هويت چيست؟

اختلال تجزيه هويت(هويت پريشي)، كه اختلال شخصيت چندگانه نيز ناميده مي شود ، عبارت است از وجود دو يا چند هويت يا شخصيت متمايز كه به تناوب رفتار را كنترل مي كنند.معمولا هر شخصيت نام و سن و مجموعه خاصي از خاطرات و رفتارهاي ويژه ي خود دارد.در اغلب موارد يك هويت اصلي با نام واقعي شخص وجود دارد كه منفعل ، وابسته و افسرده است.هويتهاي جانشين نوعا داراي ويژگيهايي هستند كه با هويت اصلي تعارض دارند: مثلا خصمانه ، كنترل كننده ،  و خود ويرانگرند.در بعضي موارد ، اين شخصيتها ممكن است حتي در ويژگيهايي مثل دستخط ، استعدادهاي هنري و ورزشي ، و آشنايي به زبان خارجي با هم تفاوت داشته باشند.هويت اصلي معمولا از تجربه هاي هويتهاي ديگر آگاهي ندارد.دوره هايي از يادزدودگي بدون علت ، از قبيل زوال حافظه براي چند ساعت يا چند روز در هفته ، مي تواند نشانه ي وجود اختلال تجزيه ي هويت باشد.

 يكي از مشهورترين موارد شخصيت چند گانه ، كريس سايزمور (chris sizemore) است كه شخصيتهاي  مختلف وي _ايو وايت ، ايو بلك،و جين _ در فيلم سه چره ي ايو به تصوير كشيده شده است و بعدها به تفصيل در  زندگي نامه ي وي تحت عنوان "من ايو هستم" توصيف شده است.

 نمونه ي ديگري از شخصيت چند گانه كه به تفصيل بررسي شده ، مورد پسر17 ساله اس به نام يونا((jonah است كه به خاطر سر دردهاي شديد ، كه غالبا فراموشي در پي داشت ، در بيمارستان بستري شده بود.كاركنان بيمارستان متوجه شدند كه در روزهاي مختلف تغييرات چشمگيري در شخصيت وي پديد مي آيد ، و روانپزشك مسئول نيز سه هويت فرعي مجزا در وي تشخيص داد.ساختارهاي شخصيتي نسبتا پايداري كه در وي ظاهر مي شد به شرح زير است:

يونا:شخصيت اصلي . خجالتي ، گوشه گير ، مودب ، و بسيار سنتي.او "مبادي آداب" معرفي شده است.گاهي در جريان مصاحبه هراسان و دستپاچه مي شود.يونا از وجود شخصيتهاي ديگر اطلاعي ندارد.

سامي:خاطراتش بسيار كامل و دست نخورده است.مي تواند با يونا همزيستي داشته باشد ، يا يونا را كنار بگذارد و جانشين او شود.مدعي است كه هر زمان يونا به مشاوره ي حقوقي نيازمند باشد يا دچار دردسر شود براي كمك به او آماده است.او "ميانجي" معرفي شده است.سامي پديدار شدنش را در سن 6 سالگي به ياد مي آورد .در آن زمان مادر يونا ناپدري او را با چاقو زخمي كرد و سامي از والدين خود خواست كه ديگر در مقابل كودكان با هم دعوا نكنند.

كينگ يانگ:او هنگامي كه يونا شش يا هفت ساله بود ظاهر شد تا هويت جنسي يونا را تثبيت كند، چون مادر يونا گاهي در خانه لباس دخترانه به او مي پوشانيد و خودش در مدرسه اسم دخترها و پسرها را با هم اشتباه مي كرد.از آن به بعد كينگ يانگ مواظب علايق جنسي يونا بوده ، و به همين دليل نيز "عاشق پيشه" معرفي شده است.او به طور مبهمي از وجود ساير شخصيتها آگاه است.

يوسف عبدالله:شخصي بي عاطفه،پرخاشگر و تندخوست.در برابر درد، بسيار مقاوم است.وظيفه دارد از يونا مواظبت و مراقبت كند و به همين سبب وي "جنگجو" معرفي شده است.يوسف در سن 9 يا 10 سالگي ظاهر شد ، همان زمان كهگروهي پسربچه ي سفيدپوست يونا را بدون هيچ دليلي كتك زدند.يونا درمانده شده بود ، كه يوسف فرا رسيد و كينه توزانه با مهاجمان جنگيد.او نيز آگاهي مبهمي از ساير شخصيتها دارد.

اين چهار شخصيت در تمام شاخصهايي كه با موضوعهاي هيجاني سر و كار داشت، كاملا با هم متفاوت بودند، اما در آزمونهايي كه چندان ارتباطي با هيجان يا تعارضهاي شخصي نداشت ، مثل آزمون هوش يا آزمون واژگان ، نمره هاي كم و بيش يكساني داشتند.

اختلال تجزيه هويت حاكي از ناتواني در يكپارچه سازي جنبه هاي گوناگون هويت ، حافظه و هشياري است.تجزيه ي هشياري چنان كامل است كه گويي چند شخصيت مختلف در يك بدن زندگي مي كنند.ناظران گزارش كرده اند كه تغيير از شخصيتي به شخصيت ديگر غالبا با تغييرات ظريفي در وضع اندامي و لحن صدا همراه است.شخصيت جديد به طرز متفاوتي حرف مي زند ، راه مي رود و سر و دست تكان مي دهد.حتي ممكن است تغييراتي در فرايندهاي فيزيولوژيايي را از قبيل فشار خون و فعاليت مغزي صورت پذيرد.



+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 20:8  توسط Sciport  | 

خود بيمارانگارى

خود بيمارانگارى

شايد براى همگى ما اتفاق افتاده باشد كه با ايجاد كوچك ترين دردى در يكى از اعضاى بدنمان به اين فكر كنيم كه دچار يك بيمارى خطرناك شده ايم؛ نوعى بيمارى كه شايد هيچ راه علاجى نداشته باشد.

«خود بيمارانگارى» اختلالى است كه خيلى از افراد را در دوره اى از زندگى درگير خود مى كند و شروع آن به اين صورت است كه علائم بسيار جزيي درد از قبيل تپش قلب، گرفتگى عضلات، رگ هاى دردناك، سرفه هاى گهگاهى، يك زخم كوچك و... باعث مى شوند كه فرد فكر كند دچار يك اختلال شديد قلبى، سرطان و... شده است. اين تفاسير نادرست باعث مى شوند كه افراد مبتلا به اين اختلال مدام انواع هراس ها و اضطراب ها را تجربه كنند. هزينه كردن مقدار زيادى پول براى انواع آزمايش ها و معاينات پزشكى براى اطمينان بيمار و همچنين تصديق پزشكان مبنى بر اين كه هيچ خطرى فرد را تهديد نمى كند و او كاملاً سالم است نيز او را از شر اضطراب ها و وسواس هاى فكرى راحت نمى كند.

خود بيمارانگارى اختلالى است كه خيلى از افراد را در دوره اى از زندگى درگير خود مى كند و شروع آن به اين صورت است كه علائم بسيار جزئى درد از قبيل تپش قلب، گرفتگى عضلات، رگ هاى دردناك، سرفه هاى گهگاهى، يك زخم كوچك و... باعث مى شوند كه فرد فكر كند دچار يك اختلال شديد قلبى، سرطان و... شده است.

اين اشتغال ذهنى بيمارگونه باعث مى شود كه اين افراد در روابطشان با خانواده دچار مشكلات فراوانى شوند، زيرا آنها مُصر هستند كه خانواده به دنبال پيگيرى هاى پزشكى اين افراد باشند و آنها را تنها نگذارند، براى همين خانواده اين بيماران بعد از مدتى با اين افراد مشكلات جدى پيدا مى كنند. سواي مشكلات خانوادگى، اين افراد در محيط شغلى نيز دچار مسائل زيادى مي شوند و كاركردهاى شغلى آنها كاهش مى يابد. «خود بيمارانگارى» در هر سنى ممكن است بروز كند ولى بيشتر كسانى كه با آن درگير مى شوند، بزرگسالان هستند. اگرچه ممكن است بعضى از آنها بهبود يابند ولى ادامه روند آن تا دوران ميانسالى و پيرى، باعث بروز انواع اختلالات خلقى مثل افسردگى در اين بيماران مى شود. البته نگرانى در مورد بيمارى در دو جنس زن و مرد متفاوت است. امروزه اكثر زنان نسبت به بيمارى سرطان سينه استرس شديدى دارند، در حالى كه بيشتر مردان ترس از ابتلا به سكته قلبى و سرطان پروستات دارند. ترس از مرگ و پيرى زودرس نيز ممكن است تمامى افراد (چه زن و چه مرد) را تهديد كند.

اين بيمارى حداقل به مدت شش ماه طول مى كشد و ميزان شيوع آن در كل جمعيت، يك تا پنج درصد است. طبق گزارش هاى كلينيك هاى درمانى ? تا ? درصد بيماران سرپايى مراجعه كننده به بخش هاى مراقبت هاى اوليه، مبتلا به خودبيمارانگارى هستند. البته بيمارى هاى ديگرى در نتيجه اين بيمارى ممكن است فرد را تهديد كند. از قبيل وسواس، اضطراب، اختلال وحشت زدگى و افسردگى. انواع توهم ها و حملات توأم با وحشت زدگى اين افراد را تهديد مى كنند. راه كمك به اين افراد بايد در قدم اول اقدامات پيشگيرى كننده براى آنها باشد. اولين قدم اين است كه نبايد در كنار آنها راجع به بيمارى هاى جدى و تهديد كننده صحبت كرد، زيرا اگر سابقه از دست دادن يكى از والدين يا يكى از اطرافيان را داشته باشند يا در كودكى دچار يك بيمارى سخت شده باشند، صحبت در مورد اين بيمارى ها بر نگرانى و اضطراب آنها مى افزايد.

يكى ديگر از اقدامات حمايت كننده در مورد درمان اين افراد، روانكاوى است. دكتر منصور بهرامى روان شناس و عضو هيئت تحليل رفتار متقابل در اين رابطه مى گويد: «به وسيله روش روانكاوى، مشخص مى شود كه سرچشمه اين بيمارى از كجا ناشى مى شود. ممكن است اين بيماران در كودكى مورد نوازش هاى مكرر والدين قرار گرفته باشند و با احساس كوچك ترين دردى توجه همه را به سوى خود جلب كرده باشند. اصولاً تمارض و جلب كردن توجه ديگران باعث مى شود كه اين بيماران رفته رفته خود به اين باور برسند كه دچار يك بيمارى وخيم شده اند. از طريق روانكاوى و پيدا كردن منبع اين اختلال مى توان به اين بيماران كمك كرد تا از طريق بينش منطقى به اين نتيجه برسند كه افكار آنها در مورد يك بيمارى بيشتر به توهم نزديك است تا واقعيت.»


منبع:سایت تبیان

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 19:57  توسط Sciport  | 

شخصیت دوری گزین

شخصیت دوری گزین

این اختلال عبارت است از حساسیت زیاد به طرد،تحقیر یا شرمنده شدن.احساس خود کم بینی شدید ،ترس از برقراری ارتباط عاطفی و اجتماعی با دیگران در این دسته از افراد دیده می شود.
این افراد با کوچکترین انتقاد از طرف دیگران به شدت متزلزل می شوند.آنها ممکن است با یک یا دو دوست رابطه ی نزدیک برقرار کنند همین.غالبا افسرده و مضطرب هستندو از عدم کفایت خود در برقراری ارتباط اجتماعی خشمگین می شوند.علت اصلی بوجود آمدن این مشکل اختلالاتی است که در دوران کودکی و نوجوانی در خانواده شکل می گیرد که ناشی از بی ارتباطی است.

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 19:7  توسط Sciport  | 

پنج بعد مهم شخصیت

پنج بعد مهم شخصیت

پژوهشگران پنج بعد اساسی برای شخصیت هر انسان در نظر می‌گیرند. مدارک و شواهد بسیاری برای درستی این نظریه ظرف 50 سال گذشته ارائه شده است. پژوهش در این زمینه ابتدا توسط فیسک (1949) آغاز شد و سپس از طریق پژوهشگران دیگری چون نورمن (1967)، اسمیت (1967)، گلدبرگ (1981) و مک‌کرا و کاستا (1987) توسعه یافت.

این پنج بعد، رده‌های گسترده خصیصه‌های شخصیت را تشکیل می‌دهند. با وجودی که مقالات بسیار زیادی در تأیید و پشتیبانی از این مدل پنج عامله برای شخصیت وجود دارد، امّا پژوهشگران بر سر نام دقیقی برای این ابعاد، اتفاق نظر ندارند. این پنج رده معمولاً با اسامی ز بعد، رده‌های گسترده خصیصه‌های شخصیت را تشکیل می‌دهند. با وجودی که مقالات بسیار یر عنوان می‌شوند:

1- برون گرایی

این خصیصه شامل ویژگی‌هایی از قبیل تحریک‌پذیری، مردم آمیزی (میل به برقراری روابط بین فردی)، پرحرفی، اعتماد به نفس و ابراز هیجانات و احساسات به مقدار زیاد، می‌باشد.

2- خوشایندی (مقبولیت)
این بعد شخصیت شامل ویژگی‌هایی از قبیل اعتماد، نوع دوستی، احترام به خواست‌ها و نیازهای دیگران، مهربانی، محبت و سایر رفتارهای پسندیده اجتماعی می‌باشد.

3- وظیفه‌شناسی (وجدان)

ویژگی‌های متداول این بعد شخصیت شامل سطح بالای تفکر، به همراه کنترل مناسب واکنش‌ها و نیز رفتارهای هدفمند می‌باشد. کسانی که این بعد از شخصیت‌شان برجسته باشد، اهل سازماندهی و پرداختن به جزئیات کارها هستند.

4- تهییج‌پذیری
کسانی که این ویژگی در آن‌ها برجسته باشد، از نظر هیجانی بی‌ثبات، مضطرب، دمدمی‌مزاج، خجالتی و افسرده هستند.

5- آزاداندیشی

این خصیصه شامل ویژگی‌هایی از قبیل تخیل و بینش است و کسانی که این بعد شخصیت در آن‌ها قوی باشد معمولاً دارای علائق متنوعی می‌باشند.

این ابعاد نشانگر زمینه‌های گسترده شخصیت انسان هستند. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که خصیصه‌هایی که در یک گروه قرار دارند معمولاً در بسیاری از افراد با همدیگر و به صورت توأم وجود دارند. برای مثال، افرادی که مردم آمیز هستند و میل زیادی به برقراری روابط بین فردی دارند، معمولاً پرحرف هم هستند. با وجود این، گاهی اوقات هم این ویژگی‌ها با هم وجود ندارند. شخصیت انسان بسیار پیچیده و متنوع است و هر فرد ممکن است رفتارهایی متناسب با چند بعد از ابعاد فوق از خود نشان دهد.
+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 19:2  توسط Sciport  | 


خصیت هیستریک
                              تعداد بازدید: 968
 شخصیت هیستریک
خصوصیات عمده‌ی این تیپ شخصیتی، توجه‌طلبی افراطی و آرایش ظاهری برای جلب توجه و هم‌چنین داشتن رفتارهای هیجانی و نمایشی است.

شخصیت هیستریک یا نمایشی، یکی از انواع تیپ‌های شخصیت می‌باشد. خصوصیات عمده‌ی این تیپ شخصیتی، توجه‌طلبی افراطی و آرایش ظاهری برای جلب توجه و هم‌چنین داشتن رفتارهای هیجانی و نمایشی است. این قبیل افراد، بسیار تلقین‌پذیر بوده و در روابط بین‌فردی، بیش از حدِ متعارف، از خود صمیمیت نشان‌می‌دهند. تیپ‌های هیستریکال بسیار احساسی، برون‌گرا، شورانگیز، تابع امیال، ساده‌لوح، بی‌آلایش و غالباً جذاب هستند. علاوه‌بر جذاب بودن -‌به‌ویژه در بین جنس مخالف- مردم‌پسند نیز هستند. گستره‌ی شیوع این تیپ شخصیتی، در بین هنرمندان و به‌ویژه بازیگران سینما و در بین زنان، بیش‌تر از مردان است.
ویژگی‌های افراد دارای شخصیت هیستریک

- وابسته‌بودن به دیگران:
این قبیل افراد، به‌گونه‌ای کودک‌وار وابسته به دیگران هستند. از کم‌ترین استقلال شخصی برخوردارند و به‌تنهایی قادر به انجام امور خود نیستند، توان تصمیم‌گیری ضعیفی دارند و همیشه منتظرند که دیگران برای آنان تصمیم بگیرند و البته این ناتوانی به شکل جبران کمبود، نمود می‌یابد.

- تشنه‌ی توجه و محبت:
حرکات و رفتارها‌ی‌شان در جهت جلب توجه دیگران است و برای این کار، به هر ابزاری متوسل می‌شوند؛ از گریه و زاری گرفته تا ایماء و اشاره‌ها‌ی نامتعارف و آرایش‌های تند. آنان دوست دارند هم‌چون یک بت پرستیده شوند.

-رفتارهای نمایشی:
این گروه از افراد، رفتارهای نمایشی و درام گونه دارند. این‌قبیل رفتارهای نمایشی، ممکن است بسیار ظریف و تحسین‌برانگیز و یا خشن و پرخاشگرانه باشد. بیش‌تر در جمع و یا مهمانی‌های خانوادگی سعی‌می‌کنند با انجام حرکات نمادین و نقش‌بازی، در ذهن دیگران خاطره بکارند.

- اغراق در بیان مسائل:
هنگام نظر دادن پیرامون مسائل یا اشخاص، بسیار اغراق‌آمیز و خارج از حد متعارف صحبت می‌کنند. آب‌وتاب خاصی به موضوع می‌دهند یا بیش‌تر از آن‌چه که هست، بزرگ توصیف می‌کنند و یا بیش از حد، کوچک‌نمایی و تحقیر می‌کنند.

- هیجان‌زدگی:
بیش‌تر مواقع هیجان‌زده هستند. غم، شادی، خوش‌بینی، بدبینی، ترس و... را به‌صورت متناوب و متغیر ابراز می‌کنند.

- احساسات ناپایدار:
احساسات و عواطف آنان، متغیر و سطحی است به‌گونه‌ای که احساس‌شان پیرامون یک موضوع، مدام از حالتی به حالت دیگر تغییر می‌کند و از عمق بسیار کمی نیز برخوردار می‌باشد.

- خود‌محوری:
اشخاص هیستریکال، در‌واقع افرادی خود‌محور هستند. وابستگی آنان به دیگران و گدایی توجه و محبت، به‌منزله‌ی این نیست که دیگران را افرادی بزرگ و محترم می‌پندارند بلکه برای این است که آنان را رام و نگران احوال خود کنند که خود، نوعی استعمار محترمانه‌ی دیگران است.

- ترس از تنهایی:
این قبیل افراد، به‌شدت از تنهایی هراس دارند و اگر مجبور شوند لحظاتی را تنها و بدون هم‌نشین ‌سرکنند، به‌طور حتم پای تلفن خواهند نشست و با افراد زیادی تماس خواهند گرفت تا سرانجام موفق شوند با یکی دو نفر به صحبت بپردازند و از ترس تنهایی، رهایی پیدا کنند.

- اعتماد‌به‌نفس پایین:
این قبیل افراد، به این دلیل که از غنای درونی بی‌بهره‌اند و وجود خود را در مهر تأیید دیگران احساس می‌کنند، افرادی شکننده هستند و اعتماد‌به‌نفس‌شان تا حد معنی‌داری کاهش‌یابنده است. آنان برای این‌که مطمئن شوند در چشم‌انداز دیگران، افرادی بزرگ و محترم هستند، مدام به نظرخواهی از دیگران می‌پردازند.

- تلقین‌پذیر:
افرادی زود‌باور هستند که به‌راحتی تحت تأثیر دیگران قرار می‌گیرند، به‌راحتی فریب می‌خورند، به‌سرعت تحت تأثیر فضا و اشخاص قرار می‌گیرند به‌گونه‌ای که خود را از یاد می‌برند.

- تحریک‌پذیر:
زود برانگیخته می‌شوند و واکنش‌های تند‌و‌تیزی به محرک‌های محیطی می‌دهند.
چه موقع این تیپ شخصیتی، اختلال محسوب می‌شود؟
همه‌ی ویژگی‌های روان‌شناختی انسان، تا زمانی‌که در چرخه‌ی زندگی‌اش، بی‌نظمی و آشفتگی ایجاد نکرده باشد، هم‌چنان یک ویژگی و تیپ منحصر‌به‌فرد او تلقی می‌شود اما موقعی که آن ویژگی از حالت تعادل فراتر یا فروتر رود، اختلال نامیده می‌شود و باید مورد بررسی و درمان قرار گیرد. درباره‌ی تیپ شخصیتی هیستریانیک نیز هنگامی‌که یک یا چند مورد از ویژگی‌های بالا، به‌صورت زمان‌دار و تکرار‌شونده در وجود فرد ریشه بدواند و مسیر روانی- رفتاری او را از حالت طبیعی خارج کند، فرد به اختلال شخصیت هیستریک مبتلا می‌شود.
ویژگی‌های افرادِ در معرض ابتلا به اختلال شخصیت هیستری:
- دوست‌داشتنی

- شوخ‌طبع

- بسیار خوش‌بین

- غیرقابل پیش‌بینی

- شورانگیز و هیجانی

- مغرور و خود‌پسند

- تئاتر‌گونه و شکوهمند زندگی می‌کنند.

- در زمان حال زندگی می‌کنند.

- از مدیریت خوبی برخوردارند.

- از آرایش و پوشش‌های اغواگرانه‌ استفاده می‌کنند.

- از وجهه‌ی اجتماعی بالایی برخوردارند.
- روان‌درمانی:
اختلال شخصیت هیستریک نیز مانند سایر اختلالات روانی، قبل از هر نوع تجویز دارویی، باید از طریق روان‌درمانی بررسی و درمان شود. بهترین تکنیک روان‌درمانی برای این قبیل افراد، استفاده از فن روان تحلیلی است که از آن طریق، در موقعیت‌ها و زوایای مختلف، از بیمار و رفتارهای او فیلم گرفته می‌شود، سپس بیمار به همراه روان‌شانس خود، به تماشای فیلم می‌نشیند و روان‌شناس، به آنالیز رفتارها و علائم هشداردهنده‌ی بیمار می‌پردازد. بیمار نسبت به وضعیت خود، بینش پیدا کرده و سپس به مقایسه‌ی اوضاع روانی و رفتاری خود با افراد عادی جامعه می‌پردازد.
- دارو‌درمانی:
درمان دارویی، زمانی قابل پی‌گیری است که در مرحله‌ی اول، درمان روان‌‌شناختی، جواب‌گوی مشکل فرد نباشد و دوم این‌که اختلال فرد، با سایر اختلالات روانی هم‌چون اضطراب، شیدایی، افسردگی و‌... همراه باشد که در این حالت، از قرص‌های ضد‌اضطراب و افسردگی برای مهار رفتارهای تنشی فرد استفاده می‌شود.

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 18:59  توسط Sciport  | 

سایه ها


سایه ها (بخش سوم)

منظر حسینی



گوئی سنگینی بجای مانده از حرف های یاس، اتاق را فشرده تر کرده بود.
سایه، گیسوان سیاه خود را بر پشتی صندلی اش ریخته بود و کلمات سیاه رنگ یاس چون تصاویری، کابوس گونه، در اتاق رژه می رفتند.
به طرف میز کارش رفت. دفترچه ای را گشود و شروع به نوشتن یادداشت های همیشگی اش کرد:
.... اسکییزوفرنی یک اختلال روانی است که با از هم گسیختن طرق معمولی همخوانی های افکار و تضعیف انفعالات احساس و هیجان و در خود فرو رفتن و از دست دادن تماس حیاتی با واقعیت، مشخص می شود. علل پیدایش و بروز این اختلال روانی هنوز روشن نیست. اما پژوهش ها نشان می دهند که عواملی چون، عوامل وراثتی، اختلال در کارکرد سلول های مغزو تعلیم و تربیت نقش عمده ای در بروز این اختلال دارند.
روان گسیختگی و نشانه های آن می توانند طی سالیان زیادی همچنان به طور پنهان رشد کنند و ناگهان در اثر رویدادهای تنش زا ویا فشارهای عصبیِ بیش از حد به سطح آیند.
بیمار روان گسیخته مشغولیت اغراق آمیزی با جهان درونی خود پیدا می کند و هر گونه علاقه ای را نسبت به محیط پیرامون از دست می دهد. به عبارتی دیگر، فرد روان گسیخته تنها به صداهای درون و تصاویر تخیلی خویش است که عکس العمل نشان می دهد. فکر این گونه بیماران، چونان زنجیری است که رشته های آن گسسته گشته است و در فاصله ای کوتاه ممکن است ده ها فکر و تصاویر متناقض به طور همزمان، در ذهنشان، خود نمایی کنند.
مغز، سیستم پیچیده ایست که تمام دریافت های حسی را در جایگاه ویژه خود، در خودآگاهی قرار می دهد. اگر در این نظم و ارتباطات خللی وارد شود و رابطه میان حس و آگاهی و دانش ما از محیط پیرامون با یکدیگر قطع شود، فرد دچار اختلال روحی می گردد. در فرد روان گسیخته، تشخیص و جدایی سازی ِ میان احساسات و افکار مختل می گردد. حس درک زمان از بین میرود و حهان بیرون و درون در هم تنیده می شوند.
در توهمات فرد روان گسیخته، او دارای نیرو های ابرانسانی و خارق العاده ای می گردد و حس خود بزرگ بینی جای ظرفیت های معمول انسانی را می گیرد.
توهمات شنوایی، شایعترین نوع توهم در بیماران روان گسیخته است. بیمار ممکن است از شنیدن یک یا چند صدا، که تهدید کننده، زشت و یا اهانت آمیز است شکایت کند. ممکن است احساس سرخوشانه قدرت مطلق، خلسه مذهبی، وحشت از هم پاشیدگی روانی، یا اضطراب ناتوان کننده در مورد ویرانی جهان را بازگو کند.
عدم رعایت آداب اجتماعی از قبیل بی توجهی به ظاهر، عدم رعایت بهداشت و استحمام و تیک های غیر عادی نیز در بسیاری از افراد روان گسیخته دیده شده است.
سایه، خودنویس سیاه خود را روی میز پرت کرد. به طرف پنجره بسته رفت. گرمای تب، شقیقه اش را می فشرد. پنجره را گشود و ناگهان روشنایی خیره کننده روز به درون پاشیده شد.
فکر این که باید چند روز دیگر، درکنفرانس درمورد این مزخرفات صحبت کند، دلش را به آشوب کشید. باید می رفت و هوای سرد و تازه بیرون را به ریه هایش می فرستاد که از دود سیگار آرام می گندیدند.
بارانی اش را به تن کرد. به طرف دریا که تمام بیمارستان را در محاصره خود در آورده بود حرکت کرد. به نظرش زمان در اینجا دیگر وزنی نداشت.
در افکار خود غرق بود که به ساحل رسید.
کفش هایش را در آورد.
حس نرم و خیس ماسه ها تنش را مور مور کرد. سردش شده بود.
دلش می خواست همین جا، تمام دارایی اش را و ته مانده های گندیده دانش و تمدن را در تلی از آتش بسوزاند.
هیچکس در اینجا نبود.
افق، عمودی شده بود.
آب خاکستری بود.
سفیدی مرغ های ماهی خوار مثل همیشه در آیینه آب بی نهایت شده بود.
به یاد پرواز جوناتان، مرغ دریایی افتاد. راز پروازش را که در اوج می شکست تا فاتح مرزهای دیگری باشد که هیچ پرنده ای به آن نرسیده بود هنوز.
دلش می خواست تقدس سفید پرهای جوناتان را در سقوط سنگین زمینی خود، به عبادت بنشیند.
سایه، بارانی اش را بر تخته سنگی انداخت. پولیور سیاهش را به سختی از سر بیرون کشید. موهایش در باد ملایمی که می وزید رها شد. لباس زیرش آنقدر ظریف و کم حجم بود که به محض در آوردن، باد آنرا با خود برد.
مانند نخستین انسان، بر روی زمین عریان بود. حسی که بی پروا آن را می ستود.
به آرامی به طرف آب راه افتاد. آب از عریانی اش بالا می رفت و قله های کوچک اندام او را فتح می کرد. آنقدر سردش بود که آشکارا می لرزید و جیغ گونه هایی منقطع سر داده بود.
خود را به تن خیس و سرد آب سپرد و فریاد شادی اش بر موج های ریز آب شکست.
مدتی به همان حالت ماند. در آب فرو می رفت تا سرما را کمتر احساس کند وقهقهه سر میداد و در آب می چرخید.
نور کم رنگ پاییزِی، روی پوست زیتونی سایه برق می زد. دلش می خواست تکه ای خورشید و لمسی اتفاقی، پوست او را نوازش می کرد.
بارانی اش را بر شانه انداخت.
پوستش طعم شور دریا را می داد.
طعم بازوان عریان معشوقش را می داد که همیشه زبان می زد. و از دلتنگی قهقهه سر داد.
سایه، به ساختمان محل کارش رسیده بود. در اتاقش را باز کرد. به درون رفت. سگ همچنان که دمش را تکان می داد شروع به لیس زدن پاهای سایه کرد. یادش آمد که دو روز بود چیزی نخورده بود. دلش مالش رفت. باید لباس می پوشید و برای خوردن غذا به بیرون میرفت.
خیابانِ خلوت و جنگلی اطراف بیمارستان را طی کرد. به تنها فروشگاه کوچک آن محله وارد شد. ساندویچی خرید و شروع به خوردن کرد. گاهی نیز تکه ای به سگ که پیوسته به او زل زده بود می داد.
آب حالش را جا آورده بود. سر حال بود اما تصمیم نداشت به خانه برود. دیگر برایش فرقی نمی کرد که عصرها پس از کار به خانه اش بر گردد. محیط کارش برایش مانوس تر بود. به آنجا خو گرفته بود. تصمیم گرفت بماند. در ضمن باید روی نوشته هایش کار می کرد و فقط امشب را برای انجام این کار، داشت.
قدم زنان و همچنان که سوت میزد به اتاقش بازگشت. سگ فورا به جایش پناه برد و خوابید.
سایه سیگاری آتش زد و با فندک روشنش شمعی را که روی میز بود روشن کرد. گرمای لطیفی در اتاق پخش شد. سرشار از انرژی شده بود.
دلش می خواست چون الهه ای ، ده فرمان موسی را بشکند.
دلش می خواست تاس های خوشبختی اش را در مشت بچرخا ند و در باد رها کند.
دلش می خواست به کلیسایی که در باغ قرار داشت برود.
صلیب را از دستان مسیح برباید و قهر ابلیس گونه آدم ها را بر آن مصلوب کند.
دفترچه یادداشت هایش را ازروی میز برداشت و به طرف کاناپه ای که شبها روی آن می خوابید رفت. دامن سیاه پیراهنش را کمی بالا زد.
نور شمع سایه های سفیدی را بر عریانی رانهایش پخش کرد.
دفترچه اش را باز کرد و دیوانه وار تمام یادداشت هایش را خط زد و به سرعت شروع به نوشتن کرد:
تفاوت میان فرد روان گسیخته و انسان بهنجار در این است که آدم های معمولی، استعداد سرکوب کردن و واپس زدن امیال خود را دارند. حال آنکه فرد روان گسیخته از چنین استعدادی استفاده نمی کند. از اینرو هر دو این گروه با دروغ زندگی می کنند. تنها تفاوت در این است که دروغ آدم های معمولی، قابل پوشیدگی و پنهان شدن در ناخودآگاهی آنهاست که در شرایط خاص می توانند آنرا به خودآگاهی شان بیاورند زیرا آنان فاقد عمق و ژرفای احساسیِ فرد روان گسیخته هستند.
از آنجایی که حواس انسان، تنها پل ارتباطی او با محیط پیرامونش است، تنها چیزی که تجربه های حسی مشترکی برای ما به وجود می آورد، زبان است.
حال چگونه می توان گفت تجربه من در مورد مثلا رنگ سیاه، همان تجربه ای است که فرد دیگری نیز دارد.؟
تنها ضمانتی که وجود دارد این است که ما به کمک زبان می توانیم رنگ سیاه را تعریف کنیم.
از اینرو همه آدم ها روان گسیخته هستند، زیرا میان درون و بیرون فاصله بسیار زیادی وجود دارد. کسانی هستند که می توانند کلمه را مزه یا که بو کنند. از اینرو وقتی یک فرد روان گسیخته از یک بو، حرف می زند منظورش صحیح است؛ زیرا او از تصور خویش در مورد این بو صحبت می کند.
دارو های مخدری که برای این بیماران تجویز می شود و ما فکر می کنیم به کمک آن می توانند با محیط پیرامون خود ارتباط برقرار کنند، در واقع، توانایی ارتباط برقرار کردن را از آنها می گیرد. در ضمن، تمام این مواد شیمیایی نطفه حواس آنان را دچار خفگی می کند.
ما احساس این بیماران را که از تاثیر دارو، فلج شده است با یک حس آرامش درونی، اشتباه گرفته ایم، و منتظر می مانیم شاید، هنگامی که آنان آموختند از واژه هایشان همان استفاده ای را بکنند که ما در دنیای واقعی می کنیم، یعنی زبانی بدون اختلال را بیاموزند، زبانی که برای جهان بیرون و واقعی دارای معنا باشد، آنان به جهان واقعیت ها باز گردند.
به جهان و تمدنی بیمار که خود نمونه کامل روان گسیختگی است.
شیوع بیماری روان گسیختگی، با تراکم جمعیت، شهر نشینی و تکنولوژی رابطه ای مستقیم دارد. مهاجرت، صنعتی شدن و فشارهای محیطی و فرهنگی در شیوع این بیماری نقش عمده ای را به عهده دارند.
امروزه ما جهانی ساخته ایم که در آن هر چیزی را که قابل وزن کردن و اندازه گیری نباشد علمی تلقی نمی کنیم و هستی آنرا انکار می کنیم. اما وزن یک احساس چقدر است؟
آیا علم می تواند ثابت کند که عشق، واقعی است و اگر واقعی است چه شکلی دارد ؟
بدن انسان دارای ابعاد خود است. حواس او در بعدی دیگر هستی دارد. فکر، در یک بعد سوم و جهان روان در بعدی دیگر معنا می یابد.
شخصیت های تاریخی بسیاری چون سقراط، گاندی ، محمد، یونگ، موسی، ژان دارک و آنتونی هاپکینز، وجود دارند که همگی مانند افراد روان گسیخته توهمات صوتی داشته اند و آنان قهرمانان بشریت محسوب می شوند!
ما معتقدیم که در جهان واقعیت ها زندگی می کنیم اما، من فکر می کنم یک احساس قوی و عمیق غیرواقعی داشتن، می تواند از یک احساس ناچیز و پریده رنگ واقعی داشتن، بسیار واقعی تر باشد!
سایه، قلم را لای دفتر یادداشتش گذاشت و آنرا بست. دیگر حوصله نوشتن نداشت. دلش میخواست بخوابد. از همان جایی که نشسته بود، نگاهی به بیرون انداخت. شب، تمام جهان را درتاریکی خود فرو برده بود.
بارانی اش را پوشید و با سگ کوچک برای قدم زدن شبانه به باغ رفت. آنقدر تاریک و خاموش بود که فقط صدای ضعیف زنگوله گردن سگ، این سکوت را می شکست.
نگاهی به اطراف انداخت. چراغ هایی پراکنده در بخش های بیمارستان نور کم رنگی را به بیرون می پاشیدند. با خود فکر کرد چقدر از این آدمهایی که در خلوت سنگین این اتاق ها محبوس بوده اند چیز آموخته است و چقدر آنها نگاه او را به هستی رقم زده بودند.
به اتاق بازگشت. در را بست. صدای خشک در، در خالی راهروی طویل تکرار شد. چراغ حمام را که در ته اتاق قرار داشت روشن کرد و شروع به در آوردن لباس هایش کرد. همانطور که در جلوی آیینه مسواک می زد، دستش را به طرف دوش برد. شیر آب را باز کرد. بخاری مه گون، فضای کوچک حمام را به سرعت پر کرد. سطح آیینه را قطره های شبنم کدر کرد.
به زیر دوش رفت و با لذ تی سرشار خود را شست.
از کشوی زیر کاناپه پتویی بیرون آورد و آماده خواب شد. طبق عادت همیشگی کتابی به دست گرفت و شروع به خواندن کرد.
ساعتی گذشت.
چراغ را خاموش کرد که بخوابد. خوابش نمی برد. در کاناپه به خود می پیچید. گاهی به پشت یا به روی شکم دراز می کشید. سرش را در بالش مدفون می کرد و ملافه نرم ساتنی در زیراندام عریانش سر می خورد. مدتی به همین حالت گذشت.
خواب به سراغش نمی آمد.
از تخت بیرون آمد. به ساعتش نگاه کرد. از نیمه نگذ شته بود هنور. نمی دانست چگونه تبی را که در تنش فوران می کرد آرام کند.
سیگاری روشن کرد و به طرف در تراس رفت. آنرا گشود. نسیمی سرد و مرطوب با کیفیتی بارانی، بر عریانی اش فرو ریخت.
ناگهان در میان آن همه انفجار تاریکی، چشمش به مجسمه ای افتاد که در وسط باغ ایستاده بود و هالة شیری ماه، پیرامونش را روشن کرده بود.
پکی به سیگارش زد. دود در سکون شب، به اطراف پراکنده شد. به اتاق برگشت. تن عریانش را دربارانی اش پیچید و با تنهاییِ برهنه اش به بیرون رفت و در را پشت سر خود بست.
راهرو طویل، در خواب همیشگی اش فرو رفته بود.
جزفریاد بلند سکوت صدایی نبود.
با قدم های سنگینش از پله ها پایین رفت و وارد تاریکِ باغ شد. می خواست روی نیکمتی که در نزدیکی مجسمه قرار داشت بنشیند و آن همه تنهایی را بر شانه های آن فرو ریزد.
از میان زمزمه خنک درختان عبور کرد. شن های کف زمین زیر پاهایش سر می خوردند. به آنجا رسید. خود را به روی نیمکت انداخت و به انفجارشب و ماه که بر مجسمه نور می پاشیدند خیره شد. دلش می خواست بلند شود و بر شانه های مجسمه بنشیند یا با دستانش آن را لمس کند.
همین کار را هم کرد.
از جایش بلند شد. به طرف مجسمه که پشت به او ایستاده بود رفت. به آرامی انگشتانش را بر شانه های مجسمه کشید.
نفسش بند آمد.
مجسمه نه از فلر بود نه از مرمر.
مردی بود زنده و گرم.
مرد، با لمس انگشتان سایه بر شانه اش برگشت.
نگاهشان در هم گره ای کور خورد.
سایه، بهت زده از مرد پوزش خواست. چشمانش را با دست مالید.
پیشانی و گونه هایش به انجماد یخ می مانست.
ترسیده بود.
سحر شده بود. گویی در فضایی میان خواب و بیداری معلق مانده بود. باز از مجسمه، از مرد، پوزش خواست و با قدم های تند سعی کرد از او دور شود.
من مسحور شده بودم.
مسحور ماه.
و لمس جادویی انگشتان شما مرا از جادوی ماه بیرون کشید.
مرد همچنان که به چشمان سایه خیره شده بود، منتظر بود که سایه چیزی بگوید. اما سایه کلمه ای پیدا نمی کرد. نمی دانست که در خواب است یا بیداری. نمی دانست این مرد بود که با او حرف می زد یا مجسمه ای که در خیال او جان گرفته بود.
مرد، سایه را به نشستن بر روی نیمکت دعوت کرد و سایه همچنان مسخ شده خود را به روی نیمکت انداخت.
هر دو نشستند.
سایه از نگاه مرد حذر می کرد.
می خواست چیزی بگوید؛ اما کلمه ای پیدا نمی کرد. دلش می خواست به اتاق برگردد؛ اما توان برخاستن نداشت.
من خوابم نمی برد. آمدم کمی قدم بزنم و ماه مرا افسون کرده بود تا اینکه افسون شما شدم!
در حالی که مرد جمله قبلی اش را تکرار می کرد، سایه نیز فقط از او پوزش می خواست.
من دو شب پیش به اینجا آمدم.
سایه از روی نیمکت برخاست. می خواست به اتاقش برگردد. به مرد شب به خیر گفت و از اینکه خلوت ِ مهتابی اش را بر هم زده بود باز پوزش خواست و به طرف ساختمان راه افتاد. ناگهان به طرف مرد برگشت و گفت:
من سایه هستم. شب بخیر!
مرد پرسید که می تواند او را همراهی کند یا نه و سایه با علا مت سر موافقت کرد. هر دو در سکوت به راه افتادند و تا جلوی ساختمان هیچ چیزی نگفتند.
سایه با گفتن مجدد شب به خیر، به سرعت از پله ها بالا رفت.
به اتاق رسید. در را باز کرد و به درون رفت. به پشت در تکیه داد و چشمانش را بست.
حس کرد همه چیز در اطرافش، بافتی رویاوش دارد و زندگی سادة او از خواب پر شده است.
لحظه ای گذشت.
به حمام رفت.
چراغ را روشن کرد و بی این که بارانی اش را در آورد، زیر دوش رفت. شیرآب را باز کرد. چشمانش را بست. آب گرم با فشار بر سر و رویش پاشیده شد، و به درون بارانی اش نفوذ کرد. هوای بخارآلود حمام، اندام او را در مهی غلیظ فروبرد.
آب همچنان جاری بود و خیسی آب، بارانی اش را به تنش چسبانده بود.
بارانی را در آورد و آنرا روی دسته دوش انداخت. دستانش را صابونی کرد و شروع به شستن خود کرد. دستانش از لیزی صابون روی تنش سر می خورد.
نبض میان ران هایش چون قلب پرنده ای می تپید و انگشتانش با ماده ای زنده، لزج، گرم و جادویی پر شده بود.
سایه، با موهای خیس و تنی مرطوب به طرف کاناپه برگشت. هنوز در فکر مجسمه خیالش بود که صدای آرام انگشتانی که به در می خورد او را به خود آورد. چه کسی می توانست در آن موقع شب به سراغ او آمده باشد.
در پایین کاناپه پیراهن سیاه ابریشمی اش، تهی از هر خاطره ای افتاده بود. آنرا برداشت و به تن کرد. به طرف در رفت. آنرا گشود. مجسمه بود که ایستاده و به او نگاه می کرد.
دیدم چراغ اتاقتان روشن است و خودم را به یک قهوه دعوت کردم و منتطر شد تا سایه به درون دعوتش کند.
سایه، از جلوی در کنار رفت و مرد را به درون دعوت کرد. پس از پوزشی به طرف دستشویی رفت. زنی بی خواب، اما آشنا، در آیینه به دیدارش آمد.
دلش می خواست این چهره را بشوید.
نگاه جستجوگر مرد، اتاق را در نوردید.
چند کتاب در پایین تخت افتاده بود.
یک زیر سیگاری که پر بود از ته مانده های سیگار و خاکستر، روی میزی کوچک قرار داشت.
کیف نیمه بازش روی صندلی افتاده بود و چند ورق کاغذ از کیف بیرون زده بود.
تابلوی دیوار اتاق، حسی چون انفجار رنگ در آتش را برایش تداعی کرد. میان خطوط نیمه نامرعی اندام یک مرد و خورشیدی که بر روی تابلو بود، یک لکه نارنجی وجود داشت که فکر مرد را به سوی رعد و برق ویا یک صبح سرخ، پرواز داد. آنهمه لطافتی که در اتاق بود، حتی سکون ظاهری پرده های آبی اتاق را به لرزه انداخته بودند.
مرد نگاهی به درِ نیمه باز دستشویی انداخت. دید هنوز سایه در مقابل آینه ایستاده. به طرف در دستشویی رفت. در آستانه در توقف کرد و نگاهش با نگاه سایه در آینه جفت شدند.
آرام با سر انگشتش شانه عریان سایه را لمس کرد. لمسی که به دقت و ظرافت انگشتان سایه بر شانه های خود او در باغ بود.
سایه با هر دو دست، خود را در آغوش گرفت.
سردش بود.
حس کرد تکه هایی از اندامش به سایر قسمت های تنش تعلق ندارند. از نگاه دیرآشنای مرد می گریخت. این نگاه چه بود که چون کویری سبز می شد و تمام حس او را فلج می کرد.
سایه خاموش بود.
مرد، خاموش، سایه را زیر دوش برد. شیر آب را باز کرد. پیراهن ابریشمی خیس شد . اندام سایه، هوس انگیزو مرطوب بود.
مرد، سایه را به ظرافت و دقت، مثل گربه ای که خود را با زبان می شوید، شست. پیراهن خیس سایه را از تنش در آورد. او را روی کف مرمرین و گرم حمام خواباند و تنش را با بوسه های خیس مه آلودش پوشاند. آب همچنان جاری بود.
زبان سرخ و مرطوبش را زیر بغل سایه، زیرگردن وزیر زانوهای او به حرکت در آورد؛ تن پر لذت سایه را که به رنگ کویربود، با بوسه هایش سبز می کرد.
سایه چون کویری سبز می شد.
مرد، پاهای سایه را بر شانه هایش نشاند و بوسه هایش را بر رطوبت ران های او ریخت.
جهان محو شد. ناپدید گردید. سایه دیگر هیچ به جز یک عریانی جادویی نبود.
مرد، سایه را به نرمی خشک کرد و درکاناپه خوابانید.
سیگاری روشن کرد و دود در فضای نیمه تاریک اتاق چون مهی پخش شد. به طرف بخاری که ته مانده های آتش در آن رو به خاموشی بود رفت و تکه ای چوب را در بخاری انداخت. به آتش خیره شد که آرام داشت شعله ور می شد.
سایه از تخت به بالاتنه عریان مرد نگاه کرد. زبانه های آتش برتن اساطیری او نور می پاشید. چیزی شبیه آتش بر گونه هایش جاری شد.
باران می بارید.
سایه از جای بر خاست. عریان، به طرف پنجره رفت و دستانش را به لبه پنجره تکیه داد.
اگر زبان باران را می دانست، آن را می نوشت.
زبان یکنواخت قطره های باران بر روی پنجره و بام، گویی تن او را گشوده بود و مایعی لزج، چون ترشح ِ تن ِ نرم ِ حلزون ها از عمیق ترین اعماق او جاری شده بود.
جهان به تصویری خیالی و مطلق بدل شده بود که سایه می خواست با لذت، به پشت آن فرو رفته و خود را در آن گم کند.
مرد از جلوی آتش که بر تنش می تابید برگشت. نگاهی به سایه که جلوی پنجره ایستاده بود کرد و به طرف پنجره رفت. گیسوان سیاه و خیس سایه را از پشت، بر شانه هایش ریخت. لب های بی طاقتش را برگردن او گذاشت.
سایه به طرف مرد برگشت. انگشتانش را چون پرنده ای بر شانه های مجسمه ای او نشاند. بینی اش را بر پوست او گذاشت. بویی شبیه کویر، یا شاید نخستین دریا، که ابتدای تما می آغازها بود، از تن مرد بیرون پاشید.
سایه دنبال کلمه ای می گشت که زبان خاموش تن را بیان کند. اما هیچ نیافت!
دلش می خواست مرد را آنقدر بفشارد تا بوی تن او را در خاطره اندام خود برای ابد ثبت کند.
رطوبت خنک چشمانش را بنوشد و صدای نسیم گونه اش را با تمام حس خود ببلعد.
می خواست از تن او بالا رود و مثل رویاها و کابوس هایش، قله های آنرا فتح کند. گویی هرگز کاری جز اینکه در رویا به سر بَرد نکرده بود و مرد می خواست او را با موجی سرشار از لذت، از این رویا بیدار کند.
دستان مرد از روی شانه های سایه به پایین سر خورد.
لب هایش به نرمی پرهای پرنده ای بر پستان های کوچک و بی تاب او فرود آمد.
پایین تر رفت.
ناف سایه را بوسید و به آرامی پوست او را بویید.
گویی نفس های تمامی انسان های روی زمین بود که از دهان مرد بر پوست مرطوب سایه فرو می ریخت. حس کرد زمان نیز چون تن تب دار او می سوزد.
با حرکت پایش، پاهای سایه را از هم گشود. سختی عریان خود را به تن او چسباند و در سایه فرو رفت.
صدایی از درون سایه به بیرون خزید. صدای لذت که برای خودش هم ناشناخته بود.
مرد، بارانی گرم را در ژرفاترین ژرفای سایه فرو بارید.
سایه از او پر شد.
زمان برایش متوقف شد.
انسان بودنش را از یاد برد.
گویی چون ذرات غبارگونة اتم، در هوا معلق شده بود.
مرد، صورتش را به طرف گردن سایه برد و شبنم عرق هایش را زبان زد.
سایه، به چشمان مرد خیره شد. می خواست لبخند فاتحانه او را با نگاه ببلعد.
عریانیِ تمام قد آنها بر دیوار نیمه تاریک اتاق، سایه هایی به وسعت یک کویر را منعکس کرده بود.
گرگ ها و میش های بی قرار صبح، خود را به پنجره می مالیدند.
سایه موهای سیاه سینه مرد را از پوست گندم گون شرقی اش کنار زد.
لب هایش را بر پوست او چسباند.
بوی تن خیس یک آهو در مشامش پیچید.
می خواست از پایان، آغاز کند یا آغاز این پایان را تداوم دهد.
سایه، از مرد خواست که با هم برای دیدن برآمدن آفتاب به بیرون بروند. مرد لباسهایش را که پراکنده روی زمین ریخته بود برداشت وپوشید. سایه نیز بارانی سیاهش را به تن کرد و با هم از در بیرون رفتند.
صدای درِ اتاق، در خلوت راهرو پیچید.
ادامه دارد.....



بازگشت به صفحه نخست

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 18:55  توسط Sciport  | 

روش تشخیص اختلالات شخصیت

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:21  توسط Sciport  | 

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون

افراد مبتلا به اختلال شخصيت گسيخته‌ گون يا اسکيزوتايپ(schizotypal) از غيرعادي‌ ترين افراد به شمار مي ‌روند.

تفکر جادويي، عقايد منحصر به فرد و افکار عجيب و غريب از ويژگي ‌هاي اين افراد به شمار مي ‌رود.

اگر شما هم تمايل داريد با اين افراد که تقريبا 3 درصد افراد جامعه را شامل مي‌ شوند آشنا شويد، گفتگوي زير را با دکتر محمدمهدي قاسمي، روانپزشک بخوانيد.

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون يا اسکيزوتايپ چه طور آغاز مي‌ شود؟

همان طور که مي ‌دانيد تشخيص انواع اختلال شخصيت از 18 سالگي به بعد امکان ‌پذير خواهد بود، اما الگوي ذهني و رفتاري اين اختلال از دوره کودکي و نوجواني هم ممکن است بروز کند.

با چه علائمي؟

گوشه ‌گيري، رابطه ضعيف با همسالان، اضطراب در جمع، افت تحصيلي در مدرسه، حساسيت بيش از حد نسبت به رفتار و ديدگاه ديگران، خيال ‌بافي‌ها و اشتغالات فکري شگفت ‌انگيز و غيرعادي،‌ انديشه خاص و گفتار عجيب از جمله موضوعاتي است که در کودکي و نوجواني اين افراد مشاهده مي ‌شود.

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون

اين افراد به نظر ديگران غيرعادي و نابهنجار هستند و سبب جلب توجه و مضحکه ديگران مي ‌شوند که اين کار موجب تشديد گوشه ‌گيري افراد گسيخته ‌گون مي ‌شود.

اختلال شخصيت گسيخته گون در آقايان بيشتر است يا خانم ‌ها؟

اين اختلال در 3 درصد جمعيت وجود دارد، اما نسبت جنسي آن چندان مشخص نيست؛ البته در بستگان تني بيماران اسکيزوفرني بيشتر مشاهده مي‌ شود.

افکار اين بيماران چگونه است؟

افراد مبتلا به اختلال شخصيت گسيخته ‌گون، مي ‌پندارند هر رويدادي با آن ها در ارتباط است و يا مفهوم خاصي را در ارتباط با آنها بيان مي ‌کند، به طور مثال اگر دو نفر با يکديگر در حال صحبت باشند و بخندند، وي گمان مي ‌کند به او خنديده‌ اند و پشت سر او صحبت مي‌ کنند. آن ها اغلب به کشف احساسات ديگران به ويژه حالات عاطفي منفي، مثل خشم بسيار حساس‌ اند.

اين افراد ممکن است خرافاتي باشند و به موضوعاتي که در فرهنگ خود آنها هم پذيرفته نيست اعتقاد پيدا کنند. اعتقاد شديد به پيشگويي آينده از طريق فال بيني، اعتقاد به انتقال فکر از فردي به فرد ديگر يا تله ‌پاتي، اعتقاد به وجود حس ششم به نحوي که مي‌ پندارند نيروي ويژه‌اي دارند که آنان را به دانستن رويدادها پيش از وقوع آن ها توانا مي‌ سازد، يا مي ‌توانند انديشه ديگران را بخوانند، از اين جمله است.

بنابراين افراد مبتلا به اختلال گسيخته ‌گون به بدبيني هم دچار مي‌ شوند؟


بله. اغلب اين افراد گمان مي‌ کنند که آشنايان، همکاران يا خويشاوندان قصد صدمه زدن به آنان را چه از نظر جسمي و چه از نظر معنوي دارند. روش برخورد آنان با ديگران در موقعيت‌هاي اجتماعي، خشک، محدود و نامتناسب است، زيرا قادر به ابراز کامل عواطف خود، حتي از طريق حالات چهره و حرکات بدني نيستند.

در واقع تمايل به انزواي اجتماعي، علاوه بر تبادلات عاطفي محدود و گاه نامتناسب آنان روابط بين فردي را براي شان مشکل ‌آفرين مي‌ کند و موجب مي ‌شود دوستان انگشت شماري داشته باشند و يا به جز با يک خويشاوند درجه يک، با کسي دوستي نزديک نداشته باشند.

اصولا روابط اجتماعي براي شخصيت‌ هاي گسيخته ‌گون مشکل است و ارتباط با ديگران آنان را ناراحت مي کند، زيرا حس مي‌ کنند متفاوت از ديگران هستند و در جمع به درستي جا نمي ‌افتند.

بر خلاف افراد معمولي که اگر در جمع وارد شوند در ابتدا اضطراب دارند، ولي پس از گذشت زمان و آشنايي با افراد گروه احساس آرامش مي ‌کنند، در افراد گسيخته ‌گون اين اضطراب فرو نمي ‌نشيند، بلکه بيشتر هم مي ‌شود، زيرا اضطراب آنان ناشي از سوء ظن درباره انگيزه‌هاي ديگران است.

اگر بخواهيد مهم ‌ترين ويژگي مبتلايان به اين اختلال را مثال بزنيد، به کدام يک از ويژگي‌ ها اشاره مي ‌کنيد؟

مهم ‌ترين ويژگي اختلال شخصيت گسيخته ‌گون يا همان اسکيزوتايپ، غيرعادي بودن ادراک ها، فرآيندهاي انديشه، رفتار و عاطفه‌ است، اما اين اختلال فقط در موارد خاص به حد روان ‌پريشي مي ‌رسد.

آن ها خرافاتي، خيالباف و عجيب و غريبند!

اين افراد از ويژگي‌ هاي غيرعادي اختلال شخصيتي خود آگاه نيستند و درصدد درمان آن برنمي ‌آيند و اگر هم براي درمان مراجعه کنند، به علت نشانه ‌ها و علائم ديگري مانند اضطراب، افسردگي يا ديگر حالات عاطفي ناخوشايند است.

اختلال شخصيت گسيخته ‌گون

درمان چنين افرادي چگونه صورت مي‌ گيرد؟

براي درمان اين اختلال شخصيت مي ‌توان از روان درماني و دارو درماني بهره گرفت.

در هر حال با انديشه خاص و عجيب چنين افرادي بايد با دقت و احتياط روبرو شد و ديدگاه‌ ها و عقايد اين بيماران نبايد مورد استهزا يا قضاوت ارزشي قرار گيرد.

از نظر درمان دارويي نيز داروهاي ضد روان ‌پريشي براي مقابله با نشانه ‌هاي روان‌ پريشي به کار مي ‌رود و مي ‌توان در کنار روان ‌درماني از آن استفاده کرد.

همچنين در صورت وجود افسردگي بارز، داروهاي ضد افسردگي نيز کاربرد پيدا مي‌ کند.


+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 17:20  توسط Sciport  | 

از شایع‌ترین اختلالات شخصیتی تا آشناترین شخصیت‌های مختل

از شایع‌ترین اختلالات شخصیتی تا آشناترین شخصیت‌های مختل

 دکتر محمد کیاسالار

وقتی به یک نفر می‌گوییم «باشخصیت» یا «بی‌شخصیت»، منظورمان از شخصیت کاملاً معلوم است و نیازی به شرح و بسط ندارد اما اگر از روان‌پزشکان بپرسید، آن‌ها شخصیت را جور دیگری تعریف می‌‌کنند: «الگوهاي معيني از رفتار و شيوه‌هاي تفكر كه نحوه سازگاري شخص را با محيط تعيين مي‌كند.» خودماني‌ترش این‌که: «طرز تفكر به علاوه نحوه رفتار هر فرد، مساوي است با شخصيت او.»
با این حساب، وقتی روان‌پزشکان می‌گویند فلانی دچار اختلال شخصیت است، منظورشان این است که قدرت سازگاری با شرایط مختلف را ندارد، یعنی تفکرات نادرستش منجر به بروز رفتارهای نادرست می‌شود و این، زندگی شخصی و حرفه‌ای او را به هم می‌ریزد.
اختلال شخصیت می‌تواند هم علت گرایش به مواد مخدر و مشروبات الکلی باشد، هم معلول آن. شدت این مشکل نیز در مواردی که پای یک مشکل روانی دیگر در میان باشد، به وضوح تشدید می‌شود. این اختلالات معمولاً از اوایل بلوغ آغاز می‌شود و تا مدت‌ها (و در صورت عدم درمان، تا پایان عمر) باقی می‌مانند و مشکل‌آفرینی می‌کنند.

گروه‌های شخصیتی

خصوصیات غالب

نوع شخصیت

گروه A

عجیب و غریب

پارانویید، اسکیزویید، اسکیزوتایپال

گروه B

احساساتی و نامتعادل

ضد اجتماعی، مرزی، نمایشی، خودشیفته

گروه C

نگران و مضطرب

اجتنابی، وابسته، وسواسی اجباری

شخصیت‌های بدبین (Paranoid)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) سوء ظن شدید به دیگران، بدون هیچ دلیل موجه
ب) نگرانی از انگیزه‌های پنهان آدم‌های دور و نزدیک
ج) خیال می‌کنند همه می‌خواهند آن‌ها را استثمار کنند.
د) فاصله گرفتن از اجتماع
ه) دست کم گرفتن خود یا حس حقارت
و) جدا کردن خود از دیگران، با این بهانه که تمام دوستان و آشنایان، خطرناکند.
ز) کینه‌توزی و خصومت با دیگران
ح) حس طنز بسیار ضعیف در روابط اجتماعی
و) برخوردهای بسیار خشک و رسمی

2ـ و دیگر چه؟معمولاً این افراد در اوایل دوران بلوغشان دچار این ذهنیت می‌شوند که دیگران دارند آن‌ها را استثمار می‌کنند. پارانوییدها همیشه رفتار و گفتار دیگران را به صورت تهدیدی واقعی برای زندگی شخصی یا خانوادگی‌شان تعبیر می‌کنند، در حالی که این تصورات از نظر تمام اطرافیان، بی‌معنا و غیر موجه است. در این افراد یک حس غالب بی‌اعتمادی و سوء ظن نسبت به سایرین وجود دارد و این حس از یک سوء تعبیر اساسی ریشه می‌گیرد. این افراد حتی به کسانی که قابل اعتماد بودنشان برای همه به اثبات رسیده، اعتماد نمی‌کنند مبادا که مورد خیانت قرار بگیرند یا گزند و آسیبی ببینند.
بروز این خصوصیت معمولاً در خانواده‌هایی که یکی از اعضای‌ خانواده دچار اسکیزوفرنی باشند شیوع بیشتری دارد. ژنتیک و نوع رفتار والدین نیز می‌تواند فرد را در معرض این عدم اطمینان قرار بدهد. این اختلال شخصیتی در مردان بیشتر از زنان دیده می‌شود. مشکل اساسی این است که اگر این افراد تحت درمان قرار نگیرند، سوء ظن‌شان تشدید و مشکلشان مزمن می‌شود و از سوی دیگر، اغلب این افراد، همین حس عدم اطمینان و بدبینی را نسبت به پزشک‌ خود نیز دارند.

شخصیت‌های اسکیزویید (Schizoid)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) به ندرت احساساتی می‌شوند و به سختی به وجد می‌آیند.
ب) از دوستی یا برقراری روابط نزدیک با دیگران خوششان نمی‌آید.
ج) از فعالیت‌هایی که به برخوردهای نزدیک اجتماعی نیازمند باشد، پرهیز می‌کنند.
د) خودشان حس می‌کنند که هیچ شباهتی به سایرین ندارند و به همین علت نمی‌توانند با دیگران جوش بخورند.
ه) هیچ دوست صمیمی یا آشنای نزدیکی ندارند و حتی برخوردشان با اعضای خانواده نیز سرد و بی‌روح است.
و) تحسین و انتقاد برایشان هیچ فرقی ندارد.
ز) در روابطشان بسیار سرد و بی‌عاطفه‌اند.
ح) خلقیاتشان به ندرت دچار تغییر می‌شود.

2ـ و دیگر چه؟مبتلایان به این اختلال شخصیت معمولاً در زندگی روزمره‌شان عادی جلوه می‌کنند اما قادر نیستند با دیگران رابطه برقرار کنند. اغلبشان برقراری رابطه صمیمی با حیوانات را به رابطه با انسان‌ها ترجیح می‌دهند. آن‌ها معمولاً در مشاغلی که به همکاری و همراهی دیگران نیازی ندارد و برای بیشتر مردم به عنوان مشاغلی سخت و غیر قابل تحمل محسوب می‌شود، موفق نشان می‌دهند.
بعضی‌ از متخصصان بر این باورند که احتمال بروز بیماری اسکیزوفرنی در افرادی که از این نوع اختلال شخصیت رنج می‌برند، بیشتر از سایرین است. این اختلال شخصیت نیز در مردان بیشتر از زنان به چشم می‌خورد.

شخصیت‌های اسکیزوتایپال (Schizotypal )

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) شباهت بسیار زیاد به بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی
ب) احساس ناراحتی به هنگام حضور در جمع
ج) دارای تفکرات عجیب و غریب، باورهای غلط و تصورات موهوم
د) دارای ظاهر نامتعارف و رفتارهای عجیب و غریب
ه) طرز بیان عجیب و غریب
و) سرد، بی‌عاطفه و فاقد دوست صمیمی یا آشنای نزدیک

2ـ و دیگر چه؟این اختلال شخصیتی نیز مانند اختلال اسکیزویید، در خانواده‌هایی که یکی از اعضای خانواده به اسکیزوفرنی دچار باشد، شایع‌تر است. این افراد معمولاً احساساتشان را به طرز نامناسبی ابراز می‌کنند و اغلبشان از پارانویا یا بدبینی رنج می‌برند.

شخصیت‌های ضد اجتماعی (Antisocial)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) تجاوز به حقوق دیگران بدون احساس گناه یا شرمساری
ب) بی‌توجهی به قوانین اجتماعی
ج) تصمیم‌گیری‌های آنی یا تکانه‌ای همراه با پرخاشگری‌ها و عصبانیت‌های دوره‌ای
د) عدم پایبندی به هرگونه اصول اخلاقی و ارزشی و بروز دایمی رفتارهای غیر مسؤولانه
ه) اغلب، اعتیاد به مشروبات الکلی یا مواد مخدر و سوابقی از ارتکاب جرم، دستگیری و زندانی شدن

2ـ و دیگر چه؟ژنتیک در بروز این اختلال شخصیتی دخیل است: شکل‌گیری این شخصیت در افرادی که یکی از والدین یا هر دو والدشان دچار این مشکل باشند، شایع‌تر است. محیط هم بی‌تأثیر نیست. اگر زمینه محیطی آماده باشد، احتمال بروز این اختلال افزایش پیدا می‌کند.
حدود 3 درصد از مردان و 1 درصد از زنان دنیا دارای این نوع شخصیت‌اند و تراکم شخصیت‌های ضد اجتماعی در زندان بیشتر از هر جای دیگری است. این اختلال معمولاً تا قبل از 15 سالگی شروع می‌شود و غالباً تا بزرگسالی ادامه پیدا می‌کند.
در سابقه این افراد معمولاً عملکرد شغلی ضعیف، عصبانیت‌های انفجاری، پرخاشگری‌های آنی و ناتوانی در ادامه تحصیلات دیده می‌شود. غالباً احساس قربانی بودن می‌کنند و توانایی صمیمی شدن با هیچ‌کس را ندارند. بیشترشان به علت ناتوانی در تطبیق با استانداردهای جامعه، به سمت اعتیاد به مشروبات الکلی و مواد مخدر کشیده می‌شوند و خیلی‌هایشان هم تا ارتکاب جرایم اجتماعی و زندانی شدن پیش می‌روند.
برای بعضی‌ها و به ویژه برای بعضی خانم‌ها، شخصیت‌های ضد اجتماعی ممکن است جذاب به نظر برسند اما معمولاً این شخصیت‌های خطرناک و غیر قابل اعتماد حتی به دوستداران خودشان هم رحم نمی‌‌کنند و برای آن‌ها نیز دردسرساز می شوند. گهگاه میل به خودکشی در بعضی از این افراد دیده می‌شود.

شخصیت‌های مرزی (Borderline)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) ناپایداری خلقی
ب) بروز حملات شدید عصبانیت، استرس، افسردگی و اضطراب که معمولاً چند ساعت و حداکثر یک روز طول می‌کشد. این حملات معمولاً با پرخاشگری، خودآزاری و سوء مصرف الکل و مواد مخدر همراه است.
ج) روابط اجتماعی این افراد هیچ‌وقت حد وسط ندارد و همیشه در تغییر است. احساساتشان نسبت به اعضای خانواده، دوستان و حتی همسرشان ممکن است به یکباره از عشق و اعتماد مطلق به نهایت نفرت و بی‌اعتمادی بینجامد و دوباره پس از مدتی بر عکس شود و دوباره پس از مدتی ...
د) در مواقع خشم و دلزدگی، گهگاه اقدام به خودکشی در این افراد دیده می‌شود اما معمولاً خودکشی‌های این افراد نمایشی است و به مرگ منجر نمی‌شود.
ه) به وجود آمدن تغییرات متعدد در اهداف بلند‌مدت زندگی که منجر به تغییرات فراوان در تصمیم‌گیری برای انتخاب شغل، دوست، همسر و تعیین ارزش‌های زندگی می‌شود.

2ـ و دیگر چه؟ناپایداری خلقی مهم‌ترین خصوصیت افراد مبتلا به این اختلال شخصیتی است که منجر به تغییرات دایمی در سطح روابط و نوع رفتار فرد می‌شود. این تغییرات معمولاً بر محیط خانواده، محیط کار، روابط عاطفی و هدف‌گذاری‌های بلندمدت زندگی فرد تأثیر می‌گذارد. این وضعیت معمولاً با اختلال خلقی دو قطبی، افسردگی، اختلالات اضطرابی، اعتیاد به مواد مخدرها و سایر اختلالات شخصیتی دیده می‌شود.
2 درصد از بزرگسالان به این مشکل دچارند و عمده مبتلایان نیز در میان خانم‌های جوان دیده می‌شوند. مبتلایان در بسیاری از اوقات، خودشان را کاملاً بی‌ارزش می‌دانند. از عالم و آدم احساس خستگی و دلزدگی می‌کنند و این احساس خصوصاً در مواقع تنهایی شدت می‌یابد و گهگاه به تصمیم‌گیری‌های عجیب و غریب به منظور بیرون آمدن از پوسته این تنهایی می‌انجامد. رفتارهای تکانه‌ای دیگری از قبیل ولخرجی، افراط در غذا خوردن و حتی افراط در رابطه جنسی در این افراد دیده می‌شود.
تخمین زده می شود که در 20 درصد از بیماران بستری‌شده در بخش‌های روان‌پزشکی، علت زمینه‌ای بیماری فرد همین اختلال شخصیت باشد. با این وجود، بسیاری از مبتلایان به درمان‌های روان‌پزشکی جواب می‌دهند و به زندگی مؤثر و مفیدی برمی‌گردند. محیط و ژنتیک به عنوان اصلی‌ترین علل ابتلا شناخته شده‌اند.
مطالعات نشان می‌دهد که بسیاری از افراد مبتلا به شخصیت مرزی، در دوران کودکی یا نوجوانی‌شان مورد سوء استفاده (به ویژه سوء استفاده جنسی: 40 تا 71 درصد) قرار گرفته‌ یا مانند بچه‌های طلاق، مورد بی‌مهری و بی‌توجهی قرار گرفته‌اند.

شخصیت‌های نمایشی (Histrionic)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) همیشه و در همه حال، به دنبال کسب تأیید از این و آن هستند.
ب) در نشان دادن هیجانات‌ و احساساتشان از ادا و اطوارهای فراوان استفاده می‌کنند.
ج) فوق‌العاده نسبت به انتقاد یا عدم پذیرش از سوی دیگران، حساسیت دارند.
د) خودآرایی افراطی در ظاهر، گفتار و رفتارشان به طرز مبالغه‌آمیزی مشهود است.
ه) بیشتر از حد معمول و متعارف به ظاهرشان اهمیت می‌دهند.
و) همیشه سعی دارند خودشان را نزدیک‌تر و صمیمی‌تر از آن‌چه واقعاً هستند، نشان دهند.
ز) اغلب خودمحورند و در هر محفلی که خودشان محفل‌آرا نیستند، احساس ناخوشایندی دارند و در چنین مواقعی بسیار کم‌تحمل‌اند.
ح) مواضعشان به سرعت تغییر می‌کند، به نحوی که احساساتشان برای دیگران بسیار سطحی جلوه می‌کند.
ط) احساسات و نظراتشان به آسانی توسط دیگران تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

2ـ و دیگر چه؟شخصیت‌های هیستریونیک معمولاً در نشان دادن احساساتشان به طرز ناپسندی، زیاده‌روی می‌کنند. در تفسیر هر اتفاقی سعی می‌کنند آن را از فیلتر احساسات و هیجاناتشان عبور بدهند. همیشه دنبال جلب توجه دیگرانند، به نحوی که در بسیاری از موارد کاملاً غیر طبیعی و نامتعارف جلوه می‌کنند. معمولاً کسانی که برای اولین بار با شخصیت‌های هیستریونیک ملاقات می‌کنند، جذب آن‌ها می‌شوند. این افراد غالباً در محافل، محفل‌آرایی می‌کنند و طرز گفتار و رفتارشان به گونه‌ای است که توجه همه را روی خودشان متمرکز کنند و برای این منظور عمدتاً از ویژگی‌های فیزیکی‌ خود استفاده می‌کنند. حتی طرز صحبت کردنشان هم همین‌طور است.
شخصیت‌های هیستریونیک در مشاغلی که به تخیل و خلاقیت احتیاج دارد معمولاً موفق نشان می‌دهند و بر عکس، در مشاغلی که به تفکر منطقی و استدلال احتیاج دارد، بسیار ضعیف‌اند. این اختلال در زنان شایع‌تر است.
روان‌شناسان در بحث علت‌شناسی‌، ژنتیک و اتفاقات دوران کودکی را در بروز این مشکل، مؤثر می‌دانند. مبتلایان به این اختلال شخصیتی، اگر در روابط عاشقانه‌ا‌شان شکست بخورند معمولاً زودتر از معمول دچار افسردگی می‌شوند و زودتر از معمول نیز به دنبال درمان افسردگی‌شان می‌روند. آدم‌های واقع‌بینی نیستند و اغلب ترجیح می‌دهند در هر چیزی مبالغه کنند. بیشترشان عادت دارند مسؤولیت اشتباه یا شکست خود را گردن این و آن بیندازند. جلب توجه برایشان موضوعیت دارد و حتی حاضرند برای جلب توجه این و آن، خودشان را به خطر بیندازند و تمام این کارها نیز خطر افسردگی را در آن‌ها افزایش می‌دهد.
برای این‌که بخواهیم اسم یک شخصیت را هیستریونیک بگذاریم، حداقل باید 5 مورد از ویژگی‌های زیر در او وجود داشته باشد:
1ـ در محافلی که در کانون توجهات نیست، ناراحت و معذب است.
2ـ‌ میزان و نوع آراستگی‌‌اش بسیار شدید و نامتعارف است.
3ـ احساساتش بسیار سطحی است و مرتباً دستخوش تغییر می‌شود.
4ـ سعی می‌کند از ظاهرآرایی برای جلب توجه دیگران استفاده کند.
5ـ سعی می‌کند از لحن و سبک گفتار بسیار تأثیرگذاری استفاده کند.
6ـ ابراز احساساتش بسیار مبالغه‌آمیز به نظر می‌رسد.
7ـ معمولاً به آسانی توسط دیگران و در شرایط متفاوت، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.
8ـ سعی می‌کند خود را بیش از حد صمیمی نشان دهد

شخصیت‌های خودشیفتهNarcissistic) )

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) هنگامی که مورد انتقاد قرار می‌گیرند، بسیار عصبانی می‌شوند و واکنش بسیار تند و خشنی از خود نشان می‌دهند.
ب) همیشه از دیگران، استفاده ابزاری می‌کنند تا به اهداف شخصی‌شان برسند.
ج) خودشان را بسیار بااهمیت می‌دانند.
د) درباره موفقیت‌هایشان در روابط بین‌فردی، زندگی خصوصی و زندگی حرفه‌ای به شدت دچار توهمات سطح بالا هستند.
ه) همیشه از دیگران، انتظار برخوردهای خوب و مطلوب دارند.
و) همیشه از دیگران توقع دارند به آن‌ها توجه و از آن‌ها حمایت کنند.
ز) به شدت حسودند.

2ـ و دیگر چه؟مبتلایان به این اختلال شخصیتی معمولاً توسط دیگران این‌گونه شناخته می‌شوند: «خیلی برای خودش اهمیت قائل است» شخصیت‌ خودشیفته نمی‌تواند برتری دیگران را ببیند، به شدت نسبت به انتقادات حساس است و به انتقادات واکنش تندی نشان می‌دهد.
این افراد معمولاً کمال‌طلب (perfectionist) هستند و همیشه دلشان می‌خواهد در کانون توجه باشند. دوست دارند همه مدام تحسینشان کنند. چنین حسی در این افراد، آن‌قدر قوی است که گهگاه باعث می‌شود آن‌ها دردسرها و حتی بحران‌های خودساخته‌ای تدارک ببینند تا زمینه برای خودآرایی‌ و اثبات لیاقت‌هایشان مهیا شود. در نگاه دیگران، این‌طور به نظر می‌رسد که این افراد تمام دنیا را مدیون خود می‌دانند و خیال می‌کنند همه باید قدردان آن‌ها باشند. در این اختلال هم علاوه بر ژنتیک و محیط، رد پای اتفاقات دوران کودکی دیده می‌شود.

شخصیت‌های اجتنابی (Avoidant)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) وقتی مورد انتقاد قرار می‌گیرند، به شدت می‌رنجند.
ب) دوست صمیمی یا آشنای نزدیکی ندارند.
ج) مایل نیستند با بقیه هم‌صحبت یا همراه شوند.
د) از مشاغل و فعالیت‌هایی که مستلزم هم‌صحبتی یا همراهی دیگران است، پرهیز می‌کنند.
ه) در روابط اجتماعی‌شان معمولاً به عنوان آدم‌هایی خجالتی و کمرو شناخته می‌شوند.
و) هنگام صحبت کردن از ناراحتی‌ها و سختی‌هایشان خیلی مبالغه می‌کنند.

2ـ و دیگر چه؟مهم‌ترین خصوصیت این افراد، ضعف اعتماد به نفس و کمرویی است. این افراد به دلیل همین ویژگی‌ها معمولاً در محیط کارشان و به هنگام برقراری روابط اجتماعی چار مشکل می‌شوند. 4/2 درصد از مردم با این اختلال شخصیتی، دست به گریبانند. حس عدم مقبولیت یا مورد انتقاد قرار گرفتن برای این افراد آن‌قدر دردناک است که ترجیح می‌دهند تنها باشند اما سراغ اموری نروند که احتمال انتقاد یا عدم مقبولیتشان در آن امور وجود دارد.

شخصیت‌های وابسته (Dependent)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) ناتوانی در تصمیم‌گیری
ب)‌ انفعال بیش از حد یا کنش‌پذیری افراطی
ج) پرهیز از پذیرش مسؤولیت
د) پرهیز از تنهایی
ه) احساس درماندگی و بیچارگی در مواقعی که رابطه‌ای از میان روابطشان پایان می‌یابد یا به شکست می‌انجامد.
و) ناتوانی در تأمین نیازهای معمول و متداول زندگی شخصی
ز) نگرانی دایمی از این‌که مبادا دیگران، آن‌ها را ترک کنند.
ح) از انتقاد یا عدم مقبولیت، به شدت می‌رنجند.

2ـ و دیگر چه؟این افراد، اعتماد به نفسشان پایین است و به توانایی‌های خودشان اعتماد ندارند. همیشه تصور می‌کنند ایده‌ها و کارهای دیگران از ایده‌ها و کارهای خودشان بهتر است. شخصیت وابسته همیشه دلش می‌خواهد مورد مراقبت باشد، کاملاً متکی به دیگری یا دیگران است و به همین علت از جدایی ‌هراس دارد. حس می‌کند به تنهایی قادر نیست نیازهای خودش را تأمین کند و روزگارش را بگذراند. حتی در تصمیم‌گیری‌های پیش پا افتاده و روزمره هم دچار مشکل است. حتی تصمیم‌های ساده‌ای در این سطح که «امروز چه لباسی بپوشم، چتر ببرم یا نه و امثالهم» بدون صلاح و مشورت و تأیید دیگری (یا دیگران) برای شخصیت وابسته، بسیار دشوار است.
این افراد معمولاً به دیگران (غالباً به یک شخص دیگر مانند همسر یا یکی از اعضای خانواده یا یک دوست) اجازه می‌دهند که ابتکار عمل را به عهده بگیرد و حتی در مسؤولیت‌های مهم زندگی آنان نیز مداخله کنند. مثلاً اجازه می‌دهند دیگران برایشان تصمیم بگیرند کجا زندگی کنند، با چه کسانی دوست شوند، با چه کسانی رفت و آمد داشته باشند، چه شغلی را انتخاب کنند و اوقات فراغتشان را چطور بگذرانند.
از آن‌جا که شخصیت‌های وابسته از عدم حمایت حامی یا حامیانشان می‌ترسند معمولاً از هرگونه اعلام مخالفتی خودداری می‌کنند. آن‌ها از انجام هر کاری به تنهایی واهمه دارند و سعی می‌کنند حمایت دیگران را در هر کاری به همراه خود داشته باشند. به همین علت، به سختی مسؤولیت می‌پذیرند و به ندرت، کاری را به تنهایی شروع می‌کنند. همیشه از این‌که حامی یا حامیانشان، آن‌ها را ترک کنند، می‌هراسند و به همین علت، اگر مثلاً از همسرشان جدا شوند بلافاصله به دنبال همسر یا دوست دیگری (حامی دیگری) می‌گردند تا جای قبلی را پر کنند.
این شخصیت در زنان بیشتر از مردان دیده می‌شود.

شخصیت‌های وسواسی‌‌اجباری (obsessive-compulsive)

1ـ از کجا می‌شناسیدشان؟الف) اشتغال ذهنی بسیار شدید نسبت به جزئیات، حتی به این قیمت که کلیت یک موضوع از بین برود.
ب) ایده‌آل‌خواهی افراطی، آن‌قدر شدید که معمولاً نمی‌توانند هیچ پروژه‌ای را در موعد مقرر به پایان ببرند.
ج) خود را وقف کار کردن (بدون توجیه اقتصادی)، حتی به این قیمت که هیچ وقتی برای دوستان، آشنایان و پرداختن به علایقشان باقی نماند.
د) ناتوانی در دور انداختن اشیای بی‌ارزش و ازکارافتاده، حتی وقتی هیچ کارایی خاصی برای این اشیا متصور نیست.
ه) عدم تمایل به واگذاری کارها (حتی ساده‌ترین کارها) به دیگران، از ترس این‌که مبادا آن کار دقیقاًً مطابق میل شخصی‌شان پیش نرود.
و) پول، از نظر ایشان، صرفاً باید ذخیره شود برای روز مبادا
ز) سرسختی، لجبازی و انعطاف‌ناپذیری فوق‌العاده

2ـ و دیگر چه؟توجه به این نکته ضرورت دارد که شخصیت وسواسی اجباری با بیماری وسواسی‌اجباری فرق دارد. آن‌هایی که وسواس در شستن دست یا چک کردن چندباره شیر گاز موقع خروج از منزل و وسواس به چیزهایی از این قبیل دارند، دچار بیماری وسواسی‌اجباری هستند (که با بحث فعلی ما: شخصیت وسواسی‌اجباری) فرق دارد. شخصیت‌های وسواسی‌اجباری، ویژگی‌اصلی‌شان همان ایده‌آل‌خواهی افراطی در همه کارهاست و این حس را نه فقط نسبت به خودشان، بلکه نسبت به سایرین و کارهای دیگران هم دارند.
و نکته آخر این‌که، حتی اگر تمام خصوصیات شخصیتی فوق‌الذکر در یک نفر وجود داشته باشد، باز هم تا وقتی که او از اختلال در زندگی شخصی و حرفه‌ای‌ خود شکایتی نداشته باشد، به او نمی‌گوییم بیمار.

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 16:57  توسط Sciport  | 

خصوصيات شخصيتي و همساني آن با شخصيت فردي

خصوصيات شخصيتي و همساني آن با شخصيت فردي

يكي از معيارهاي انتخاب همسر در نظر گرفتن خصوصيات شخصيتي وي و همساني آن با شخصيت فردي است كه مي خواهد ازدواج كند. البته پي بردن به اين مهم كاري دشوار و كاملاً تخصصي است ولي جهت شناخت بهتر جوانان عزيز و آشنايي بيشتر آنها به معرفي چند تيپ مختلف شخصيتي مي پردازيم.
لازم به ذكر است مطالبي كه مطرح مي شود فقط در كليات مصداق دارد و شايد در مورد تك تك افراد صدق ننمايد، قصد ما بيشتر افزايش اطلاعات جوانان و نوجوان عزيز است و جهت بررسي و تحليل مشكلات خاص به آنها توصيه مي شود حتماً به مراكز مشاوره و روان درماني مراجعه فرمايند. با بيان اين مقدمه ابتدا به معرفي بعضي از انواع تيپ هاي شخصيتي مي پردازيم و در قسمت هاي بعد به شما مي گوييم كه چه همسري مناسب هر تيپ شخصيتي است.

شخصيت وظيفه شناس:

وظيفه شناس ها به اصول اخلاقي پاي بند هستند و تا كارشان را درست و تمام انجام ندهند، آرام نمي گيرند. آنها به خانواده خود وفادارند و از مقامات مافوق اطاعت مي كنند. كار زياد، ويژگي بارز اين گونه ي شخصيتي است وظيفه شناس ها موفقيت طلب هستند، هيچ پزشك، وكيل، دانشمند يا مقام اداري موفق بدون برخورداري از اين ويژگي شخصيتي نمي تواند در كارش موفقيتي كسب كند.
ويژگي های شخصيت وظيفه شناس:
وظيفه شناس ها در مقايسه با سايرين از اين هشت ويژگي بهره بيشتري دارند
1-كار زياد: وظيفه شناس شيفته كار است.
2- كار درست: شخصيت وظيفه شناس به درست انجام دادن كارها توجه دارد. او پايبند وجدان است و به ارزش ها و اصول اخلاقي بها مي دهد.
3-راه درست: "همه چيز بايد درست انجام شود" شخصيت " وظيفه شناس" معناي اين جمله را به خوبي مي داند ؛ از رسيدگي به حساب هاي مالي گرفته تا دستيابي به هدف هاي مقام مافوق، و طرز تميز كردن زير سيگاري ها، همه اينها بايد درست انجام شود.
4- كمال طلبي: وظيفه شناس ها مي خواهند همه ي كارها بدون كمترين لغزش و به مطلوب ترين شكل ممكن انجام شود.
5- ثابت قدم: اين افراد به نقطه نظرهاي خود پايبندند و در معرض ناملايمات مصمم تر مي شوند.
6-توجه به جزئيات: وظيفه شناس ها به نظم و ترتيب و جزئيات امر توجه دارند. آنها سازمان دهندگان خوبي هستند ؛ توجه به جزئيات از جمله ويژگي هاي اين گونه شخصيتي است.
7-احتياط: در تمام امور زندگي محتاط و دقيق و مراقب هستند.
8- صرفه جويي: وظيفه شناس ها صرفه جو هستند. آنها از دور انداختن چيزهايي كه برايشان فايده اي دارند و يا قبلاً داشته اند و يا احتمالاً خواهند داشت خودداري مي كنند.
توصيه هایی براي زندگي با وظيفه شناس:
1- با روي خوش، از خود صبر و شكيبايي به خرج دهيد و بگذاريد وظيفه شناس ها عادات خود را داشته باشند. به او فشار نياوريد،" كه ترا به خدا ، امروز را به ما اختصاص بده" بهتر است به خود بگوييد من همسرم را مي شناسم او تا كارش را انجام ندهد دست بردار نيست.
2- انتظار نداشته باشيد كه شخصيت "وظيفه شناس" تغيير بكند شما نيز از توانمندي هايتان استفاده كنيد.
3- هرگز با او بحث نكنيد و درگير جنگ قدرت نشويد. او آن قدر بحث و مشاجره را ادامه مي دهد تا تسليم شويد و يا قانع گرديد، سعي كنيد به حرفهايش به راحتي گوش كنيد.
4-از شرايط خود شاد باشيد و از امنيت و ثباتي كه همسر " وظيفه شناس" شما به زندگي تان مي آورد، راضي باشيد.
5-از او انتظار تعريف و تمجيد نداشته باشيد. همسر وظيفه شناس شما ممكن است در مورد لباس يا وضعيت ظاهري شما حرفي نزند ولي او به خوبي متوجه شماست.
6- انعطاف پذير باشيد.
همسر مناسب وظيفه شناس ها:
اشخاص وظيفه شناس، اغلب افرادي كه احساسات خود را بروز دهند مانند شخصيت هاي نمايشي را مي پسندند. از سوي ديگر وظيفه شناس ها، ماجراجوها و كساني را كه ريسك مي كنند، دوست دارند. اشخاص به نسبت "جدي" و " حساس" نيز احتمالاً با استقبال وظيفه شناس ها روبرو مي شوند. شخصيت وظيفه شناس، با افراد " پرشور" و يا " مراقب " همخواني ندارد و شخصيت "فارغ البال" ( بي خيال ) آنها را ناراحت مي كند.
شخصيت داراي اعتماد به نفس بالا:
اينها افرادي شاخص اند و معمولاً رهبران، ستارگان و جاذبان بخش هاي عمومي و حقوقي جامعه را تشكيل مي دهند. حرمت نفس جادويي و اعتماد به نفس كه ويژگي اين گونه شخصيت است رؤياها را به پيروزي ها و موفقيت هاي چشمگير تبديل مي كند.
ويژگي هاي مهم شخصيت داراي اعتماد به نفس:
1- حرمت نفس: افراد با اين تيپ شخصيتي به خود و توانمندي هايشان اطمينان دارند. آنها خود را موجوداتي منحصر به فرد مي دانند و معتقدند دليلي براي حضور آنها در اين سياره خاكي وجود دارد.
2- معتقد به تشريفات و احترامات رسمي هستند و انتظار دارند كه ديگران در تمام مواقع با آنها با احترام برخورد كنند.
3- بلند پروازي: اين افراد موجوداتي بلند پرواز و جاه طلب هستند.
4- سياستمداري: اين افراد در برخورد با ديگران زيرك و حسابگر هستند و از توانمندي هاي ديگران براي رسيدن به خواسته ها يشان استفاده مي كنند.
5- رقابت در وجود آنها شعله ور است . مي خواهند به اوج برسند و همانجا باقي بمانند.
6- از معاشرت با افراد بلند مرتبه و شاخص لذت مي برند.
7- خودآگاهي: از حالات ذهني و روحي خودشان آگاه هستند و مي دانند چه فكر و چه احساسي دارند.
8-توازن و وقار: " بااعتماد به نفس ها" تعريف ها و تمجيدهاي ديگران را با رغبت مي پذيرند، ولي هويت خود را از دست نمي دهند.
چند توصيه براي زندگي با شخصيت داراي اعتماد به نفس بالا:
همسر مناسب شخصيت با اعتماد به نفس، كسي است كه خوشبختي را در رفع نيازهاي ديگران جستجو مي كند، از جمله اين گونه هاي شخصيتي مي توانيم به " مهر طلب ها" اشاره كنيم. مشروط بر آنكه اين گونه افراد راه افراط نروند و فرديت و حد و حدود همسر خود را مخدوش نسازند. شخصيت هاي حساس به همسران قدرتمند و معاشرتي نياز دارند و شخصيت هاي با اعتماد به نفس مي خواهند مورد نياز باشند. بنابراين، اين دو تيپ شخصيتي اغلب مكمل يكديگر. هستند شخصيت " نمايشي " نيز اگر تضمين بيش از اندازه نخواهد، مي تواند همسر مناسبي براي شخصيت " با اعتماد به نفس " باشد اگر دو " با اعتماد به نفس " يكديگر را به همسري انتخاب كنند، امكان بروز مبارزه ميان آنها زياد است. از جمله گونه هاي شخصيتي كه " با اعتماد به نفس ها" همخواني ندارند مي توان به " مراقب ها " " فارغ البال ها" "ماجراجوها" و " پرشورها" اشاره كرد.
"با اعتماد به نفس" نياز دارد كه هميشه شماره يك باشد. اين را به عنوان يك منش شخصيتي در او بپذيريد. براي جلب توجه او، به او توجه كنيد. عشق و محبت و وفاداري شما براي او بسيار مهم و با ارزش است. مراقب باشيد عزت و حرمت نفس خود را در گرو محبت و توجه او قرار ندهيد، خود را بي قيد و شرط دوست بداريد و توجه داشته باشيد كه او گهگاه به شما نزديك مي شود و بعد فاصله مي گيرد. اين موضوع به ويژه بعد از ايجاد رابطه بيشتر به چشم مي خورد. تعادل احساسي خود را حفظ كنيد و بي جهت نتيجه گيري شتابزده ننماييد كه ديگر همسرتان شما را دوست ندارد. به احتمال زياد مشغله ذهني پيدا كرده است. اگر لازم است با همسر " با اعتماد به نفستان" رويارويي بكنيد، تنها احساستان را با او در ميان بگذاريد، نظرتان را بگوييد ولي درباره ي او داوري نكنيد، توجه داشته باشيد كه براي او مورد انتقاد قرار گرفتن دشوار است. وقتي نگرش ها و احساسات خود را با همسرتان در ميان مي گذاريد به او امكان مي دهيد كه شما را بهتر درك كند و از بروز اختلافات بعدي جلوگيري نمايد.
شخصيت مِهر طلب:
" مهرطلب" موجودي علاقه مند، مراقب و متوجه است، شما كسي را پر محبت تر، مشتاق تر و دلواپس تر از او نسبت به خود پيدا نمي كنيد. تيپ مهر طلب براي جلب محبت ديگران تلاش فراوان مي كند. مثلاً تمام وقت، پول و انرژي خود را مصرف مي كند ولي آن را به حساب سخاوتمندي و فداكاري مي گذارد، در يك مسابقه جرئت جلو افتادن از حريف را ندارد و انگار يك دست نامرئي مانع حركت، جلو افتادن و موفقيت او مي شود. گاهي وقت ها شخصيت هاي مهر طلب اگر يك مقدار عصبي هم باشند و تحت اضطراب قرار بگيرند آن وقت مشكل پيدا مي كنند. مثلاً يك شخصيت سالم مي گويد " من محبت شما را دوست دارم و از آن لذت مي برم" ولي يك شخصيت عصبي مهر طلب مي گويد: " من به محبت شما احتياج حياتي دارم و مجبورم به هر قيمتي كه شده آن را به دست آورم ولو اين كه از آن لذتي هم نبرم" يعني براي محبت ارزشي بيش از حد قائل است. محبت همه كس ، خواه يك رهگذر ناشناس، براي او اهميت حياتي دارد و يك بي اعتنايي مختصر يا يك لبخند مهرآميز و صميمانه مي تواند حالت روحي او را از اين رو به آن رو گرداند يا اصولاً ديدش را نسبت به زندگي تغيير دهد. در ازاي جلب محبت حاضر است هر بهايي بپردازد و مهمترين بهايي كه مي پردازد گذشتن از استقلال رأي و آزادي است . او با هم بودن را خيلي ترجيح مي دهد و تنهايي را دوست ندارد. " مهر طلب ها" به ديگران متكي هستند و از آنها به خوبي خط مي گيرند. هنگام تصميم گيري نظرات ديگران را مي پرسند و به توصيه آنها عمل مي كنند.
همسر مناسب براي شخصيت مهر طلب:
زنان و مردان " مهر طلب" مي توانند با ساير گونه هاي شخصيتي كنار بيايند آنها به خوبي مي توانند نيازهاي همسرشان را تشخيص دهند و به رفع آنها اقدام نمايند اما اشكالاتي نيز دارند. "مهر طلب" گوش شنوا دارد و سر به زير است و در اين شرايط ترجيح مي دهد همسرش عهده دار امور باشد. شخصيت " مهرطلب " بايد مواظب باشد كه با گونه اختلال شخصيتي " ساديستي " يا " ضد اجتماعي " طرف نشود؛ اين اشخاص به راحتي مي توانند موجب رنجش و آزار شخصيت مهرطلب را فراهم سازند. احتمالاً براي شخصيت مهر طلب ، شخصيت وظيفه شناس، همسر خوبي مي شود. شخصيت هاي " مهر طلب " و " پرشور" هم به خوبي با هم كنار مي آيند.
توصيه هایی براي زندگي با مهر طلب ها:
1- شخصيت " مهر طلب " به راضي كردن شما علاقه دارد، وي را بپذيريد و به خاطر آنچه او به شما ارزاني مي كند احساس گناه نكنيد.
2- توجهات او را فرض مسلم و مفت ندانيد. شخصيت مهرطلب در زندگي به خوبي اميال شما را پيش بيني مي كند و اين اميال را در اولويت قرار مي دهد. ولي وقتي چيزي از شما مي خواهد، ممكن است به روي خود نياورد و خواسته هايش را مطرح نسازد و منتظر مي ماند تا نيازهاي او را تشخيص دهيد، پس سعي كنيد در تشخيص نيازهايش كوشا باشيد.
3-از آنجايي كه او نسبت به نظر ديگران در مورد خودش بسيار حساس است و ذهنش اسير تأييد و تكذيب ديگران است، لذا انتقاد كردن از " مهرطلب" او را نسبت به خودش مردد مي كند و چه بسا در مقام سرزنش خود بر مي آيد كه لزوماً واكنش سازنده اي نيست. هنگامي كه خواستيد از او انتقاد كنيد هميشه اول خصوصيات مثبت وي را برشماريد و بعد مطالبي را در حد تذكر گوشزد نماييد.
4-به نظرات مثبت وي بها دهيد و از آن استقبال كنيد. شخصيت مهر طلب هرچه شدت مهر طلبي اش زيادتر باشد، بيشتر مي خواهد شما را راضي كند و براي راضي كردن شما حرفي بزند ولي ممكن است نظر ديگري داشته باشد. بنابراين بايد نيازهايش را بشناسيد و مواظب باشيد حرف او با سخن دلش يكي باشد. مثلاً شما مي گوييد، مي خواهيد روز جمعه به كوه برويم و وي جواب مي دهد " بله بسيار عالي است" در حالي كه ممكن است دلش بخواهد كارهاي عقب افتاده اش را انجام دهد.
شخصيت نمايشي:
شخصيت نمايشي مي تواند روي زندگي همه اطرافيان خود اثر بگذارد. ويژگي هاي شخصيتي وي عبارت اند از:
1- احساسات: زنان و مردان نمايشي در يك دنياي احساسي زندگي مي كنند.احساس گرا هستند، احساسات وعواطف خود را ابراز مي كنند، گرم و پرمحبت هستند.
2- زندگي را زنده و با روح مي بينند، تصوراتي سرشار دارند، داستان هاي سرگرم كننده تعريف مي كنند. عاشق تخيل و ماجراها و داستانه هاي عاشقانه خوش فرجام هستند.
3- " شخصيت هاي نمايشي" دوست دارند كه ديده شوند، مي خواهند جلب نظر كنند و مورد توجه قرار گيرند، آنها اغلب كانون توجهند. وقتي همه چشمها را متوجه خود ببينند، شكوفا مي شوند.
4- وضع ظاهر: آنها به آراستگي بهاي فراوان مي دهند، از لباس، از مد و از طرز لباس پوشيدن لذت مي برند.
5-جذابيت جنسي: افراد نمايشي از جنسيت خود راضي هستند با ديگران گرم مي گيرند و نگاهها را به خود جلب مي كنند.
6- ايجاد ارتباط: نمايشي ها به راحتي به ديگران اعتماد مي كنند و با آنها ارتباط برقرار مي سازند.
7- توجه به عقايد ديگران: نمايشي ها با اشتياق به ديدگاه ها و پيشنهادات ديگران توجه مي كنند.
همسر مناسب شخصيت نمايشي:
" شخصيت هاي نمايشي" تحت تأثير گونه شخصيتي خود مي توانند با انواع شخصيت ها به تفاهم برسند، اما به نظر مي رسد رابطه اي در زندگي آنها دوام پيدا مي كند كه بتواند تعادلي در زندگي زناشويي آنها برقرار سازد و در اين ميان شخصيت وظيفه شناس مي تواند همسر خوبي براي شخصيت نمايشي باشد. زن و شوهرهاي "نمايشي" و" با اعتماد به نفس" به دليل تشابهاتي كه دارند با يكديگر كنار مي آيند. اين دو شخصيت، توجه ديگران را جلب مي كنند و مي توانند از توجه آنها برخوردار گردند و مشتركاً از آن استفاده كنند. شخصيت هاي مهر طلب نيز از زندگي با شخصيت نمايشي راضي هستند.
 توصيه هایی براي زندگي با " نمايشي " ها:
1-به او آزادي احساس بدهيد و از نتايج ناشي از آن برخوردارشويد، پروبال او را نبنديد، در برنامه هاي اجتماعي مشاركت كنيد، به سفر برويد، ميهماني بدهيد، در ميهماني ها شركت كنيد.
2-از او تعريف كنيد. از طرز لباس پوشيدن و وضع ظاهرش تعريف كنيد. از موفقيت هايش تعريف كنيد." همسر نمايشي" شما مي خواهد با او به صراحت حرف بزنيد و به ويژه احساسات مثبت خود را با او در ميان بگذاريد. هر چه قدر از وي تعريف كنيد برايش زياد نيست ولي صداقت را فراموش نكنيد، اگر به حرفي كه مي زنيد، معتقد نباشيد او خيلي سريع اين مطلب را در چهره و كلامتان مي خواند.
3- رمانتيك باشيد، برايش گل، شيريني و هديه تدارك ببينيد. در مناسبت هاي مختلف به او كارت بدهيد. بي مهري و بي توجهي او را دلگير مي كند.
4-واقع بين باشيد. " شخصيت نمايشي"، انجام دادن بعضي از كارها را دوست ندارد از جمله نسبت به اموري كه با پول ارتباط دارند، بي توجه است. بهتر است مسئوليت هاي مالي را خودتان تقبل كنيد. به جزئيات امور شخصاً رسيدگي كنيد. او را به انجام بهتر كارها تشويق كنيد؛ اما هرگز انتظار نداشته باشيد كه بتواند در انجام دادن اين قبيل كارها در سطح و حد شما ظاهر شود. در ضمن به او كمك كنيد تا به مسئوليت هايي مانند، تلفن كردن، شركت در جلسات و به خصوص جلسات مرتبط با فرزندان، عمل نمايد.
5-كينه به دل نگيريد، شخصيت نمايشي مسائل را به دل نمي گيرد. او احساسات منفي و مثبتش را نشان مي دهد، ولي زود همه چيز را فراموش مي كند.
شخصيت مراقب:
مراقب ها، با شش ويژگي زير شناسايي مي شوند:
1-استقلال: شخصيت " مراقب" از استقلال زياد برخوردار است. به توصيه و مشاوره با ديگران محتاج نيست، به سادگي تصميم مي گيرد و مي تواند از خودش مراقبت كند.
2- احتياط: در برخورد با ديگران متوجه و هشيار است و قبل از برقراري ارتباط با اشخاص همه جوانب را در نظر مي گيرد.
3-زمينه هاي دركي: شخصيت مراقب به خوبي گوش مي دهد تا از كم و كيف دقيق مطالب آگاه شود.
4- دفاع از خود: مراقب به ويژه وقتي مورد حمله قرار مي گيرد به خوبي از خود دفاع مي كند.
5-حساسيت نسبت به انتقاد: انتقاد را جدي مي گيرد، ولي هرگز مرعوب آن نمي شود.
6-وفاداري و صداقت: شخصيت مراقب به صداقت و وفاداري بهاي فراوان مي دهد.
كنار آمدن با شخصيت مراقب:
1-شخصيت مراقب ممكن است بسيار با اعتماد به نفس، مستقل، محكم و قاطع باشد. ممكن است ندانيد تا چه اندازه به احترام و توجه شما نيازدارد، اين خواسته ي او را به تكرار برآورده سازيد.
2- در توجه كردن به او ترديدي به خود راه ندهيد گرچه ممكن است او بسيار دير جواب دهد و دير به شما اعتماد كند اما اصرار در موردش مؤثر واقع مي شود . اين مسير را بپيماييد.
3- احتياط و خويشتن داري او را به حساب بي تفاوتي وي نگذاريد. انتظار نداشته باشيد كه به ديواره دفاعي او نفوذ كنيد تا احساسات عميقش را با شما در ميان بگذارد. اگر ارتباط شما با او محكم و با ثبات است به او اطمينان كنيد.
4- بهترين راه برخورد و انتقاد از شخصيت " مراقب " اين است كه بدون انتقاد و بدون مقصر قلمداد كردن او احساساتتان را با او در ميان بگذاريد. بگوييد به او اهميت مي دهيد و خواهان روابط بهتر هستيد.
5- در معاشرت هاي اجتماعي سررشته كار را به دست گيريد. شخصيت " مراقب" از اين رفتار شما استقبال مي كند.
6- توجه داشته باشيد اگر دانسته يا نادانسته به او بي اعتنايي كنيد موضوع را به دل مي گيرد و به راحتي شما را نمي بخشد.
ويژگي هاي شخصيت حساس:
1- آشنايي:" حساس ها" آشناها را به ناآشناها ترجيح مي دهند. آنها با عادت، تكرار و يكنواختي، سازگاري دارند.
2- توجه به ديگران: حساس ها به نظر ديگران درباره خودشان عميقاً توجه دارند، و برايشان بسيار مهم است كه ديگران راجع به آنها چگونه مي انديشند.
3- احتياط: در ارتباط با ديگران بسيار محتاطانه عمل مي كنند. از قصاوت عجولانه خودداري مي ورزند.
4- رعايت جانب ادب: شخصيت حساس، به معناي واقعي كلمه راعي ادب است.
5- وظيفه شناسي: حساسها اگر بدانند از آنها چه انتظاري مي رود، چه بايد بكنند و چگونه با ديگران تماس برقرار نمايند. در حد عالي خود ظاهر مي شوند.
6- آنها به سادگي افكار خود را با ديگران ، حتي با كساني كه به خوبي آنها را مي شناسند، در ميان نمي گذارند.
همسر مناسب شخصيت حساس:
وظيفه شناس ها ، با اعتماد به نفس ها و نمايشي ها مي توانند همسر مناسبي براي " حساس ها " به حساب آيند. شخصيت " ماجراجو" بدترين گونه شخصيتي براي همسر حساس است، زيرا از خطر و ماجواجويي استقبال مي كند.
كنار آمدن با شخصيت حساس:
شخصيت حساس را با تمام ويژگي هايش بپذيريد، او را شكنجه احساسي نكنيد، نخواهيد كه براي راضي كردن شما به هر سازي كه مي زنيد برقصد؛ با او سازش كنيد. در برخورد با ناشناخته ها به شخصيت حساس كمك كنيد، با او به اجتماعات و گردهمايي ها برويد. با او حرف بزنيد، به او بگوييد براي يافتن راه حلي جهت برخورد با مشكل او علاقه مند هستيد.
شخصيت فارغ البال:
مردان و زنان فارغ البال بيشتر با ويژگي هاي زير شناخته مي شوند.
1- آنها حق مسلم خود مي دانند كه هر طور مي خواهند از زندگي لذت ببرند. آنها به آسايش و راحتي خود بها مي دهند. براي وقت آزادشان ارزش فراوان قائلند و مي خواهند خوشبختي را جستجو كنند.
2- فارغ البال ها ، طبق مقررات رفتار مي كنند. آنچه لازم است را ارائه مي دهند و حاضر نيستند از اين حد فراتر روند.
3-آنها در برابر هر فشاري كه آن را غير منطقي بدانند، مقاومت مي كنند و حاضر نيستند بيش از حد وظيفه و مسئوليت خود، كاري صورت دهند.
4-زنان و مردان " فارغ البال" با زمان برخورد راحت دارند. آنها زير فشار زمان قرار نمي گيرند. براي آنها عجله كار بي موردي است. اين اشخاص آسان گير و خوشبين هستند و معتقدند كاري كه بايد بشود، مي شود.
5-فارغ البال ها تحت تأثير مقام بالا دست قرار نمي گيرند و معتقدند كه به اندازه هر شخص ديگري خوب هستند و حق دارند از بهترين زندگي ها برخوردار باشند.
همسر مناسب شخصيت فارغ البال:
فارغ البال ها به همسري فهيم، و از خود مايه گذار احتياج دارد. او قبل از خود به نيازهاي ديگران نمي انديشد و براي راضي كردن ديگران راه درازي نمي رود: ولي مي خواهد مورد توجه همسرش باشد. همسر " فارغ البال" بايد از خود گذشته و مهرطلب باشد. فارغ البال اغلب با "مراقب" سازگار است. ولي با " نمايشي" و " متلون" همخواني ندارد. شخصيت "ماجراجو" مانند فارغ البال به شادي و خوشي علاقه مند است. اما فارغ البال مي خواهد، قانونگذار باشد؛ " ماجراجو" هم كه استاد شكستن قانون است. به همين دليل اين دو گونه شخصيتي با هم همخواني ندارند. اگر مي خواهيد در كنار يك شخصيت فارغ البال زندگي راحتي داشته باشيد سعي كنيد در شادي هاي " فارغ البال" شريك شويد؛ در فعاليت ها و تفريحات او مشاركت كنيد؛ از وي به خوبي مراقبت كنيد؛ زندگي را سخت نگيريد و واقع بين باشيد. زندگي با فارغ البال به از خود گذشتگي بيشتري احتياج دارد. به جاي اين كه بخواهيد جنبه هاي منفي اش را تغيير دهيد، سعي كنيد بيشتر به جنبه هاي مثبت وي توجه نمائيد.
شخصيت ماجراجو:
زنان و مردان ماجراجو، تن به خطراتي مي دهند كه سايرين از انجامش ابا دارند، آنها برخلاف اغلب ما ، نگران و وحشت زده نمي شوند، آنها در لبه ها زندگي مي كنند، با محدوديت ها مي ستيزند و جان خود را به مخاطره مي اندازند. براي آنها تن به خطر دادن ، معادل پاداش است. آنها مي گويند اگر خطري نباشد سودي هم در كار نيست.
اكثر آنها تحت تأثير عقايد ديگران و هنجارهاي اجتماعي قرار نمي گيرند و به ارزشهاي خود معتقدند. آنها به راحتي به فعاليتهاي پر خطر تن مي دهند و مي گويند زندگي بايد مخاطره آميز باشد. در زندگي استقلال دارند. آنقدرها نگران ديگران نيستند و معتقدند هر كس در قبال خود مسئول است. همچنين آنها از هنر متقاعد كردن برخوردارند و به راحتي ديگران را تحت تأثير قرار داده و دوستي آنها را براي خود مي خرند. به سياحت و سير و سفر علاقه بسيار دارند. پرجنب و جوش و شرورند. در كودكي و نوجواني به شرارت تن مي دهند و براي ديگران مسئله ساز مي شوند. در برابر هر كس كه بخواهد از آنها سوء استفاده كند مي ايستند جسور و شجاعند. يكي از ويژگي هاي مهم آنها "در حال زندگي كردن" است. آنها به خاطر حوادث و رويدادهاي گذشته تأسف نمي خورند، براي آنها زندگي چيزي است كه بايد آن را در لحظه اكنون پيدا كرد.
همسر مناسب شخصيت ماجراجو:
ماجواجوها اكثراً طالب همسران كم توقعي هستند كه از خود زياد مايه بگذارند. اشخاص آميخته به شخصيت هاي نمايشي، از خود گذشته و وظيفه شناس ، براي همسري ماجواجوها مناسب هستند.
شخصيت پرشور:
پرشورها شخصيت بسيار قدرتمندي دارند، آنها در درون خويش بيش از هرگونه شخصيتي احساس توانمندي مي كنند و مي توانند بدون ترس از شكست ، مسئوليت هاي بزرگ را پذيرا شوند. آنها با قدرت، اختيار و مسئوليت، راحت هستند و به مقررات توجه زيادي دارند به شدت منضبط اند. آنها قوانين را وضع مي كنند و ديگران را ملزم به رعايت قوانين مي نمايند. پرشورها هر كاري را كه براي تحقق هدفهايشان لازم باشد انجام مي دهند و شديداً هدف گرا هستند. شجاعت از ديگر خصوصيات شخصيتي آنهاست. عمل و ماجرا را دوست دارند. آنها در ابراز وجود كردن مهارت دارند.
همسر مناسب شخصيت پرشور:
پرشورها، بايد پادشاه و ملكه زندگي خود باشند. زنان و مردان " پرشور" خواهان همسراني قابل اطمينان ، " پذيرنده" ، قدرتمند، مستقل و با عزت نفس هستند. مناسب ترين همسران پرشورها ، مهر طلب ها، از خود گذشته ها ، و حساس ها هستند، مشروط بر آنكه شدت اين ويژگي در آنها در حد اعتدال باشد. اگر شما شخصيتي پرشور داريد از ازدواج با اشخاصي كه ويژگي هاي شخصيتي مراقب يا متلون دارند، اجتناب كنيد ضمناً نمايشي ها كه اسباب حسادت شما را فراهم مي كنند و يا " با اعتماد به نفس ها" كه دستور كاري از آن خود دارند مناسب شما نيستند. زنان پرشور نيز به دليل ميل به سلطه جويي و استيلا طلبي بهتر است با مردان مهر طلب ازدواج كنند.جهت زندگي با شخصيت هاي پرشور توصيه مي شود:
خود را بشناسيد.بر روي توانمندي هاي خود حساب كنيد ولي مراقب رقابت با " پرشورها" باشيد، هرگز سعي نكنيد زير آب قدرت او را بزنيد. پرشورها دوست دارند اطرافياني قوي، ارزشمند و وفادار داشته باشيد، به شرط آنكه جايگاه پايين تري را در اشغال خود داشته باشند. قوي باشيد و عزت نفس خود را حفظ كنيد. به صرف اين كه در حضور يك قدرتمند هستيد نبايد موضع ضعيفي را اتخاذ كنيد، به جاي احساسات به دليل و منطق متوسل شويد. پرشورها اغلب به احساسات افراد بها نمي دهند. سعي كنيد، مطالب را به شكل منطقي مطرح كنيد. بايد اين واقعيت را بپذيريد كه شخصيت پر شور، مشربي تند دارد، بي جهت او را خشمگين نسازيد. براي حل مسائل خود راههاي ديگري پيدا كنيد.
شخصيت متلون:
شخصيت هاي متلون به راحتي با تغييرات احساسي كنار مي آيند. ويژگي هاي بارزشان به شرح زير است:
 متلون ها در روابط خود گرم و صميمي هستند. هيچ ارتباطي ميان آنها و ديگران جزئي و بي اهميت نيست. هيچ ارتباطي دست كم گرفته نمي شود. اين افراد بسيار پر انرژي هستند. متلون ها مبتكر هستند و مي توانند ديگران را نيز به فعاليت تشويق كنند. متلون ها كنجكاو و خيالپردازند و ذهني باز دارند. آنها دوست دارند فرهنگ ها، نقش ها و نظامهاي ارزشي ديگران را تجربه كنند و در مسيري جديد به راه بيفتند. متلون ها احساس خود را نشان مي دهند. آنها به لحاظ احساسي، فعال و واكنشي هستند و درهر رابطه اي با تمام وجود ظاهر مي شوند و در دور كردن نظر خود از واقعيت هاي دردناك مهارت دارند. متلون ها مي خواهند خوش باشند و تجربه هاي جديد داشته باشند. آنها هر چيزي را امتحان مي كنند. از ريسك كردن نمي ترسند. برداشت روشني از خويشتن ندارند، بدين معنا كه آنها نمي دانند چه كسي هستند و چه هويتي دارند. " متلون ها" بسيار متوقع هستند، آنها مي خواهند دنياي خود را از شما پر كنند. آنها به ندرت حاضر مي شوند خود را به خاطر شما تعديل كنند. هر چه شخصيت " متلون" بارزتر باشد، روابط ادامه دار در زندگي زناشويي دشوارتر مي شود.
همسر مناسب شخصيت متلون:
" متلون ها " به همسراني جالب، قوي، با علاقه و رمانتيك احتياج دارند كه در ضمن به خواسته هاي آنها به سرعت گردن نهند. شخصيت هاي ماجراجو، اغلب نظر متلون ها را جلب مي كند. اگر شما تا اندازه اي از ويژگي هاي شخصيت متلون برخوردار هستيد بايد كسي را به همسري برگزينيد كه آرام، با ثبات و تاحدي رمانتيك باشد.
شخصيت جدي:
جدي ها، اشخاصي خشك و جدي هستند و براي ابراز احساسات جايي باقي نمي گذارند. آنها از توانمندي هاي خود مطلع هستند، اما در ضمن محدوديت هاي خود را نيز مي شناسند. آنها گرفتار خود بزرگ بيني نمي شوند و خود را مسئول اعمال خويش مي دانند. اين شخصيت ها، متفكر، تحليل گر و ارزياب هستند و قبل از هر اقدامي آن را در ذهن خود مي پرورانند و سبك - سنگين مي كنند. جدي ها ديگران را دائماً ارزيابي مي كنند. آنها در ارزيابي ديگران به اندازه ارزيابي خود اهميت قائل مي شوند. آنها مسائل را پيش بيني مي كنند و وقتي اتفاقات ناخوشايند رخ مي دهد براي روبرو شدن با آنها آمادگي لازم را دارند. جدي ها ادب را رعايت مي كنند و اگر احساس كنند نسبت به ديگران بي ادبي كرده اند يا كاري را از روي بي فكري انجام داده اند بسيار ناراحت مي شوند.
همسر مناسب شخصيت جدي:
جدي ها، طالب همسراني هستند كه به شدت پذيرا باشند و آنها را آن طور كه هستند قبول كنند. مناسب ترين همسر براي جدي ها " مهر طلب " ها هستند. جدي با جدي نيز مي تواند كنار بيايد زيرا هر دو از دنيا ، درك و برداشت مشابهي دارند؛ اما احتمالاً بهتر است " جدي ها " كساني را به همسري برگزينند كه در زمينه هاي اجتماعي قوي تر باشند. " ماجراجوها " " متلون ها " و "نمايشي ها" شخصيت هاي مناسبي براي همسري جدي ها نيستند.
شخصيت با خصيصه هاي فردي:
زنان و مردان با ويژگي " خصيصه هاي فردي"، به هيچ شخص ديگري شباهت ندارند. شش ويژگي و رفتار زير از جمله خصوصيات بارز سبك " خصيصه هاي فردي" است.
1- زندگي دروني: افراد با اين ويژگي تحت تأثير باورها و احساسات خود هستند خواه ديگران اين ارزش هاي آنها را قبول داشته يا نداشته باشد.
2-دنياي خود: آنها افرادي مستقل هستند و به روابط نزديك و صميمانه معدودي احتياج دارند.
3-اين دسته افراد طرز زندگي جالب، غير معمولي، و اغلب عجيب و غريب دارند.
4-آنها به چيزهاي مرموز ، پوشيده، فراحسي ( منظور پاسخ به محرك هاي بيروني بدون هيچ گونه تماس حسي شناخته شده است كه شكل هاي مختلفي دارد مانند غيبگويي ، پيشگويي و ... ) و فوق طبيعي علاقه مندند.
5-آنها به انديشه هاي مجرد بها مي دهند.
6-علي رغم آنكه اين سبك شخصيتي تحت تأثير درون خويشتن است و به دل و ذهن خود توجه دارد، نسبت به ديگران و واكنش هاي آنها در برابر خود حساس است.

همسر مناسب شخصيت با خصوصيات فردي:
اين تيپ شخصيتي معمولاً خود را با نيازهاي ديگران تطبيق نمي دهد و به همين دليل نمي تواند با شخصيت هاي ماجراجو و جدي و پرشور كنار بيايد. " خصيصه هاي فردي "، طالب همسري است كه او را به همان شكلي كه هست بپذيرد. معمولاً شخصيت فارغ البال مي تواند با اين دسته از مردم كنار بيايد، اگر زن و مرد با شخصيت خصيصه هاي فردي با هم ازدواج كنند ممكن است بتوانند دنياي كوچكي از آن خود بسازند كه در آن دنياي حقيقي متعارف، فرصتي براي خودنمايي نداشته باشند. براي كنار آمدن با شخصيت خصيصه هاي فردي، به او كمك كنيد تا به روحيه اش بيشتر برسد. بعضي از اين اشخاص فرصت و توانايي پرداختن به علايق و خواسته هاي خود را ندارند و در نتيجه ناخشنود مي شوند و خود را ناموفق احساس مي كنند، بي جهت به او فشار نياوريد تا خود را با شرايط دنياي حقيقي شما سازگار كند. براي هم رنگ شدن با دنياي حقيقي او نيز خودتان را تحت فشار قرار ندهيد . به جاي آنكه فقط به اين مطلب فكر كنيد كه دنياي شما متفاوت است، بهتراست با يكديگر درباره اين تفاوت ها بحث كنيد. براي كنار آمدن با هم آماده باشيد و گاه راههاي جداگانه خود را بيپماييد. بسياري از شخصيت هاي " خصيصه فردي" فراموش كارند. آنها به قدري در دنياي درون خود غرق مي شوند كه بايد زمان پرداخت اجاره خانه، خريد مايحتاج زندگي ، خريد لباس براي بچه ها و يا خاموش كردن چراغها را به هنگام خواب به آنها متذكر شد.
محققان و روان شناسان، به گونه ديگري نيز از شخصيت تقسيم بندي هايي به عمل آورده اند و آنها را به سه دسته كلي تقسيم نموده اند. دسته اول شخصيت هاي پارانوئيد، اسكيزوئيد و اسكيزوتايپي را در بر مي گيرد. افراد اين گروه اغلب غير عادي به نظر مي رسند. دسته دوم، " شخصيت هاي ضد اجتماعي " مرزي، نمايشي و خود شيفته را شامل مي شود و دسته سوم، " شخصيت اجتنابي و وابسته وسواسي را تشكيل مي دهد. براساس راهنماي تشخيصي و آماري اختلال هاي رواني "، (DSM- IV) اختلالات شخصيتي نيز دقيقاً به صورت فوق تقسيم بندي شده است، كه در زير اشاره اي كاملاً كوتاه و گذرا به هر يك داريم.

شخصيت پارانوئيد يا سوء ظني:
افرادي كه چنين شخصيت هايي دارند، بسيار مغرورند، همچنين حسود و كمي ستيزه جو هستند، فوراً درگيري پيدا كرده ، به سرعت دعوا مي كنند. بسيار بدبين اند. به ويژه نسبت به همسران خودشان. اين گروه، يك الگوي عدم اعتماد و سوء ظن نسبت به همه دارند و انگيزه هاي ديگران را بدخواهانه تفسير مي كنند. افراد مبتلا به اين اختلال تصور مي كنند كه سايرين مي خواهند آنها را استثمار كنند، فريب دهند يا به آنها آسيب برسانند. پيوسته كينه به دل مي گيرند. يعني اشتباهها، خطاها و لغزش هاي ديگران را نمي بخشند.
شخصيت اسكيزوئيد:
كسي كه چنين شخصيتي دارد، بسيار منزوي است. براي ديگران كاملاً بي آزار است و در گوشه اي كتاب مي خواند، پيانو مي زند، و يا نقاشي مي كند. اما حتي يك دوست هم ندارد، به رقابت علاقه نشان نمي دهد، به شدت خجالتي است. در حالت بيمار گونه اش سردي هيجاني، كناره گيري و بي تفاوتي نشان مي دهد، تقريباً هميشه فعاليت هاي انفرادي را ترجيح مي دهد، در روابط او كناره گيري از اجتماع مشاهده مي شود. از فعاليت هاي معدودي لذت مي برد.
شخصيت اسكيزوتايپي:
در اينها نيز انزواطلبي زياد ديده مي شود. اسكيزو تايپ ها روابط نزديك و صميمانه را نمي پسندند، داراي عقايد عجيب و غريب هستند، مثلاً اعتقاد به خرافات، اعتقاد به روشن بيني، انديشه خواني و اشتغال هاي ذهني عجيب و غريب در آنها متداول است، عاطفه نامناسب يا محدود دارند.(DSMIV)
شخصيت ضد اجتماعي:
چنين افرادي ضد قانونند. قانون خانه، مدرسه يا جامعه را زير پا مي گذارند، همه جا قانون شكني مي كنند، مثلاً عبور از چراغ قرمز علامت بدي است كه نشان دهنده شخصيت ضد اجتماعي فرد است. اين افراد به دزدي ، تجاوز به حقوق ديگران، دروغگويي و هر گونه رفتارهاي ضد اجتماعي دست مي زنند و از هيچ تنبيهي عبرت نمي گيرند.
افرادي كه مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي هستند نمي توانند خود را با هنجارهاي اجتماعي سازش دهند. پرخاشگرند، نسبت به امنيت خود و يا ديگران كاملاً بي پروا عمل مي كنند. زماني كه حقوق اجتماعي را پايمال مي كنند و به اذيت و آزار ديگران مي پردازند هيچگونه احساس پشيماني ندارند. مسئوليت ناپذيرند، به فريبكاري و دروغ متوسل مي شوند.
شخصيت نمايشي يا هستيريك:
مردمي كه داراي اين گونه شخصيت هستند، رفتارهاي بچگانه در آنها زياد ديده مي شود. حساس، حسود و زود رنج اند. زنان نمايشي يا هستيريك، پوشش عجيب و غريب دارند؛ غالباً لباس هاي كم مي پوشند؛ آرايش تند و تيزي دارند و رفتارشان زننده است،. از جمله صفات اين گونه شخصيت ها اين است كه هيچگاه بزرگ نمي شوند و با وجود چهل، پنجاه سال سن هنوز رفتار بچگانه دارند؛ سگ و گربه نگه مي دارند در سنين بالا عروسك دارند. اگر اين افراد خانم هستند هيچ كاري در خانه انجام نمي دهند. ميهمان دعوت نمي كنند يعني اينها را بايد به عنوان يك همسر در ويترين گذاشت. از جمله علائم اختلال شخصيت هستيريك ( نمايشي ) عبارت اند از:
1-در موقعيت هايي كه مركز توجه نيست به او خوش نمي گذرد و ناراحت است.
2-در تعامل با ديگران رفتار نامناسب نشان مي دهد.
3-بيان هيجان ها در وي سطحي و به سرعت متغير است.
4-همواره از ظاهر جسماني خود براي جلب توجه ديگران استفاده مي كند.
5- سبك گفتاري فرد به شدت تأثير گذار و فاقد جزئيات است.
6-تلقين پذير است و روابط را صميمانه تر از آنچه واقعاً هست، تلقي مي كند.
شخصيت خود شيفته:
كساني كه داراي اين شخصيت اند مردماني بسيار خودخواه هستند و توجه خاصي به خود دارند. بر پيشرفت استعداد هاي خود اغراق مي كنند. و نسبت به ديگران بسيار حسود هستند. براي خود ارج و اعتبار فراواني قائل اند. خود را بهترين فرد مي دانند و اجازه ابراز وجود به كسي نمي دهند و بالاترين حد ناسازگاري را با محيط دارند. كساني كه به اختلال شخصيت خودشيفتگي دچارند نياز به تحسين و تمجيد دارند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت خودشيفته معتقدند كه برتر، استثنايي يا بي همتا هستند و از ديگران نيز انتظار دارند با آنها به همين صورت برخورد كنند، عزت نفس آنها تقريباً به طور ثابتي شكننده است. با خيالپردازي هاي مربوط به موفقيت نامحدود، قدرت، زيركي، زيبايي و با عشق ايده ال اشتغال ذهني دارند. خودشيفته ها فاقد درك همدلانه هستند و نمي توانند بفهمند كه ديگران چه احساسي دارند كنار آمدن با يك شخصيت خودشيفته بسيار دشوار است . اينها معمولاً دوستانشان را از دست مي دهند . آنها بسيار مغرورند، هيچگاه در صف نمي ايستند و رعايت نوبت نمي كنند و از ديگران توقعات بسيار نا به جا و خود خواهانه دارند.
شخصيت اجتنابي:
گروهي كه داراي اين شخصيت اند، بسيار محافظه كارند، با هيچ موقعيتي مقابله نمي كنند، سعي مي كنند از هر موضوع مشكوكي فاصله بگيرند، ترسو هستند، از رويارويي با مردم و يا از يك استرس فرار مي كنند. در زندگي خود حاضر به هيچ ريسكي نيستند، يك زندگي ثابت و محتاطانه و دور از هر مخاطره را انتخاب مي كنند. شخص مبتلا به اختلال شخصيتي اجتنابي، در شرايط دشواري به سر مي برد. از يك سو خواهان مراوده با ديگران است و از سوي ديگر نمي تواند به راحتي با آنها ارتباط برقرار كند.
"DSM-IV( جدول تشخيصي آماري بيماري هاي رواني ) "، شخصيت اجتنابي را با خصوصيات زير توصيف مي كند:
1-از فعاليت هاي شغلي كه مستلزم ارتباط ميان فردي است، به علت ترس از انتقاد، عدم تأييد يا طرد ، اجتناب مي كند.
2- مايل نيست با ديگران در ارتباط باشد، مگر مطمئن شود كه مورد محبت قرار مي گيرد.
3- در روابط صميمانه به علت ترس از شرمساري يا مسخره شدن محدوديت نشان مي دهد.
4-به علت احساس بي كفايتي، در موقعيت هاي بين فردي جديد، كمرو است.
5- از لحاظ اجتماعي خود را نالايق ، و از لحاظ شخصي خود را فاقد جاذبه مي پندارد.
6-به طور غيرعادي نسبت به خطر كردن هاي شخصي و يا درگير شدن در فعاليت هاي جديد بي ميل است، زيرا ممكن است موجب دستپاچگي هم شود.
7- نسبت به مورد انتقاد قرار گرفتن يا طرد شدن در موقعيت هاي اجتماعي، اشتغال ذهني دارد.
از آنجايي كه " اجتنابي ها"، خود را از ديگران كنار مي كشند اگر در زمره افراد خانواده و بستگان نزديك آنها نباشيد، بعيد است بتوانيد با آنها كنار بياييد، راه كنار آمدن با آنها به رسميت شناختن حقيقت اضطراب و حساسيت شخص " اجتنابي" نسبت به انتقاد است.
شخصيت وابسته:
اين اشخاص خود را ضعيف ، تهي و حقير مي پندارند و اعتماد به نفسشان بسيار پايين است. خود را صاحب رأي نمي دانند. براي كسب محبت و حمايت ديگران به اقدام هاي افراطي دست مي زنند. اين گونه افراد چون از قطع حمايت يا تأييد مي ترسند، اغلب در ابراز مخالفت با ساير افراد، به ويژه كساني كه به آنها وابسته هستند، مشكل دارند.DSMIV ملاك هاي تشخيصي شخصيت وابسته را اينگونه توصيف مي كند
1-نياز فراگير و مفرط به حمايت شدن كه به رفتار سلطه پذيري، وابستگي و ترس از جدايي منجر مي شود.
2- بدون راهنمايي و اطمينان بخشي مفرط ديگران در تصميم گيري هاي روزمره دچار مشكل مي شود.
3-نياز دارد كه ديگران مسئوليت بيشتري در زمينه هاي مهم زندگي او بپذيرند.
4-براي كسب محبت و حمايت ديگران افراط مي كند، تا جايي كه داوطلبِ انجام كارهايي مي شود كه ناخوشايند هستند.
5- در مواقع تنهايي به دليل ترس زياد از ناتواني براي مراقبت از خود احساس ناراحتي يا درماندگي مي كند.
6-در زماني كه يك رابطه صميمانه قطع مي شود مُصرانه براي ايجاد رابطه ديگران به عنوان منبع مراقبت و حمايت به جستجو مي پردازد.
براي كنار آمدن با وابسته ها، به جاي تصميم گيري براي آنها، به آنها كمك كنيد تا براي خود تصميم بگيرند. صميمانه از آنها بخواهيد كه براي راضي كردن ديگران، صداقت بيش از اندازه به خرج ندهند . به خاطر داشته باشيد كه بهره برداري نكردن از اشخاص منفعل دشوار است و آنها را تشويق كنيد كه به روان درمانگر مراجعه كنند.
شخصيت وسواسي:
اين اشخاص بسيار دقيق و مرتب و خوش قول و در عين حال بداخلاق اند. زندگي با چنين مردمي بسيار سخت است. شما هزار لطيفه مي گوييد آنها نمي خندند. هيچ تلاشي را در راستاي زيبا سازي زندگي نمي پسندند. زندگي را در يك قالب خشك رياضي مي بينند و هر كاري را در ساعت خاصي انجام مي دهند. كارهايشان را رأس ساعت خاصي شروع مي كنند و در ساعت خاصي هم پايان مي دهند. اينها معمولاً موفق اند. دائماً كارهايشان را بررسي مي كنند احتياط بيش از حد دارند. در مقابل اين گروه شخصيتي، مردم بي قيد قرار دارند. در "DSMIV( جدول تشخيصي آماري بيماري رواني ) " ويژگي هاي زير را براي شخصيت وسواسي توصيف كرده اند.
1- اشتغال ذهني نسبت به جزئيات، قواعد، فهرست ها، نظم ها، سازماندهي يا برنامه ها تا اندازه اي كه هدف اصلي فعاليت گم مي شود.
2- كمال گرايي آنها مانع از تكميل كارهايشان مي شود.
3-شيفتگي شديد به كار و توليد تا اندازه اي كه فعاليت هاي تفريحي و دوستي ها ناديده گرفته مي شوند.
4- وظيفه شناسي افراطي، دقت زياد و انعطاف ناپذيري در مورد مسائل اخلاقي و ارزشي كه با هويت فرهنگي يا مذهبي تبيين نمي شود.
5- ناتواني در دور انداختن اشياء كهنه و حتي بي ارزش.
6-اكراه در واگذاري تكاليف به ديگران يا همكاري با ديگران مگر اين كه ديگران روش وي را در انجام كارها به طور كامل قبول كنند.
7- ناخن خشكي نسبت به خود و ديگران.
8-انعطاف ناپذيري و سرسختي.
براي كنار آمدن با اختلال شخصيت وسواسي جدي ( Obsessive-Compulsive) بايد تلاش كنيد و آنها را به روان درمانگرها ارجاع دهيد. اما فراموش نكنيد كه او در باورها و ديدگاهاي خود مقاوم است و تغيير كردن براي وي حكم يك فاجعه را دارد. با رعايت آنچه درDSMIV آمده است " حتي وقتي شخصي مبتلا به اختلال شخصيت وسواسي جبري احساس مي كند كه ممكن است، مصالحه به سود او تمام شود، ممكن است لجوجانه از تن دادن به اين كار خودداري كند و آن را خلاف اصول بداند".
ويژگي هاي خلقي شخصيت افسرده:
افسردگي يكي از اختلالات خلقي است كه در بعضي از افراد با ويژگي هاي زير نمايانگر مي شود. شخص افسرده معمولاً گريان به نظر مي رسد، علائقش نسبت به تمام فعاليت ها رو به كاهش مي رود. احساس پوچي، بي ارزشي و گناه مي كند، انرژي اش را از دست مي دهد و هميشه احساس خستگي دارد. معمولاً وزنش به طور قابل ملاحظه اي كاهش مي يابد، خوابش مختل مي گردد و دچار بي خوابي يا پرخوابي همه روزه مي شود. اگر افسردگي شديد باشد افكار خودكشي نيز دارد. افسرده ها نسبت به همه چيز بدبين هستند. نگرش منفي دارند. داراي كندي رواني حركتي اند، شعرها و سرودهايشان غم انگيز و مملو از سوز و آه و فغان است. دائماً خود را سرزنش مي كنند و از زندگي شان راضي نيستند. زندگي با افراد افسرده بسيار سخت و پرتنش است.
ويژگي هاي افراد خود شكوفا:
افراد خود شكوفا پديده هاي تازه غير مجرد و حقيقي را از پديده هاي عمومي، مجرد و عنوان بندي شده تميز مي دهند، علت ظاهراً اين است كه آنها بيشتر در دنياي واقعي و در طبيعت زندگي مي كنند تا در انبوهي از مفاهيم، افكار انتزاعي، انتظارها، باورها و كليشه هايي كه اكثر مردم آنها را با دنياي واقعي اشتباه مي گيرند؛ بنابراين آنها آمادگي بيشتري براي درك واقعيت دارند.یكي از بهترين و سالمترين انواع مختلف تيپ هاي شخصيتي، افرادِ خود شكوفا هستند، لذا در زير به طور مشروح به معرفي اين تيپ شخصيتي مي پردازيم.
پذيرش ( خود، ديگران، طبيعت):
براي افراد سالم امكان پذير است كه خود و فطرتشان را بدون آزردگي يا شكوه و شكايت و حتي بدون تفكر زياد درباره موضوع بپذيرند. آنها مي توانند كاستي ها، و گناهان، صفت ها و شرارت هاي فطرت آدمي را بپذيرند، كسي از خيس بودن آب و سبزي درختان شكايت نمي كند. همانگونه كه كودك با چشم هاي باز، عاري از هرگونه انتقاد، بي توقع و معصوم به جهان مي نگرد، يك فرد خود شكوفا نيز گرايش دارد كه به همان ترتيب به طبيعت بشري خود و ديگران بنگرد.آنها همه حالات خود را مي پذيرند.در اين افراد حالت دفاعي، ظاهر سازي، نقش بازي كردن يا ... وجود ندارد آنها نسبت به اعمال تصنعي ديگران، ريا و تزوير، نفاق و گستاخي بي رغبت هستند. آنچه افراد سالم از آن مي رنجند عبارت اند از :
1 - معايب قابل بهبود مانند كاهلي، بي فكري، بدخلقي، رنجاندن ديگران
2- تعصب ، رشك و حسد
3- عادت ها، كه هر چند نسبتاً مستقل از ساختار منشي هستند در عين حال مي توانند قوي باشند.
4- كاستي هاي نوع بشر.
خودانگيختگي، سادگي، طبيعي بودن
همه افراد خود شكوفا را مي توان در رفتار و در زندگي دروني و افكار ، خودانگيخته توصيف كرد. سادگي و حفظ حالات طبيعي ويژگي رفتار آنهاست.
مسئله مداري:
افراد خود شكوفا، عميقاً به مسائل خارج از خودشان توجه دارند. در اصطلاح جاري ، آنها بيشتر مسئله مدار هستند تا خود مدار. آنها عموماً براي خودشان مشكل به شمار نمي آيند و در كل توجه زيادي به خودشان ندارند. اين افراد معمولاً داراي رسالتي در زندگي هستند و وظيفه اي براي انجام دادن دارند و اين الزاماً كاري نيست كه آنها براي خودشان ترجيح دهند يا انتخاب كنند، بلكه كاري است كه معمولاً نسبت به آن احساس مسئوليت مي كنند. مسائل را از افق مي نگرند و آنقدر به درختان نزديك نمي شوند كه ديگر جنگل را نبينند.
خود مختاري، استقلال فرهنگ و محيط، اراده:
يكي از ويژگي هاي افراد خود شكوفا استقلال نسبي آنان از محيط طبيعي و اجتماعي است. اين عدم وابستگي به محيط به معناي استواري نسبي در برابر فشارها، ضربه ها، محروميت ها و ناكامي ها و نظاير آن است. اين افراد مي توانند در كوران اوضاعي كه شايد افرادي را حتي به خودكشي مي كشاند آرامش نسبي خود را حفظ كنند. آنها براي پيشرفت خودشان و رشد مداوم به توانايي هاي بالقوه و منابع پنهاني خودشان متكي هستند. افراد داراي كمبود انگيزش بايد افراد ديگري را در كنار خود داشته باشند چون اكثر رضامندي هاي نياز اساسي آنها ( محبت، ايمني، احترام، حيثيت و تعلق) مي تواند تنها از طريق ساير انسانها حاصل آيد. اما افراد خود شكوفا به حد كافي قوي شده اند كه بي نياز از تأييد ساير افراد يا حتي محبت آنها باشند. ( برعكس افراد مهر طلب)
استمرار تقدير و تحسين:
افراد خود شكوفا اين توانايي شگفت آور را دارند كه بارها و بارها به گونه اي تازه، در كمال صداقت، خوبي هاي اساسي زندگي را با احترام، لذت، شگفتي و حتي با شعف تحسين كنند. هر چند كه اين تجربيات در نظر ديگران مي تواند بي رنگ شده باشد اين همان چيزي است كه " ويلسون "، آن را تازگي نام نهاده است. لذا براي چنين فردي هر غروب آفتابي مي تواند به زيبايي اولين غروب باشد و هر گلي بعد از يك ميليون گل ، دوست داشتني باشد و هزارمين نوزاد به اندازه اولين نوزادي كه ديده است برايش مخلوقي خارق العاده به شمار رود. او سي سال پس از ازدواج هنوز از بخت خودش راضي است، و زيبايي همسرش هنگامي كه شصت ساله است مايه حيرت او مي شود. براي چنين افرادي حتي امورلحظه به لحظه روزانه و عادي زندگي مي تواند شور انگيز و مهيج باشد. از طبيعت ، از كودك از موسيقي، از معماري، از هر چيز لذت مي برد. مزلو مي گويد پس از مطالعه در مورد گلايه هاي پست، گلايه هاي عالي و گلايه هاي ماورايي همگي نشانگر اين هستند كه اگر مي توانستيم مواهبمان را چنان به شمار آوريم كه افراد خود شكوفا مي توانند و اگر مي توانستيم احساس خرسندي مداوم داشته باشيم، اين مواهب را در خود حفظ كنيم و قدر اين احساس را بدانيم ، آنگاه زندگي مي توانست پيشرفت بسيار وسيعي داشته باشد.
حس همدردي:
اين واژه از " آدلر" است. آنها عليرغم خشم، ناشكيبايي و يا بيزاري اتفاقي، داراي احساس همساني، همدردي و عطوفت عميقي نسبت به انسانها مي باشند ، به همين دليل تمايل واقعي براي كمك به نژاد بشر را دارند چنانچه گويي همگي اعضاي يك خانواده هستند ؛ مانند احساس فرد نسبت به برادرانش، كه حتي اگر گاهي پليد هم باشند به طور كلي توأم با عطوفت خواهد بود. با اين وجود آنها را آسانتر از غريبه ها مي توان عفو كرد. اگر ديدگاه انسان به حد كافي كلي نباشد، و بستر ذهن به حد كافي گسترده نباشد آنگاه انسان نمي تواند اين احساس همساني با نوع بشر را در يابد.
روابط بين فردي:
افراد خود شكوفا، داراي روابط بين فردي عميق تري از ديگر بزرگسالان مي باشند. آنها قادر به همجوشي بيشتر، عشق وسيع تر و همساني كاملترند، و قادرند بيش از آنچه كه ساير مردم تصورش را مي كنند مرزهاي شخصي را از ميان بردارند، به هر حال ويژگي هاي معين و خاصي از اين روابط در بين آنها وجود دارد. اعضاي ديگر اين روابط نيز احتمالاً از افراد عادي سالم تر و به خودشكوفايي نزديكتر هستند. يكي از پيامدهاي اين پديده و نيز پديده هاي خاص ديگر اين است كه افراد خودشكوفا روابط بسيار عميق را با افراد معدودي دارا مي باشند. حلقه دوستان آنها تقريباً كوچك است، تعداد كساني را كه آنها عميقاً دوست مي دارند، اندكند. دليل آن هم اين است كه نزديك بودن زياد به يك نفر و درك عميق نيازمند زمان است و به قول يكي از آنها من وقت آن را ندارم كه دوستان زيادي داشته باشم". ارادت داشتن موضوع لحظه اي نيست. اين افراد تمايل دارند نسبت به همه كس مهربان باشند يا لااقل بردبار. علاقه بسيار به كودكان دارند. غمخوار نوع بشرند ( يكي از سؤالاتي كه در بهداشت رواني مي شود اين است كه شما چقدر مردم را دوست داريد و مردم چقدر شما را دوست دارند) در عين حال از كساني كه سزاواريش را دارند خصوصاً از ريا كاران و متظاهران با خشونت سخن مي گويند شايد به اين دليل كه 1) مستحق هستند 2) اين رفتار به صلاح فردي است كه مورد حمله قرار مي گيرد.
ساختار مـَنشي مردم گرا:
براي همه احترام قائلند. آنها اين توانايي را دارند كه از هر كسي كه چيزي براي ياد دادن به آنها دارد بدون توجه به هر ويژگي ديگري كه اين شخص ممكن است داشته باشد، بتواند چيزي فرا گيرند و در اين ارتباط مدعي هيچ گونه حرمت ظاهري يا منزلت يا اعتبار سني و شغلي نيستند. همه آنها كاملاً آگاهند كه در مقايسه با آنچه كه مي توان داشت و آنچه كه ديگران مي دانند، اندك مي دانند و به همين دليل آمادگي دارند كه بتوانند از همه كس چيز بياموزند.
تشخيص بين وسيله و هدف:
افراد خود شكوفا، قوياً پايبند اخلاقند. داراي استانداردهاي اخلاقي معيني هستند. چنان رفتار مي كنند كه گويي وسايل و اهداف براي آنها موضوعي قابل تميز است. به طور كلي توجه آنها بيشتر به اهداف متمركز است تا به وسايل ، و وسايل به طور قطع كاملاً تابع اين اهداف هستند. كار را به خاطر نفس عمل انجام مي دهند.
شوخ طبعي:
آنها معمولاً شوخ طبعند، شوخ طبعي آنها از نوع معمولي نيست، آنچه در نظر افراد عادي مضحك است در نظر آنها مضحك نيست. از اين رو مزاح خصمانه ( با رنجاندن ديگران مردم را به خنده وا داشتن) مزاح برتري طلبانه ( به حقارت كس ديگر خنديدن) يا مزاح خارج از نزاكت آنها را نمي خنداند. اختصاصاً آنچه را كه آنها مزاح مي دانند پيوستگي نزديكتري با فلسفه دارد تا با هر چيز ديگر. مي توان گفت نسبت به بقيه كمتر بذله گويند.
اين ويژگي كلي در همه آنها وجود دارد و هيچ استثنايي در آن نيست. هريك از آنها به طريقي نوع خاصي از خلاقيت يا قوه ابتكار را كه ويژگي معيني دارد، از خود نشان مي دهند. در بعضي از آنها خلاقيت به صورت معمولي يعني تأليف كتاب، ساختن آهنگ يا توليد اشياي هنري ظاهر نمي شود، بلكه تا حدودي مي تواند بسيار متواضعانه تر باشد، چنان است كه گويي اين نوع خاص از خلاقيت كه تجلي شخصيت سالم است به دنياي خارج فرافكنده مي شود يا در هر نوع فعاليتي كه فرد به آن مشغول است، تأثير مي گذارد. بنابراين ، كفاش و نجار خلاق هم مي تواند وجود داشته باشد.
مقاومت در برابر فرهنگ پذيري:
افراد خود شكوفا افرادي كاملاً سازش يافته نيستند، آنها به طرق مختلف با فرهنگ كنار مي آيند، اما در مورد همه آنان مي توان به يك مفهوم عميق و معني دار گفت كه در برابر فرهنگ پذيري مقاومت مي كنند و از فرهنگي كه در آن غوطه ور شده اند نوعي جدايي دروني احساس مي كنند. در مجموع رابطه افراد سالم با فرهنگ خود كه از سلامت كمتري برخوردار است، رابطه پيچيده اي است كه از آن مي توان لااقل اجزاي زير را استنتاج كرد:
1- در فرهنگ ما همه اين افراد در مورد انتخاب لباس، زبان، غذا و شيوه انجام كارها به نحو مطلوبي قرار دادهاي ظاهري را رعايت مي كنند و در عين حال افرادي سنتي نيستند و به يقين پيرو مد و شيك پوشي نمي باشند.
2- به سختي مي توان اين افراد را به مفهوم گرايش هاي نوجواني، تند مزاج، افرادي آشوبگر ناميد. آنها از خود هيچ گونه بي تابي فعالانه يا نارضايتي لحظه به لحظه مزمن و مداوم نسبت به فرهنگ و يا مشغله ذهني در جهت تغيير سريع آن نشان نمي دهند گرچه به اندازه كافي از بي عدالتي به خشم مي آيند.
3- احساس دروني كناره گيري از فرهنگ الزاماً آگاهانه نيست، اما همه آنها اين احساس را از خود نشان مي دهند.
كيفيت كناره گيري و نياز به خلوت و تنهايي:
آنها مي توانند بدون زيان رساندن به خودشان و بدون ناراحتي منزوي باشند، به علاوه آنها خلوت و انزوا را بيشتر از افراد معمولي دوست دارند. اغلب براي آنها امكان پذير است كه دور از صحنه نزاع باشند و از آنچه كه موجب آشفتگي ديگران مي شود خود را آسوده و آرام نگهدارند. براي آنها آسان است كه محتاط و كناره گير و نيز آرام و متين باشند؛ بدين ترتيب اين امكان نيز برايشان وجود دارد كه بتوانند بدشانسي هاي شخصي خود را بدون واكنش خشونت آميز، چنانكه افراد عادي نشان مي دهند، بپذيرند. به نظر مي رسد كه آنها قادرند شأن و مرتبه خود را حتي در شرايط نامطلوب حفظ كنند، شايد اين امر از آنجا ناشي مي شود كه آنها بيشتر مايلند به تعبيري كه خودشان از اين وضعيت دارند اعتماد كنند تا به آنچه ساير مردم درباره آن احساس يا فكر مي كنند. كناره جويي در افراد عادي با دردسرها و مشكلات خاصي همراه است كه به عنوان سردي، تكبر، نداشتن عاطفه ، غير دوستانه بودن و حتي عداوت تعبير مي شود.
نتيجه گيري:
يكي از شرايط ازدواج موفق همساني يا نزديكي شخصيت ها به يكديگر است. مسلم است كه يك فرد با شخصيت درون گرا ، با كسي كه شخصيت برون گرا دارد به زندگي خوشي نمي رسد . يكي به گوشه انزوا علاقه دارد كه داستان بنويسد يا بخواند و يا نقاشي كند، ديگري رابطه با مردم را مي پسندد، سفره اي گسترده دارد و محيط شلوغ را مي پسندد. عقيده ما بر اين است كه درون گرايان نبايد با برون گرايان ازدواج كنند آمار نشان مي دهد كه چنين همسراني به مدت يك تا دو سال روابط خوبي دارند، از يكديگر چيزهايي ياد مي گيرند و اين اكتشاف تا مدتي برخوي طبيعي يكي از آن دو سرپوش مي گذارد. مثلاً آنكه برون گرا است، كمي ساكت مي شود، اما زندگي طولاني مدت اين زوج ، با سازش همراه نخواهد بود.
برخي مردم معتقدند كه اگر يك نفر غمگين و ساكت، همسري شاد و خندان داشته باشد، خوب است. اما سؤال اين است كه به كدام بها اين ازدواج دوام مي آورد، آنكه شاد و خندان است همنشين خود را مي طلبد. او پس از زماني كوتاه از يك نفر ساكت خسته مي شود و آنكه ساكت است از پُرگويي و شادماني همنشين به آزردگي مي رسد. بنابراين در ازدواج بايد به سنخيت شخصيت ها باهم انديشيد به طور اعم زوجين بايد در صفات شخصيتي قدري به هم شبيه باشند.

+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 16:47  توسط Sciport  | 


ویژگی های مهم شخصیت دارای اعتماد به نفس

یكی از معیارهای انتخاب همسر در نظر گرفتن خصوصیات شخصیتی وی و همسانی آن با شخصیت فردی است كه می خواهد ازدواج كند. البته پی بردن به این مهم كاری دشوار و  كاملاً تخصصی است ولی جهت شناخت بهتر جوانان عزیز و آشنایی بیشتر آنها به معرفی چند تیپ مختلف شخصیتی می پردازیم.لازم به ذكر است مطالبی كه مطرح می شود فقط در كلیات مصداق دارد و شاید در مورد تك تك افراد صدق ننماید، قصد ما بیشتر افزایش اطلاعات جوانان و نوجوان عزیز است و جهت بررسی و تحلیل مشكلات خاص به آنها توصیه می شود حتماً به مراكز مشاوره و روان درمانی مراجعه فرمایند. با بیان این مقدمه ابتدا به  معرفی بعضی از انواع تیپ های شخصیتی می پردازیم و در قسمت های بعد به شما می گوییم كه چه همسری مناسب هر تیپ شخصیتی است.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟
شخصیت وظیفه شناس

وظیفه شناس ها به اصول اخلاقی پای بند هستند و تا كارشان را درست و تمام انجام ندهند، آرام نمی گیرند. آنها به خانواده خود وفادارند و از مقامات مافوق اطاعت می كنند. كار زیاد، ویژگی بارز این گونه ی شخصیتی است وظیفه شناس ها موفقیت طلب هستند، هیچ پزشك، وكیل، دانشمند یا مقام اداری موفق بدون برخورداری از این ویژگی شخصیتی نمی تواند در كارش موفقیتی كسب كند.

هشت ویژگی شخصیت وظیفه شناس

وظیفه شناس ها در مقایسه با سایرین از این هشت ویژگی بهره بیشتری دارند1- كار زیاد: وظیفه شناس شیفته كار است.2- كار درست: شخصیت وظیفه شناس به درست انجام دادن كارها توجه دارد. او پایبند وجدان است و به ارزش ها و اصول اخلاقی بها می دهد.3- راه درست: "همه چیز باید درست انجام شود" شخصیت " وظیفه شناس" معنای این جمله را به خوبی می داند ؛ از رسیدگی به حساب های مالی گرفته تا دستیابی به هدف های مقام مافوق، و طرز تمیز كردن زیر سیگاری ها، همه اینها باید درست انجام شود.4- كمال طلبی: وظیفه شناس ها می خواهند همه ی كارها بدون كمترین لغزش و به مطلوب ترین شكل ممكن انجام شود.5- ثابت قدم: این افراد به نقطه نظرهای خود پایبندند و در معرض ناملایمات مصمم تر می شوند.6- توجه به جزئیات: وظیفه شناس ها به نظم و ترتیب و جزئیات امر توجه دارند. آنها سازمان دهندگان خوبی هستند ؛ توجه به جزئیات از جمله ویژگی های این گونه شخصیتی است.7- احتیاط: در تمام امور زندگی محتاط و دقیق و مراقب هستند.8- صرفه جویی: وظیفه شناس ها صرفه جو هستند. آنها از دور انداختن چیزهایی كه برایشان فایده ای دارند و یا قبلاً داشته اند و یا احتمالاً خواهند داشت خودداری می كنند.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

چند توصیه برای زندگی با وظیفه شناس      

1- با روی خوش، از خود صبر و شكیبایی به خرج دهید و بگذارید وظیفه شناس ها عادات خود را داشته باشند. به او فشار نیاورید،" كه ترا به خدا ، امروز را به ما اختصاص بده" بهتر است به خود بگویید من همسرم را می شناسم او تا كارش را انجام ندهد دست بردار نیست.

2- انتظار نداشته باشید كه شخصیت "وظیفه شناس" تغییر بكند شما نیز از توانمندی هایتان استفاده كنید.

3- هرگز با او بحث نكنید و درگیر جنگ قدرت نشوید. او آن قدر بحث و مشاجره را ادامه می دهد تا تسلیم شوید و یا قانع گردید، سعی كنید به حرفهایش به راحتی گوش كنید.

4- از شرایط خود شاد باشید و از امنیت و ثباتی كه همسر " وظیفه شناس" شما به زندگی تان می آورد، راضی باشید.

5- از او انتظار تعریف و تمجید نداشته باشید. همسر وظیفه شناس شما ممكن است در مورد لباس یا وضعیت ظاهری شما حرفی نزند ولی او به خوبی متوجه شماست.

6- انعطاف پذیر باشید.

همسر مناسب وظیفه شناس ها

اشخاص وظیفه شناس، اغلب افرادی كه احساسات خود را بروز دهند مانند شخصیت های نمایشی را می پسندند. از سوی دیگر وظیفه شناس ها، ماجواجوها و كسانی را كه ریسك می كنند، دوست دارند. اشخاص به نسبت "جدی" و " حساس" نیز احتمالاً با استقبال وظیفه شناس ها روبرو می شوند. شخصیت وظیفه شناس، با افراد " پرشور" و یا " مراقب " همخوانی ندارد و شخصیت "فارغ البال" ( بی خیال ) آنها را ناراحت می كند.

شخصیت دارای اعتماد  به نفس بالا

اینها افرادی شاخص اند و معمولاً رهبران، ستارگان و جاذبان بخش های عمومی و حقوقی جامعه را تشكیل می دهند. حرمت نفس جادویی و اعتماد به نفس كه ویژگی این گونه شخصیت است رؤیاها را به پیروزی ها و موفقیت های چشمگیر تبدیل می كند.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

ویژگی های مهم شخصیت دارای اعتماد به نفس

1- حرمت نفس: افراد با این تیپ شخصیتی به خود و توانمندی هایشان اطمینان دارند. آنها خود را موجوداتی منحصر به فرد می دانند و معتقدند دلیلی برای حضور آنها در این سیاره خاكی وجود دارد.2- معتقد به تشریفات و احترامات رسمی هستند و انتظار دارند كه دیگران در تمام مواقع با آنها با احترام برخورد كنند.3- بلند پروازی: این افراد موجوداتی بلند پرواز و جاه طلب هستند.4- سیاستمداری: این افراد در برخورد با دیگران زیرك و حسابگر هستند و از توانمندی های دیگران برای رسیدن به خواسته ها یشان استفاده می كنند.5- رقابت در وجود آنها شعله ور است . می خواهند به اوج برسند و همانجا باقی بمانند.6- از معاشرت با افراد بلند مرتبه و شاخص لذت می برند.7- خودآگاهی: از حالات ذهنی و روحی خودشان آگاه هستند و می دانند چه فكر و چه احساسی دارند.8- توازن و وقار: " بااعتماد به نفس ها" تعریف ها و تمجیدهای دیگران را با رغبت می پذیرند، ولی هویت خود را از دست نمی دهند.چند توصیه برای زندگی با شخصیت دارای اعتماد به نفس بالا

همسر مناسب شخصیت با اعتماد به نفس، كسی است كه خوشبختی را در رفع نیازهای دیگران جستجو می كند، از جمله این گونه های شخصیتی می توانیم به " مهر طلب ها" اشاره كنیم. مشروط بر آنكه این گونه افراد راه افراط نروند و فردیت و حد و حدود همسر خود را مخدوش نسازند. شخصیت های حساس به همسران قدرتمند و معاشرتی نیاز دارند و شخصیت های با اعتماد به نفس می خواهند مورد نیاز باشند. بنابراین، این دو تیپ شخصیتی اغلب مكمل یكدیگر. هستند شخصیت " نمایشی " نیز اگر تضمین بیش از اندازه نخواهد، می تواند همسر مناسبی برای شخصیت " با اعتماد به نفس " باشد اگر دو " با اعتماد به نفس " یكدیگر را به همسری انتخاب كنند، امكان بروز مبارزه میان آنها زیاد است.

از جمله گونه های شخصیتی كه " با اعتماد به نفس ها" همخوانی ندارند می توان به " مراقب ها " " فارغ البال ها" "ماجراجوها" و " پرشورها" اشاره كرد.

"با اعتماد به نفس"  نیاز دارد كه همیشه شماره یك باشد. این را به عنوان یك منش شخصیتی در او بپذیرید.  برای جلب توجه او، به او توجه كنید. عشق و محبت و وفاداری شما برای او بسیار مهم و با ارزش است. مراقب باشید عزت و حرمت نفس خود را در گرو محبت و توجه او قرار ندهید، خود را بی قید و شرط دوست بدارید و توجه داشته باشید كه او گهگاه به شما نزدیك می شود و بعد فاصله می گیرد. این موضوع به ویژه بعد از ایجاد رابطه بیشتر به چشم می خورد. تعادل احساسی خود را حفظ كنید و بی جهت نتیجه گیری شتابزده ننمایید كه دیگر همسرتان شما را دوست ندارد. به احتمال زیاد مشغله ذهنی پیدا كرده است. اگر لازم است با همسر " با اعتماد به نفستان" رویارویی بكنید، تنها احساستان را با او در میان بگذارید، نظرتان را بگویید ولی درباره ی او  داوری نكنید، توجه داشته باشید كه برای او مورد انتقاد قرار گرفتن دشوار است. وقتی نگرش ها و احساسات خود را با همسرتان در میان می گذارید به او امكان می دهید كه شما را بهتر درك كند و از بروز اختلافات بعدی جلوگیری نماید.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟
شخصیت مِهر طلب

" مهرطلب" موجودی علاقه مند، مراقب و متوجه است، شما كسی را پر محبت تر، مشتاق تر و دلواپس تر از او نسبت به خود پیدا نمی كنید. تیپ مهر طلب برای جلب محبت دیگران تلاش فراوان می كند. مثلاً  تمام وقت، پول و انرژی خود را مصرف می كند ولی آن را به حساب سخاوتمندی و فداكاری می گذارد، در یك مسابقه جرئت جلو افتادن از حریف را ندارد و انگار یك دست نامرئی  مانع حركت، جلو افتادن و موفقیت او می شود. گاهی وقت ها شخصیت های مهر طلب اگر یك مقدار عصبی هم باشند و تحت اضطراب قرار بگیرند آن وقت مشكل پیدا می كنند. مثلاً یك شخصیت سالم می گوید " من محبت شما را دوست دارم و از آن لذت می برم" ولی یك شخصیت عصبی مهر طلب می گوید: " من به محبت شما احتیاج حیاتی دارم و مجبورم به هر قیمتی كه شده آن را به دست آورم ولو این كه از آن لذتی هم نبرم" یعنی برای محبت ارزشی بیش از حد قائل است. محبت همه كس ، خواه یك رهگذر ناشناس، برای او اهمیت حیاتی دارد و یك بی اعتنایی مختصر یا یك لبخند مهرآمیز و صمیمانه می تواند حالت روحی او را از این رو به آن رو گرداند یا اصولاً دیدش را نسبت به زندگی تغییر دهد. در ازای جلب محبت حاضر است هر بهایی بپردازد و مهمترین بهایی كه می پردازد گذشتن از استقلال رأی و آزادی است . او با هم بودن را خیلی ترجیح می دهد و تنهایی را دوست ندارد. " مهر طلب ها" به دیگران متكی هستند و از آنها به خوبی خط می گیرند. هنگام تصمیم گیری نظرات دیگران را می پرسند و به توصیه آنها عمل می كنند.

همسر مناسب برای شخصیت مهر طلب

زنان و مردان " مهر طلب" می توانند با سایر گونه های شخصیتی كنار بیایند آنها به خوبی می توانند نیازهای همسرشان را تشخیص دهند و به رفع آنها اقدام نمایند اما اشكالاتی نیز دارند. "مهر طلب" گوش شنوا دارد و سر به زیر است و در این شرایط ترجیح  می دهد همسرش عهده دار امور باشد. شخصیت " مهرطلب " باید مواظب باشد كه با گونه اختلال شخصیتی " سادیستی " یا " ضد اجتماعی " طرف نشود؛ این اشخاص به راحتی می توانند موجب رنجش و آزار شخصیت مهرطلب را فراهم سازند. احتمالاً برای شخصیت مهر طلب ، شخصیت وظیفه شناس، همسر خوبی می شود. شخصیت های " مهر طلب " و " پرشور" هم به خوبی با هم كنار می آیند.

چند توصیه برای زندگی با مهر طلب ها

1- شخصیت " مهر طلب " به راضی كردن شما علاقه دارد، وی را بپذیرید و به خاطر آنچه او به شما ارزانی می كند احساس گناه نكنید.

2- توجهات او را فرض مسلم و مفت ندانید. شخصیت مهرطلب در زندگی به خوبی امیال شما را پیش بینی می كند و این امیال را در اولویت قرار می دهد. ولی وقتی چیزی از شما می خواهد، ممكن است به روی خود نیاورد و خواسته هایش را مطرح نسازد و منتظر می ماند تا نیازهای او را تشخیص دهید، پس سعی كنید در تشخیص نیازهایش كوشا باشید.

3- از آنجایی كه او نسبت به نظر دیگران در مورد خودش بسیار حساس است و ذهنش اسیر تأیید و تكذیب دیگران است، لذا انتقاد كردن از " مهرطلب" او را نسبت به خودش مردد می كند و چه بسا در مقام سرزنش خود بر می آید كه لزوماً واكنش سازنده ای نیست. هنگامی كه خواستید از او انتقاد كنید همیشه اول خصوصیات مثبت وی را برشمارید و بعد مطالبی را در حد تذكر گوشزد نمایید.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

4- به نظرات مثبت وی بها دهید و از آن استقبال كنید. شخصیت مهر طلب هرچه شدت مهر طلبی اش زیادتر باشد، بیشتر می خواهد شما را راضی كند و برای راضی كردن شما حرفی بزند ولی ممكن است نظر دیگری داشته باشد. بنابراین باید نیازهایش را بشناسید و مواظب باشید حرف او با سخن دلش یكی باشد. مثلاً  شما می گویید، می خواهید روز جمعه به كوه برویم و وی جواب می دهد " بله بسیار عالی است" در حالی كه ممكن است دلش بخواهد كارهای عقب افتاده اش را انجام دهد.

شخصیت نمایشی

شخصیت نمایشی می تواند روی زندگی همه اطرافیان خود اثر بگذارد.

ویژگی های شخصیتی وی عبارت اند از:

1- احساسات: زنان و مردان نمایشی در یك دنیای احساسی زندگی می كنند

احساس گرا هستند، احساسات وعواطف خود را ابراز می كنند، گرم و پرمحبت هستند.

2- زندگی را زنده و با روح می بینند، تصوراتی سرشار دارند، داستان های سرگرم كننده تعریف می كنند. عاشق تخیل و ماجراها و داستانه های عاشقانه خوش فرجام هستند.

3- " شخصیت های نمایشی" دوست دارند كه دیده شوند، می خواهند جلب نظر كنند و مورد توجه قرار گیرند، آنها اغلب كانون توجهند. وقتی همه چشمها را متوجه خود ببینند، شكوفا می شوند.

4- وضع ظاهر: آنها به آراستگی بهای فراوان می دهند، از لباس، از مد و از طرز لباس پوشیدن لذت می برند.

5- جذابیت جنسی: افراد نمایشی از جنسیت خود راضی هستند با دیگران گرم می گیرند و نگاهها را به خود جلب می كنند.

6- ایجاد ارتباط: نمایشی ها به راحتی به دیگران اعتماد می كنند و با آنها ارتباط برقرار می سازند.

7- توجه به عقاید دیگران: نمایشی ها با اشتیاق به دیدگاه ها و پیشنهادات دیگران توجه می كنند.

همسر مناسب شخصیت نمایشی

" شخصیت های نمایشی" تحت تأثیر گونه شخصیتی خود می توانند با انواع شخصیت ها به تفاهم برسند، اما به نظر می رسد رابطه ای در زندگی آنها دوام پیدا می كند كه بتواند تعادلی در زندگی زناشویی آنها برقرار سازد و در این میان شخصیت وظیفه شناس می تواند همسر خوبی برای شخصیت نمایشی باشد.

زن و شوهرهای "نمایشی" و" با اعتماد به نفس" به دلیل تشابهاتی كه دارند با یكدیگر كنار می آیند. این دو شخصیت، توجه دیگران را جلب می كنند و می توانند از توجه آنها برخوردار گردند و مشتركاً از آن استفاده كنند. شخصیت های مهر طلب نیز از زندگی با شخصیت نمایشی راضی هستند.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

چند توصیه برای زندگی با " نمایشی " ها

1- به او آزادی احساس بدهید و از نتایج ناشی از آن برخوردارشوید، پروبال او را نبندید، در برنامه های اجتماعی مشاركت كنید، به سفر بروید، میهمانی بدهید، در میهمانی ها شركت كنید.

2- از او تعریف كنید. از طرز لباس پوشیدن و وضع ظاهرش تعریف كنید. از موفقیت هایش تعریف كنید." همسر نمایشی" شما می خواهد با او به صراحت حرف بزنید و به ویژه احساسات مثبت خود را با او در میان بگذارید. هر چه قدر از وی تعریف كنید برایش زیاد نیست ولی صداقت را فراموش نكنید، اگر به حرفی كه می زنید، معتقد نباشید او خیلی سریع این مطلب را در چهره و كلامتان می خواند.

3- رمانتیك باشید، برایش گل، شیرینی و هدیه تدارك ببینید. در مناسبت های مختلف به او كارت بدهید. بی مهری و بی توجهی او را دلگیر می كند.

4- واقع بین باشید. " شخصیت نمایشی"، انجام دادن بعضی از كارها را دوست ندارد از جمله نسبت به اموری كه با پول ارتباط دارند، بی توجه است. بهتر است مسئولیت های مالی را خودتان تقبل كنید. به جزئیات امور شخصاً رسیدگی كنید. او را به انجام بهتر كارها تشویق كنید؛ اما هرگز انتظار نداشته باشید كه بتواند در انجام دادن این قبیل كارها در سطح و حد شما ظاهر شود. در ضمن به او كمك كنید تا به مسئولیت هایی مانند، تلفن كردن، شركت در جلسات و به خصوص جلسات مرتبط با فرزندان، عمل نماید.

5- كینه به دل نگیرید، شخصیت نمایشی مسائل را به دل نمی گیرد. او احساسات منفی و مثبتش را نشان می دهد، ولی زود همه چیز را فراموش می كند.

شخصیت مراقب

مراقب ها، با شش ویژگی زیر شناسایی می شوند:

1- استقلال: شخصیت " مراقب" از استقلال زیاد برخوردار است. به توصیه و مشاوره با دیگران محتاج نیست، به سادگی تصمیم می گیرد و می تواند از خودش مراقبت كند.2- احتیاط: در برخورد با دیگران متوجه و هشیار است و قبل از برقراری ارتباط با اشخاص همه جوانب را در نظر می گیرد.3- زمینه های دركی: شخصیت مراقب به خوبی گوش می دهد تا از كم و كیف دقیق مطالب آگاه شود.4- دفاع از خود: مراقب به ویژه وقتی مورد حمله قرار می گیرد به خوبی از خود دفاع می كند.5- حساسیت نسبت به انتقاد: انتقاد را جدی می گیرد، ولی هرگز مرعوب آن نمی شود.6- وفاداری و صداقت: شخصیت مراقب به صداقت و وفاداری بهای فراوان می دهد.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

كنار آمدن با شخصیت مراقب

1- شخصیت مراقب ممكن است بسیار با اعتماد به نفس، مستقل، محكم و قاطع باشد. ممكن است ندانید تا چه اندازه به احترام و توجه شما نیازدارد، این خواسته ی او را به تكرار برآورده سازید.

2- در توجه كردن به او تردیدی به خود راه ندهید گرچه ممكن است او بسیار دیر جواب دهد و دیر به شما اعتماد كند اما اصرار در موردش مؤثر واقع می شود . این مسیر را بپیمایید.

3- احتیاط و خویشتن داری او را به حساب بی تفاوتی وی نگذارید. انتظار نداشته باشید كه به دیواره دفاعی او نفوذ كنید تا احساسات عمیقش را با شما در میان بگذارد. اگر ارتباط شما با او محكم و با ثبات است به او اطمینان كنید.

4- بهترین راه برخورد و انتقاد از شخصیت " مراقب " این است كه بدون  انتقاد و بدون مقصر قلمداد كردن او احساساتتان را با او در میان بگذارید. بگویید به او اهمیت می دهید و خواهان روابط بهتر هستید.

5- در معاشرت های اجتماعی سررشته كار را به دست گیرید. شخصیت " مراقب" از این رفتار شما استقبال می كند.

6- توجه داشته باشید اگر دانسته یا نادانسته به او بی اعتنایی كنید موضوع را به دل می گیرد و به راحتی شما را نمی بخشد.

ویژگی های شخصیت حساس1- آشنایی:" حساس ها" آشناها را به ناآشناها ترجیح می دهند. آنها با عادت، تكرار و یكنواختی، سازگاری دارند.2- توجه به دیگران: حساس ها به نظر دیگران درباره خودشان عمیقاً توجه دارند، و برایشان بسیار مهم است كه دیگران راجع به آنها چگونه می اندیشند.3- احتیاط: در ارتباط با دیگران بسیار محتاطانه عمل می كنند. از قصاوت عجولانه خودداری می ورزند.4- رعایت جانب ادب: شخصیت حساس، به معنای واقعی كلمه راعی ادب است.5- وظیفه شناسی: حساسها اگر بدانند از آنها چه انتظاری می رود، چه باید بكنند و چگونه با دیگران تماس برقرار نمایند. در حد عالی خود ظاهر می شوند.

6- آنها به سادگی افكار خود را با دیگران ، حتی با كسانی كه به خوبی آنها را می شناسند، در میان نمی گذارند.

همسر مناسب شخصیت حساس

وظیفه شناس ها ، با اعتماد به نفس ها  و نمایشی ها می توانند همسر مناسبی برای " حساس ها " به حساب آیند. شخصیت " ماجراجو" بدترین گونه شخصیتی برای همسر حساس است، زیرا از  خطر و ماجواجویی استقبال می كند.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

كنار آمدن با شخصیت حساس

شخصیت حساس را با تمام ویژگی هایش بپذیرید، او را شكنجه احساسی نكنید، نخواهید كه برای راضی كردن شما به هر سازی كه می زنید برقصد؛ با او سازش كنید. در برخورد با ناشناخته ها به شخصیت حساس كمك كنید، با او به اجتماعات و گردهمایی ها بروید. با او حرف بزنید، به او بگویید برای یافتن راه حلی جهت برخورد با مشكل او علاقه مند هستید.شخصیت فارغ البال

مردان و زنان فارغ البال بیشتر با ویژگی های زیر شناخته می شوند.

1- آنها حق مسلم خود می دانند كه هر طور می خواهند از زندگی لذت ببرند. آنها به آسایش و راحتی خود بها می دهند. برای وقت آزادشان ارزش فراوان قائلند و می خواهند خوشبختی را جستجو كنند.

2- فارغ البال ها ، طبق مقررات رفتار می كنند. آنچه لازم است را ارائه می دهند و حاضر نیستند از این حد فراتر روند.

3- آنها در برابر هر فشاری كه آن را غیر منطقی بدانند، مقاومت می كنند و حاضر نیستند بیش از حد وظیفه و مسئولیت خود، كاری صورت دهند.

4- زنان و مردان " فارغ البال" با زمان برخورد راحت دارند. آنها زیر فشار زمان قرار نمی گیرند. برای آنها عجله كار بی موردی است. این اشخاص آسان گیر و خوشبین هستند و معتقدند كاری كه باید بشود، می شود.

5- فارغ البال ها تحت تأثیر مقام بالا دست قرار نمی گیرند و معتقدند كه به اندازه هر شخص دیگری خوب هستند و حق دارند از بهترین زندگی ها برخوردار باشند.

همسر مناسب شخصیت فارغ البال

فارغ البال ها به همسری فهیم، و از خود مایه گذار احتیاج دارد. او قبل از خود به نیازهای دیگران نمی اندیشد و برای راضی كردن دیگران راه درازی نمی رود: ولی می خواهد مورد توجه همسرش باشد. همسر " فارغ البال" باید از خود گذشته و مهرطلب باشد. فارغ البال اغلب با "مراقب" سازگار است. ولی با " نمایشی" و " متلون" همخوانی ندارد. شخصیت "ماجراجو" مانند فارغ البال به شادی و خوشی علاقه مند است. اما فارغ البال می خواهد، قانونگذار باشد؛ " ماجراجو" هم كه استاد شكستن قانون است. به همین دلیل این دو گونه شخصیتی با هم همخوانی ندارند. اگر می خواهید در كنار یك شخصیت فارغ البال زندگی راحتی داشته باشید سعی كنید در شادی های " فارغ البال" شریك شوید؛ در فعالیت ها و تفریحات او مشاركت كنید؛ از وی به خوبی مراقبت كنید؛ زندگی را سخت نگیرید و واقع بین باشید. زندگی با فارغ البال به از خود گذشتگی بیشتری احتیاج دارد. به جای این كه بخواهید جنبه های منفی اش را تغییر دهید، سعی كنید بیشتر به جنبه های مثبت وی توجه نمائید.
بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟
شخصیت ماجراجو

زنان و مردان ماجراجو، تن به خطراتی می دهند كه سایرین از انجامش ابا دارند، آنها برخلاف اغلب ما ، نگران و وحشت زده نمی شوند، آنها در لبه ها زندگی می كنند، با محدودیت ها  می ستیزند و جان خود را به مخاطره می اندازند.  برای آنها تن به خطر دادن ، معادل پاداش است. آنها می گویند اگر خطری نباشد سودی هم در كار نیست.

اكثر آنها تحت تأثیر عقاید دیگران و هنجارهای اجتماعی قرار نمی گیرند و به ارزشهای خود معتقدند. آنها به راحتی به فعالیتهای پر خطر تن می دهند و می گویند زندگی باید مخاطره آمیز باشد. در زندگی استقلال دارند. آنقدرها نگران دیگران نیستند و معتقدند هر كس در قبال خود مسئول است. همچنین آنها از هنر متقاعد كردن برخوردارند و به راحتی دیگران را تحت تأثیر قرار داده و دوستی آنها را برای خود می خرند. به سیاحت و سیر و سفر علاقه بسیار دارند. پرجنب و جوش و شرورند. در كودكی و نوجوانی به شرارت تن می دهند و برای دیگران مسئله ساز می شوند. در برابر هر كس كه بخواهد از آنها سوء استفاده كند می ایستند جسور و شجاعند. یكی از ویژگی های مهم آنها "در حال زندگی كردن" است. آنها به خاطر حوادث و رویدادهای گذشته تأسف نمی خورند، برای آنها زندگی چیزی است كه باید آن را در لحظه اكنون پیدا كرد.

همسر مناسب شخصیت ماجراجو

 ماجواجوها اكثراً طالب همسران كم توقعی هستند كه از خود زیاد مایه بگذارند. اشخاص آمیخته به شخصیت های نمایشی، از خود گذشته و وظیفه شناس ، برای همسری ماجواجوها مناسب هستند.شخصیت پرشور

پرشورها شخصیت بسیار قدرتمندی دارند، آنها در درون خویش بیش از هرگونه شخصیتی احساس توانمندی می كنند و می توانند بدون ترس از شكست ، مسئولیت های بزرگ را پذیرا شوند. آنها با قدرت، اختیار و مسئولیت، راحت هستند و به مقررات توجه زیادی دارند به شدت منضبط اند. آنها قوانین را وضع می كنند و دیگران را ملزم به رعایت قوانین می نمایند. پرشورها هر كاری را كه برای تحقق هدفهایشان لازم باشد انجام می دهند و شدیداً هدف گرا هستند. شجاعت از دیگر خصوصیات شخصیتی آنهاست. عمل و ماجرا را دوست دارند. آنها در ابراز وجود كردن مهارت دارند.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

همسر مناسب شخصیت پرشور

پرشورها، باید پادشاه و ملكه زندگی خود باشند. زنان و مردان " پرشور" خواهان همسرانی قابل اطمینان ، " پذیرنده" ، قدرتمند، مستقل و با عزت نفس هستند. مناسب ترین همسران پرشورها ، مهر طلب ها، از خود گذشته ها ، و حساس ها  هستند، مشروط بر آنكه شدت این ویژگی در آنها در حد اعتدال باشد.

اگر شما شخصیتی پرشور دارید از ازدواج با اشخاصی كه ویژگی های شخصیتی مراقب یا متلون دارند، اجتناب كنید ضمناً نمایشی ها كه اسباب حسادت شما را فراهم می كنند و یا " با اعتماد به نفس ها" كه دستور كاری از آن خود دارند مناسب شما نیستند. زنان پرشور نیز به دلیل میل به سلطه جویی و استیلا طلبی بهتر است با مردان مهر طلب ازدواج كنند.

جهت زندگی با شخصیت های پرشور توصیه می شود:

خود را بشناسید.بر روی توانمندی های خود حساب كنید ولی مراقب رقابت با " پرشورها" باشید، هرگز سعی نكنید زیر آب قدرت او را بزنید. پرشورها دوست دارند اطرافیانی قوی، ارزشمند و وفادار داشته باشید، به شرط آنكه جایگاه پایین تری را در اشغال خود داشته باشند. قوی باشید و عزت نفس خود را حفظ كنید. به صرف این كه در حضور یك قدرتمند هستید نباید موضع ضعیفی را اتخاذ كنید، به جای احساسات به دلیل و منطق متوسل شوید. پرشورها اغلب به احساسات افراد بها نمی دهند. سعی كنید، مطالب را به شكل منطقی مطرح كنید. باید این واقعیت را بپذیرید كه شخصیت پر شور، مشربی تند دارد، بی جهت او را خشمگین نسازید. برای حل مسائل خود راههای دیگری پیدا كنید.شخصیت متلون

شخصیت های متلون به راحتی با تغییرات احساسی كنار می آیند. ویژگی های بارزشان به شرح زیر است:

1- متلون ها در روابط خود گرم و صمیمی هستند. هیچ ارتباطی میان آنها و دیگران جزئی و بی اهمیت نیست. هیچ ارتباطی دست كم گرفته نمی شود. این افراد بسیار پر انرژی هستند. متلون ها مبتكر هستند و می توانند دیگران را نیز به فعالیت تشویق كنند. متلون ها كنجكاو و خیالپردازند و ذهنی باز دارند. آنها دوست دارند فرهنگ ها، نقش ها و نظامهای ارزشی دیگران را تجربه كنند و در مسیری جدید به راه بیفتند. متلون ها احساس خود را نشان می دهند. آنها به لحاظ احساسی، فعال و واكنشی هستند و درهر رابطه ای با تمام وجود ظاهر می شوند و در دور كردن نظر خود از واقعیت های دردناك مهارت دارند. متلون ها می خواهند خوش باشند و تجربه های جدید داشته باشند. آنها هر چیزی را امتحان می كنند. از ریسك كردن نمی ترسند. برداشت روشنی از خویشتن ندارند، بدین معنا كه آنها نمی دانند چه كسی هستند و چه هویتی دارند. " متلون ها" بسیار متوقع هستند، آنها می خواهند دنیای خود را از شما پر كنند. آنها به ندرت حاضر می شوند خود را به خاطر شما تعدیل كنند. هر چه شخصیت " متلون" بارزتر باشد، روابط ادامه دار در زندگی زناشویی دشوارتر می شود.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

همسر مناسب شخصیت متلون

" متلون ها " به همسرانی جالب، قوی، با علاقه و رمانتیك احتیاج دارند كه در ضمن به خواسته های آنها به سرعت گردن نهند. شخصیت های ماجراجو، اغلب نظر متلون ها را جلب می كند. اگر شما تا اندازه ای از ویژگی های شخصیت متلون برخوردار هستید باید كسی را به همسری برگزینید كه آرام، با ثبات و تاحدی رمانتیك باشد.شخصیت جدی

جدی ها، اشخاصی خشك و جدی هستند و برای ابراز احساسات جایی باقی نمی گذارند. آنها از توانمندی های خود مطلع هستند، اما در ضمن محدودیت های خود را نیز می شناسند. آنها گرفتار خود بزرگ بینی نمی شوند و خود را مسئول اعمال خویش می دانند. این شخصیت ها، متفكر، تحلیل گر و ارزیاب هستند و قبل از هر اقدامی آن را در ذهن خود می پرورانند و سبك - سنگین می كنند. جدی ها دیگران را دائماً ارزیابی می كنند. آنها در ارزیابی دیگران به اندازه ارزیابی خود اهمیت قائل می شوند. آنها مسائل را پیش بینی می كنند و وقتی اتفاقات ناخوشایند رخ می دهد برای روبرو شدن با آنها آمادگی لازم را دارند. جدی ها ادب را رعایت می كنند و اگر احساس كنند نسبت به دیگران بی ادبی كرده اند یا كاری را از روی بی فكری انجام داده اند بسیار ناراحت می شوند.

همسر مناسب شخصیت جدی

جدی ها، طالب همسرانی هستند كه به شدت پذیرا باشند و آنها را آن طور كه هستند قبول كنند. مناسب ترین همسر برای جدی ها " مهر طلب " ها هستند. جدی با جدی نیز می تواند كنار بیاید زیرا هر دو از دنیا ، درك و برداشت مشابهی دارند؛ اما احتمالاً بهتر است " جدی ها " كسانی را به همسری برگزینند كه در زمینه های اجتماعی قوی تر باشند. " ماجراجوها " " متلون ها " و "نمایشی ها" شخصیت های مناسبی برای همسری جدی ها نیستند.شخصیت با خصیصه های فردی

زنان و مردان با ویژگی " خصیصه های فردی"، به هیچ شخص دیگری شباهت ندارند. شش ویژگی و رفتار زیر از جمله خصوصیات بارز سبك " خصیصه های فردی" است.

1- زندگی درونی: افراد با این ویژگی تحت تأثیر باورها و احساسات خود هستند خواه دیگران این ارزش های آنها را قبول داشته یا نداشته باشد.

2- دنیای خود: آنها افرادی مستقل هستند و به روابط نزدیك و صمیمانه معدودی احتیاج دارند.

3- این دسته افراد طرز زندگی جالب، غیر معمولی، و اغلب عجیب و غریب دارند.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟

4- آنها به چیزهای مرموز ، پوشیده، فراحسی ( منظور پاسخ به محرك های بیرونی بدون هیچ گونه تماس حسی شناخته شده است كه شكل های مختلفی دارد مانند غیبگویی ، پیشگویی و ... ) و فوق طبیعی علاقه مندند.

5- آنها به اندیشه های مجرد بها می دهند.

6- علی رغم آنكه این سبك شخصیتی تحت تأثیر درون خویشتن است و به دل و ذهن خود توجه دارد، نسبت به دیگران و واكنش های آنها در برابر خود حساس است.

همسر مناسب شخصیت با  خصوصیات فردی

این تیپ شخصیتی معمولاً خود را با نیازهای دیگران تطبیق نمی دهد و به همین دلیل نمی تواند با شخصیت های ماجراجو و جدی و پرشور كنار بیاید. " خصیصه های فردی "، طالب همسری است كه او را به همان شكلی كه هست بپذیرد. معمولاً شخصیت فارغ البال می تواند با این دسته از مردم كنار بیاید، اگر زن و مرد با شخصیت خصیصه های فردی با هم ازدواج كنند ممكن است بتوانند دنیای كوچكی از آن خود بسازند كه در آن دنیای حقیقی متعارف، فرصتی برای خودنمایی نداشته باشند.

برای كنار آمدن با شخصیت خصیصه های فردی، به او كمك كنید تا به روحیه اش بیشتر برسد. بعضی از این اشخاص فرصت و توانایی پرداختن به علایق و خواسته های خود را ندارند و در نتیجه ناخشنود می شوند و خود را ناموفق احساس می كنند، بی جهت به او فشار نیاورید تا خود را با شرایط دنیای حقیقی شما سازگار كند. برای هم رنگ شدن با دنیای حقیقی او نیز خودتان را تحت فشار قرار ندهید . به جای آنكه فقط به این مطلب فكر كنید كه دنیای شما متفاوت است، بهتراست با یكدیگر درباره این تفاوت ها بحث كنید. برای كنار آمدن با هم آماده باشید و گاه راههای جداگانه خود را بیپمایید. بسیاری از شخصیت های " خصیصه فردی" فراموش كارند. آنها به قدری در دنیای درون خود غرق می شوند كه باید زمان پرداخت اجاره خانه، خرید مایحتاج زندگی ، خرید لباس برای بچه ها و یا خاموش كردن چراغها را به هنگام خواب به آنها متذكر شد.

محققان و روان شناسان، به گونه دیگری نیز از شخصیت تقسیم بندی هایی به عمل آورده اند و آنها را به سه دسته كلی تقسیم نموده اند. دسته اول شخصیت های پارانوئید، اسكیزوئید و اسكیزوتایپی را در بر می گیرد. افراد این گروه اغلب غیر عادی به نظر می رسند. دسته دوم، " شخصیت های ضد اجتماعی " مرزی، نمایشی و خود شیفته را شامل می شود و دسته سوم، " شخصیت اجتنابی و وابسته وسواسی را تشكیل می دهد. براساس راهنمای تشخیصی و آماری اختلال های روانی "، (DSM- IV) اختلالات شخصیتی نیز دقیقاً به صورت فوق تقسیم بندی شده است، كه در زیر اشاره ای كاملاً  كوتاه و گذرا به هر یك داریم.

شخصیت پارانوئید یا سوء ظنی (Paranoid Personality)

افرادی كه چنین شخصیت هایی دارند، بسیار مغرورند، همچنین حسود و كمی ستیزه جو هستند، فوراً درگیری پیدا كرده ، به سرعت دعوا می كنند. بسیار بدبین اند. به ویژه نسبت به همسران خودشان. این گروه، یك الگوی عدم اعتماد و سوء ظن نسبت به همه دارند و انگیزه های دیگران را بدخواهانه تفسیر می كنند. افراد مبتلا به این اختلال تصور می كنند كه سایرین می خواهند آنها را استثمار كنند، فریب دهند یا به آنها آسیب برسانند. پیوسته كینه به دل می گیرند. یعنی اشتباهها، خطاها و لغزش های دیگران را نمی بخشند.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟
شخصیت اسكیزوئید (Schizoid)

كسی كه چنین شخصیتی دارد، بسیار منزوی است. برای دیگران كاملاً بی آزار است و در گوشه ای كتاب می خواند، پیانو می زند، و یا نقاشی می كند. اما حتی یك دوست هم ندارد، به رقابت علاقه نشان نمی دهد، به شدت خجالتی است. در حالت بیمار گونه اش سردی هیجانی، كناره گیری و بی تفاوتی نشان می دهد، تقریباً همیشه فعالیت های انفرادی را ترجیح می دهد، در روابط او كناره گیری از اجتماع مشاهده می شود. از فعالیت های معدودی لذت می برد.

شخصیت اسكیزوتایپی(Schizotypal)

در اینها نیز انزواطلبی زیاد دیده می شود. اسكیزو تایپ ها روابط نزدیك و صمیمانه را نمی پسندند، دارای عقاید عجیب و غریب هستند، مثلاً اعتقاد به خرافات، اعتقاد به روشن بینی، اندیشه خوانی و اشتغال های ذهنی عجیب و غریب در آنها متداول است، عاطفه نامناسب یا محدود دارند.(DSMIV)

شخصیت ضد اجتماعی (Antisocial)

چنین افرادی ضد قانونند. قانون خانه، مدرسه یا جامعه را زیر پا می گذارند، همه جا قانون شكنی می كنند، مثلاً عبور از چراغ قرمز علامت بدی است كه نشان دهنده شخصیت ضد اجتماعی فرد است. این افراد به دزدی ، تجاوز به حقوق دیگران، دروغگویی و هر گونه رفتارهای ضد اجتماعی دست می زنند و از هیچ تنبیهی عبرت نمی گیرند.

افرادی كه مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی هستند نمی توانند خود را با هنجارهای اجتماعی سازش دهند. پرخاشگرند، نسبت به امنیت خود و یا دیگران كاملاً بی پروا عمل می كنند. زمانی كه حقوق اجتماعی را پایمال می كنند و به اذیت و آزار دیگران می پردازند هیچگونه احساس پشیمانی ندارند. مسئولیت ناپذیرند، به فریبكاری و دروغ متوسل می شوند.

شخصیت نمایشی یا هستیریك (Histrionic)

مردمی كه دارای این گونه شخصیت هستند، رفتارهای بچگانه در آنها زیاد دیده می شود. حساس، حسود و زود رنج اند. زنان نمایشی یا هستیریك، پوشش عجیب و غریب دارند؛ غالباً لباس های كم می پوشند؛ آرایش تند و تیزی دارند و رفتارشان زننده است،. از جمله صفات این گونه شخصیت ها این است كه هیچگاه بزرگ نمی شوند و با وجود چهل، پنجاه سال سن هنوز رفتار بچگانه دارند؛ سگ و گربه نگه می دارند در سنین بالا عروسك دارند. اگر این افراد خانم هستند هیچ كاری در خانه انجام نمی دهند. میهمان دعوت نمی كنند یعنی اینها را باید به عنوان یك همسر در ویترین گذاشت.

از جمله علائم اختلال شخصیت هستیریك ( نمایشی ) عبارت اند از:

1) در موقعیت هایی كه مركز توجه نیست به او خوش نمی گذرد و ناراحت است.

2) در تعامل با دیگران رفتار نامناسب نشان می دهد.

3) بیان هیجان ها در وی سطحی و به سرعت متغیر است.

4) همواره از ظاهر جسمانی خود برای جلب توجه دیگران استفاده می كند.

5) سبك گفتاری فرد به شدت تأثیر گذار و فاقد جزئیات است.

6) تلقین پذیر است و روابط را صمیمانه تر از آنچه واقعاً هست، تلقی می كند.

بگویید چه شخصیتی دارید تا بگویم همسر مناسب شما چه شخصیتی باید داشته باشد؟
شخصیت خود شیفته (Narcissistic)

كسانی كه دارای این شخصیت اند مردمانی بسیار خودخواه هستند و توجه خاصی به خود دارند. بر پیشرفت استعداد های خود اغراق می كنند. و نسبت به دیگران بسیار حسود هستند. برای خود ارج و اعتبار فراوانی قائل اند. خود را بهترین فرد می دانند و اجازه  ابراز وجود به كسی نمی دهند و بالاترین حد ناسازگاری را با محیط دارند. كسانی كه به اختلال شخصیت خودشیفتگی دچارند نیاز به تحسین و تمجید دارند. افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته معتقدند كه برتر، استثنایی یا بی همتا هستند و از دیگران نیز انتظار دارند با آنها به همین صورت برخورد كنند، عزت نفس آنها تقریباً به طور ثابتی شكننده است. با خیالپردازی های مربوط به موفقیت نامحدود، قدرت، زیركی، زیبایی و با عشق ایده ال اشتغال ذهنی دارند. خودشیفته ها فاقد درك همدلانه هستند و نمی توانند بفهمند كه دیگران چه احساسی دارند كنار آمدن با یك شخصیت خودشیفته بسیار دشوار است . اینها معمولاً دوستانشان را از دست می دهند . آنها بسیار مغرورند، هیچگاه در صف نمی ایستند و رعایت نوبت نمی كنند و از دیگران توقعات بسیار نا به جا و خود خواهانه دارند.

شخصیت اجتنابی (Avoidant)

گروهی كه دارای این شخصیت اند، بسیار محافظه كارند، با هیچ موقعیتی مقابله نمی كنند، سعی می كنند از هر موضوع مشكوكی فاصله بگیرند، ترسو هستند، از رویارویی با مردم و یا  از یك استرس فرار می كنند. در زندگی خود حاضر به هیچ ریسكی نیستند، یك زندگی ثابت و محتاطانه و دور از هر مخاطره را انتخاب می كنند. شخص مبتلا به اختلال شخصیتی اجتنابی، در شرایط دشواری به سر می برد. از یك سو خواهان مراوده با دیگران است و از سوی دیگر نمی تواند به راحتی با آنها ارتباط برقرار كند.

"DSM-IV( جدول تشخیصی آماری بیماری های روانی ) "، شخصیت اجتنابی را با خصوصیات زیر توصیف می كند:

1) از فعالیت های شغلی كه مستلزم ارتباط میان فردی است، به علت ترس از انتقاد، عدم تأیید یا طرد ، اجتناب می كند.

2) مایل نیست با دیگران در ارتباط باشد، مگر مطمئن شود كه مورد محبت قرار می گیرد.

3) در روابط صمیمانه به علت ترس از شرمساری یا مسخره شدن محدودیت نشان می دهد.

4) به علت احساس بی كفایتی، در موقعیت های بین فردی جدید، كمرو است.

5) از لحاظ اجتماعی خود را نالایق ، و از لحاظ شخصی خود را فاقد جاذبه می پندارد.

6) به طور غیرعادی نسبت به خطر كردن های شخصی و یا درگیر شدن در فعالیت های جدید بی میل است، زیرا ممكن است موجب دستپاچگی هم شود.

7) نسبت به مورد انتقاد قرار گرفتن یا طرد شدن در موقعیت های اجتماعی، اشتغال ذهنی دارد.

از آنجایی كه " اجتنابی ها"، خود را از دیگران كنار می كشند اگر در زمره افراد خانواده و بستگان نزدیك آنها نباشید، بعید است بتوانید با آنها كنار بیایید، راه كنار آمدن با آنها به رسمیت شناختن حقیقت اضطراب و حساسیت شخص " اجتنابی" نسبت به انتقاد است.

شخصیت وابستهDependent Personality))

این اشخاص خود را ضعیف ، تهی و حقیر می پندارند و اعتماد به نفسشان بسیار پایین است. خود را صاحب رأی نمی دانند. برای كسب محبت و حمایت دیگران به اقدام های افراطی دست می زنند. این گونه افراد چون از قطع حمایت یا تأیید می ترسند، اغلب در ابراز مخالفت با سایر افراد، به ویژه كسانی كه به آنها وابسته هستند، مشكل دارند.DSMIV ملاك های تشخیصی شخصیت وابسته را اینگونه توصیف می كند

1- نیاز فراگیر و مفرط به حمایت شدن كه به رفتار سلطه پذیری، وابستگی و ترس از جدایی منجر می شود.

2- بدون راهنمایی و اطمینان بخشی مفرط دیگران در تصمیم گیری های روزمره دچار مشكل می شود.

3- نیاز دارد كه دیگران مسئولیت  بیشتری در زمینه های مهم زندگی او بپذیرند.

4- برای كسب محبت و حمایت دیگران افراط می كند، تا جایی كه داوطلبِ انجام كارهایی می شود كه ناخوشایند هستند.

5- در مواقع تنهایی به دلیل ترس زیاد از ناتوانی برای مراقبت از خود احساس ناراحتی یا درماندگی می كند.

6 - در زمانی كه یك رابطه صمیمانه قطع می شود مُصرانه برای ایجاد رابطه دیگران به عنوان منبع مراقبت و حمایت به جستجو می پردازد.

برای كنار آمدن با وابسته ها، به جای تصمیم گیری برای آنها، به آنها كمك كنید تا برای خود تصمیم بگیرند. صمیمانه از آنها بخواهید كه برای راضی كردن دیگران، صداقت بیش از اندازه به خرج ندهند . به خاطر داشته باشید كه بهره برداری نكردن از اشخاص منفعل دشوار است و آنها را تشویق كنید كه به روان درمانگر مراجعه كنند.

شخصیت وسواسی (Obsessive)

این اشخاص بسیار دقیق و مرتب و خوش قول و در عین حال بداخلاق اند. زندگی با چنین مردمی بسیار سخت است. شما هزار لطیفه می گویید آنها نمی خندند. هیچ تلاشی را در راستای زیبا سازی زندگی نمی پسندند. زندگی را در یك قالب خشك ریاضی می بینند و هر كاری را در ساعت خاصی انجام می دهند. كارهایشان را رأس ساعت خاصی شروع می كنند و در ساعت خاصی هم پایان می دهند. اینها معمولاً موفق اند. دائماً كارهایشان را بررسی می كنند احتیاط بیش از حد دارند. در مقابل این گروه شخصیتی، مردم بی قید قرار دارند.

در "DSMIV( جدول تشخیصی آماری بیماری روانی ) " ویژگی های زیر را برای شخصیت وسواسی توصیف كرده اند.

1) اشتغال ذهنی نسبت به جزئیات، قواعد، فهرست ها، نظم ها، سازماندهی یا برنامه ها تا اندازه ای كه هدف اصلی فعالیت گم می شود.

2) كمال گرایی آنها مانع از تكمیل كارهایشان می شود.

3) شیفتگی شدید به كار و تولید تا اندازه ای كه فعالیت های تفریحی و دوستی ها نادیده گرفته می شوند.

4) وظیفه شناسی افراطی، دقت زیاد و انعطاف ناپذیری در مورد مسائل اخلاقی و ارزشی كه با هویت فرهنگی یا مذهبی تبیین نمی شود.

5) ناتوانی در دور انداختن اشیاء كهنه و حتی بی ارزش.

6) اكراه در واگذاری تكالیف به دیگران  یا همكاری با دیگران مگر این كه دیگران روش وی را در انجام كارها به طور كامل قبول كنند.

7) ناخن خشكی نسبت به خود و دیگران.

8) انعطاف ناپذیری و سرسختی.

برای كنار آمدن با اختلال شخصیت وسواسی جدی ( Obsessive-Compulsive) باید تلاش كنید و آنها را به روان درمانگرها ارجاع دهید. اما فراموش نكنید كه او در باورها و دیدگاهای خود مقاوم است و تغییر كردن برای وی حكم یك فاجعه را دارد. با رعایت آنچه درDSMIV آمده است " حتی وقتی شخصی مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی جبری احساس می كند كه ممكن است، مصالحه به سود او تمام شود، ممكن است لجوجانه از تن دادن به این كار خودداری كند و آن را خلاف اصول بداند".

ویژگی های خلقی شخصیت افسرده

افسردگی یكی از اختلالات خلقی است كه در بعضی از افراد با ویژگی های زیر نمایانگر می شود.

شخص افسرده معمولاً گریان به نظر می رسد، علائقش نسبت به تمام فعالیت ها رو به كاهش می رود. احساس پوچی، بی ارزشی و گناه می كند، انرژی اش را از دست می دهد و همیشه احساس خستگی دارد. معمولاً وزنش به طور قابل ملاحظه ای كاهش می یابد، خوابش مختل می گردد و دچار بی خوابی یا پرخوابی همه روزه می شود. اگر افسردگی شدید باشد افكار خودكشی نیز دارد. افسرده ها نسبت به همه چیز بدبین هستند. نگرش منفی دارند. دارای كندی روانی حركتی اند، شعرها و سرودهایشان غم انگیز و مملو از سوز و آه  و فغان است. دائماً خود را سرزنش می كنند و از زندگی شان راضی نیستند. زندگی با افراد افسرده بسیار سخت و پرتنش است.

ویژگی های افراد خود شكوفا (Self- actualized)

افراد خود شكوفا پدیده های تازه غیر مجرد و حقیقی را از پدیده های عمومی، مجرد و عنوان بندی شده تمیز می دهند، علت ظاهراً این است كه آنها بیشتر در دنیای واقعی و در طبیعت زندگی می كنند تا در انبوهی از مفاهیم، افكار انتزاعی، انتظارها، باورها و كلیشه هایی كه اكثر مردم آنها را با دنیای واقعی اشتباه می گیرند؛ بنابراین آنها آمادگی بیشتری برای درك واقعیت دارند.

یكی از بهترین و سالمترین انواع مختلف تیپ های شخصیتی، افرادِ خود شكوفا هستند، لذا در زیر به طور مشروح به معرفی این تیپ شخصیتی می پردازیم.

پذیرش ( خود، دیگران، طبیعت)

برای افراد سالم امكان پذیر است كه خود و فطرتشان را بدون آزردگی یا شكوه و شكایت و حتی بدون تفكر زیاد درباره موضوع بپذیرند. آنها می توانند كاستی ها، و گناهان، صفت ها و شرارت های فطرت آدمی را بپذیرند، كسی از خیس بودن آب و سبزی درختان شكایت نمی كند. همانگونه كه كودك با چشم های باز، عاری از هرگونه انتقاد، بی توقع و معصوم به جهان می نگرد،  یك فرد خود شكوفا نیز گرایش دارد كه به همان ترتیب به طبیعت بشری خود و دیگران بنگرد.آنها همه حالات خود را می پذیرند.در این افراد حالت دفاعی، ظاهر سازی، نقش بازی كردن یا ... وجود ندارد آنها نسبت به اعمال تصنعی دیگران، ریا و تزویر، نفاق و گستاخی بی رغبت هستند.

آنچه افراد سالم از آن می رنجند عبارت اند از :

1) معایب قابل بهبود مانند كاهلی، بی فكری، بدخلقی، رنجاندن دیگران

2) تعصب ، رشك و حسد

3) عادت ها، كه هر چند نسبتاً مستقل از ساختار منشی هستند در عین حال می توانند قوی باشند.

4) كاستی های نوع بشر.

خودانگیختگی، سادگی، طبیعی بودن

همه افراد خود شكوفا را می توان در رفتار و در زندگی درونی و افكار ، خودانگیخته توصیف كرد. سادگی و حفظ حالات طبیعی ویژگی رفتار آنهاست.

مسئله مداری

افراد خود شكوفا، عمیقاً به مسائل خارج از خودشان توجه دارند. در اصطلاح جاری ، آنها بیشتر مسئله مدار هستند تا خود مدار. آنها عموماً برای خودشان مشكل به شمار نمی آیند و در كل توجه زیادی به خودشان ندارند. این افراد معمولاً دارای رسالتی در زندگی هستند و وظیفه ای برای انجام دادن دارند و این الزاماً كاری نیست كه آنها برای خودشان ترجیح دهند یا انتخاب كنند، بلكه كاری است كه معمولاً نسبت به آن احساس مسئولیت می كنند. مسائل را از افق می نگرند و آنقدر به درختان نزدیك نمی شوند كه دیگر جنگل را نبینند.

خود مختاری، استقلال فرهنگ و محیط، اراده

یكی از ویژگی های افراد خود شكوفا استقلال نسبی آنان از محیط طبیعی و اجتماعی است. این عدم وابستگی به محیط به معنای استواری نسبی در برابر فشارها، ضربه ها، محرومیت ها و ناكامی ها و نظایر آن است. این افراد می توانند در كوران اوضاعی كه شاید افرادی را حتی  به خودكشی می كشاند آرامش نسبی خود را حفظ كنند. آنها برای پیشرفت خودشان و رشد مداوم به توانایی های بالقوه و منابع پنهانی خودشان متكی هستند. افراد دارای كمبود انگیزش باید افراد دیگری را در كنار خود داشته باشند چون اكثر رضامندی های نیاز اساسی آنها ( محبت، ایمنی، احترام، حیثیت و تعلق) می تواند تنها از طریق سایر انسانها حاصل آید. اما افراد خود شكوفا به حد كافی قوی شده اند كه بی نیاز از تأیید سایر افراد یا حتی محبت آنها باشند. ( برعكس افراد مهر طلب)

استمرار تقدیر و تحسین

افراد خود شكوفا این توانایی شگفت آور را دارند كه بارها و بارها به گونه ای تازه، در كمال صداقت، خوبی های اساسی زندگی را با احترام، لذت، شگفتی و حتی با  شعف تحسین كنند. هر چند كه این تجربیات در نظر دیگران می تواند بی رنگ شده باشد این همان چیزی است كه " ویلسون "، آن را تازگی نام نهاده است. لذا برای چنین فردی هر غروب آفتابی می تواند به زیبایی اولین غروب باشد و هر گلی بعد از یك میلیون گل ، دوست داشتنی باشد و هزارمین نوزاد به اندازه اولین نوزادی كه دیده است برایش مخلوقی خارق العاده به شمار  رود. او سی سال پس از ازدواج هنوز از بخت خودش راضی است، و زیبایی همسرش هنگامی كه شصت ساله است مایه حیرت او می شود. برای چنین افرادی حتی امورلحظه به لحظه روزانه و عادی زندگی می تواند شور انگیز و مهیج  باشد. از طبیعت ، از كودك از موسیقی، از معماری، از هر چیز لذت می برد. مزلو می گوید پس از مطالعه در مورد گلایه های پست، گلایه های عالی و گلایه های ماورایی همگی نشانگر این هستند كه اگر می توانستیم مواهبمان را چنان به شمار آوریم كه افراد خود شكوفا می توانند و اگر می توانستیم احساس خرسندی مداوم داشته باشیم، این مواهب را در خود حفظ كنیم و قدر این احساس را بدانیم ، آنگاه زندگی می توانست پیشرفت بسیار وسیعی داشته باشد.

حس همدردی:

این واژه از " آدلر" است. آنها علیرغم خشم، ناشكیبایی  و یا بیزاری اتفاقی، دارای احساس همسانی، همدردی و عطوفت عمیقی  نسبت به انسانها می باشند ، به همین دلیل تمایل واقعی برای كمك به نژاد بشر را دارند چنانچه گویی همگی اعضای یك خانواده هستند ؛ مانند احساس فرد نسبت به برادرانش، كه حتی اگر گاهی پلید هم باشند به طور كلی توأم با عطوفت خواهد بود. با این وجود آنها را آسانتر از غریبه ها می توان عفو كرد. اگر دیدگاه انسان به حد كافی كلی نباشد، و بستر ذهن به حد كافی گسترده نباشد آنگاه انسان نمی تواند این احساس همسانی با نوع بشر را در یابد.

روابط بین فردی

افراد خود شكوفا، دارای روابط بین فردی عمیق تری از دیگر بزرگسالان می باشند. آنها قادر به همجوشی بیشتر، عشق وسیع تر و همسانی كاملترند، و قادرند بیش از آنچه كه سایر مردم تصورش را می كنند مرزهای شخصی را از میان بردارند، به هر حال ویژگی های معین و خاصی از این روابط در بین آنها وجود دارد. اعضای دیگر این روابط نیز احتمالاً از افراد عادی سالم تر و به خودشكوفایی نزدیكتر هستند. یكی از پیامدهای این پدیده و نیز پدیده های خاص دیگر این است كه افراد خودشكوفا روابط بسیار عمیق را با افراد معدودی دارا می باشند. حلقه دوستان آنها تقریباً كوچك است، تعداد كسانی را كه آنها عمیقاً دوست می دارند، اندكند. دلیل آن هم این است كه نزدیك بودن زیاد به یك نفر و درك عمیق نیازمند زمان است و به قول یكی از آنها من وقت آن را ندارم كه دوستان زیادی داشته باشم". ارادت داشتن موضوع لحظه ای نیست. این افراد تمایل دارند نسبت به همه كس مهربان باشند یا لااقل بردبار. علاقه بسیار به كودكان دارند. غمخوار نوع بشرند ( یكی از سؤالاتی كه در بهداشت روانی می شود این است كه شما چقدر مردم را دوست دارید و مردم چقدر شما را دوست دارند) در عین حال از كسانی كه سزاواریش را دارند خصوصاً از ریا كاران و متظاهران با خشونت سخن می گویند شاید به این دلیل كه 1) مستحق هستند 2) این رفتار به صلاح فردی است كه مورد حمله قرار می گیرد.

ساختار مـَنشی مردم گرا

برای همه احترام قائلند. آنها این توانایی را دارند كه از هر كسی كه چیزی برای یاد دادن به آنها دارد بدون توجه به هر ویژگی دیگری كه این شخص ممكن است داشته باشد، بتواند چیزی فرا گیرند و در این ارتباط مدعی هیچ گونه حرمت ظاهری یا منزلت یا اعتبار سنی و شغلی نیستند. همه آنها كاملاً آگاهند كه در مقایسه با آنچه كه می توان داشت و آنچه كه دیگران می دانند، اندك می دانند و به همین دلیل آمادگی دارند كه بتوانند از همه كس چیز بیاموزند.

تشخیص بین وسیله و هدف

افراد خود شكوفا، قویاً پایبند اخلاقند. دارای استانداردهای اخلاقی معینی هستند. چنان رفتار می كنند كه گویی وسایل و اهداف برای آنها موضوعی قابل تمیز است. به طور كلی توجه آنها بیشتر به اهداف متمركز است تا به وسایل ، و وسایل به طور قطع كاملاً تابع این اهداف هستند. كار را به خاطر نفس عمل انجام می دهند.

شوخ طبعی

آنها معمولاً شوخ طبعند، شوخ طبعی آنها از نوع معمولی نیست، آنچه در نظر افراد عادی مضحك است در نظر آنها مضحك نیست. از این رو مزاح خصمانه ( با رنجاندن دیگران مردم را به خنده وا داشتن) مزاح برتری طلبانه ( به حقارت كس دیگر خندیدن) یا مزاح خارج از نزاكت  آنها را نمی خنداند. اختصاصاً آنچه را كه آنها مزاح می دانند پیوستگی نزدیكتری با فلسفه دارد تا با هر چیز دیگر. می توان گفت نسبت به بقیه كمتر بذله گویند.


این ویژگی كلی در همه آنها وجود دارد و هیچ استثنایی در آن نیست. هریك از آنها به طریقی نوع خاصی از خلاقیت یا قوه ابتكار را كه ویژگی معینی دارد، از خود نشان می دهند. در بعضی از آنها خلاقیت به صورت معمولی یعنی تألیف كتاب، ساختن آهنگ یا تولید اشیای هنری ظاهر نمی شود، بلكه تا حدودی می تواند بسیار متواضعانه تر باشد، چنان است كه گویی این نوع خاص از خلاقیت كه تجلی شخصیت سالم است به دنیای خارج فرافكنده می شود یا در هر نوع فعالیتی كه فرد به آن مشغول است، تأثیر می گذارد. بنابراین ، كفاش و نجار  خلاق هم می تواند وجود داشته باشد.

مقاومت در برابر فرهنگ پذیری

افراد خود شكوفا افرادی كاملاً سازش یافته نیستند، آنها به طرق مختلف با فرهنگ كنار می آیند، اما در مورد همه آنان می توان به یك مفهوم عمیق و معنی دار گفت كه در برابر فرهنگ پذیری مقاومت می كنند و از فرهنگی كه در آن غوطه ور شده اند نوعی جدایی  درونی احساس می كنند. در مجموع رابطه افراد سالم با فرهنگ خود كه از سلامت كمتری برخوردار است، رابطه پیچیده ای است كه از آن می توان لااقل اجزای زیر را استنتاج كرد:

1) در فرهنگ ما همه این افراد در مورد انتخاب لباس، زبان، غذا و شیوه انجام كارها به نحو مطلوبی قرار دادهای ظاهری را رعایت می كنند و در عین حال افرادی سنتی نیستند و به یقین پیرو مد و شیك پوشی نمی باشند.

2) به سختی می توان این افراد را به مفهوم گرایش های نوجوانی، تند مزاج، افرادی آشوبگر نامید. آنها از خود هیچ گونه بی تابی فعالانه یا نارضایتی لحظه به لحظه مزمن و مداوم نسبت به فرهنگ و یا مشغله ذهنی در جهت تغییر سریع آن نشان نمی دهند گرچه به اندازه كافی از بی عدالتی به خشم می آیند.

3) احساس درونی كناره گیری از فرهنگ الزاماً آگاهانه نیست، اما همه آنها این احساس را از خود نشان می دهند.

كیفیت كناره گیری و نیاز به خلوت و تنهایی

آنها می توانند بدون زیان رساندن به خودشان و بدون ناراحتی منزوی باشند، به علاوه آنها خلوت و انزوا را بیشتر از افراد معمولی دوست دارند. اغلب برای آنها امكان پذیر است كه دور از صحنه نزاع باشند و از آنچه كه موجب آشفتگی دیگران می شود خود را آسوده و آرام نگهدارند. برای آنها آسان است كه محتاط و كناره گیر و نیز آرام و متین باشند؛ بدین ترتیب این امكان نیز برایشان وجود دارد كه بتوانند بدشانسی های شخصی خود را بدون واكنش خشونت آمیز، چنانكه افراد عادی نشان می دهند، بپذیرند. به نظر می رسد كه آنها قادرند شأن و مرتبه خود را حتی در شرایط نامطلوب حفظ كنند، شاید این امر از آنجا ناشی می شود كه آنها بیشتر مایلند به تعبیری كه خودشان از این وضعیت دارند اعتماد كنند تا به آنچه سایر مردم درباره آن احساس یا فكر می كنند. كناره جویی در افراد عادی با دردسرها و مشكلات خاصی همراه است كه به عنوان سردی، تكبر، نداشتن عاطفه ، غیر دوستانه بودن و حتی عداوت تعبیر می شود.

نتیجه گیری

 یكی از شرایط ازدواج موفق همسانی یا نزدیكی شخصیت ها به یكدیگر است. مسلم است كه یك فرد با شخصیت درون گرا ، با كسی كه شخصیت برون گرا دارد به زندگی خوشی نمی رسد . یكی به گوشه انزوا علاقه دارد كه داستان بنویسد یا بخواند و یا نقاشی كند، دیگری رابطه با مردم را می پسندد، سفره ای گسترده دارد و محیط شلوغ را می پسندد. عقیده ما بر این است كه درون گرایان نباید با  برون گرایان ازدواج كنند آمار نشان می دهد كه چنین همسرانی به مدت یك تا دو سال روابط خوبی دارند، از یكدیگر چیزهایی یاد می گیرند و این اكتشاف تا مدتی برخوی طبیعی یكی از آن دو سرپوش می گذارد. مثلاً آنكه برون گرا است، كمی ساكت می شود، اما زندگی طولانی مدت این زوج ، با سازش همراه نخواهد بود.

برخی مردم معتقدند كه اگر یك نفر غمگین و ساكت، همسری شاد و خندان داشته باشد، خوب است. اما سؤال این است كه به كدام بها این ازدواج دوام می آورد، آنكه شاد و خندان است همنشین خود را می طلبد. او پس از زمانی كوتاه از یك نفر ساكت خسته می شود و آنكه ساكت است از پُرگویی و شادمانی همنشین به آزردگی می رسد. بنابراین در ازدواج باید به سنخیت شخصیت ها باهم اندیشید به طور اعم زوجین باید در صفات شخصیتی قدری به هم شبیه باشند.

منبع: روان شناسی زن و مرد- تالیف زهره رئیسی

گردآوری: زهره پری نوش

آخرین نظرات کاربران
+ نوشته شده در  شنبه سوم مرداد ۱۳۸۸ساعت 16:45  توسط Sciport  |